Ter ere van de zevende verjaardag van mijn jongste dochter werden er cupcakes gebakken om uit te delen op school.
Voor onze verhuizing, toen we nog in Diemen woonden en de meisjes dus op een andere school zaten, was trakteren verboden. Dit omdat er volgens de school anders te veel zoetigheden gegeten zouden worden. Wat een betutteling. Dan ben je één keer in het jaar jarig en dan mag je niet eens trakteren. Dat is als patat zonder mayonaise; je kunt het prima doen, maar het is het net niet. De tweede reden was dat sommige ouders een godsvermogen uitgaven aan de versnaperingen en het een wedloop werd wie de uitbundigste traktaties had.
Zo kwam het dat je als jarige Job een spelletje mocht uitkiezen om met de klas te spelen en dat was dat. Zou je zeggen. Dat werkte natuurlijk helemaal niet. Het resultaat was dat ouders alsnog traktaties mee naar school namen. Alleen dan niet in de ochtend, maar bij het ophalen van hun kinderen. Die werden dan op het plein uitgedeeld en thuis opgegeten. Het feestvarken stond dan omringd door klasgenoten die als hongerige gieren stonden te graaien om wat te pakken te krijgen. Per saldo veranderde er weinig.
'Misschien heb ik een hoofd om je hart bij uit te storten, maar dit verhaal nam wel een heel bijzondere wending'
Op de huidige school mag het gelukkig weer wel en dus sloegen we aan het bakken. Nadat er 26 cupcakes uit de oven waren gerold was het tijd om ze te versieren. Beide dochters gingen aan de slag met glazuur en ander suikerwaar en maakten van elk exemplaar een klein kunstwerk. Daarna gingen ze allemaal in een kartonnen gebakdoos. Zo’n doos met een plastic raampje erin zodat je kunt zien wat erin zit, en klaar was Kees. Maar, we wonen op het platteland. En dat betekent dat er altijd wel beestjes zijn.
De volgende ochtend, de dag dat er getrakteerd ging worden, zag ik tot mijn grote schrik een mier in de doos lopen. Ik bracht de jarige dochter naar haar klas en zei dat ik nog even wat moest pakken. Ik snelde de klas uit. Op de grote tafel in de aula maakte ik het deksel open en zag niet één, maar twee mieren lopen. En daarna nog één. Nou zijn mieren volgens mij een bron van eiwitten en op zich prima om te eten, maar niet bij cupcakes en al helemaal niet als je trakteert. De cupcakes moesten allemaal uit de doos, net als de drie beestjes. Samen met mijn vrouw keerde ik de cakejes stuk voor stuk om, om te zoeken naar verdere verstekelingen, maar die werden niet gevonden.
Gelukkig maar, of helaas, want ik was als de dood dat er straks iemand een mier op zijn cupcake zag of, nog erger, in zijn mond had lopen. Het zou de bijzondere dag op school vast compleet verpesten en dat wilde ik absoluut niet op mijn geweten hebben. Ze zou de bijnaam Mierenmeisje krijgen. Na een laatste inspectie gokten we maar dat we ze allemaal hadden gevangen.
Aan het einde van de schooldag kwam het verlossende woord: de traktaties waren in de smaak gevallen! Er werd geen melding gemaakt van ongenode gasten, en dus ik begon er niet over. In de doos zat nog één cupcake, die was over. Thuis maakte ik hem open en wat liep er in de hoek? Precies.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Noem me een sentimentele spons, maar ik vrees nu al het moment dat ze het nest verlaten'
