Deze week was het tijd voor de avondvierdaagse in ons dorp. Vier avonden lang, vijf kilometer per avond, samen met je kinderen lopen. Of samen, dat is hoe ik me dat van tevoren had voorgesteld.
Maar hoe anders liep het. Sorry voor de woordspeling. Kennelijk hadden beide dochters al eerder op de dag afgesproken met wie ze zouden gaan wandelen. Er waren groepjes van vriendinnen gevormd waarmee ze, in ieder geval tijdens de eerste avond, de afstand gingen volbrengen.
'Er staan twee mannen in de tuin, als ik ze moet omschrijven kom ik uit bij de term louche'
Nou ben ik op zich een voorstander van de avondvierdaagse. Een sinaasappel met pepermunt om op te sabbelen, iets samen doen met je kroost en mijn liefste kon ook nog eens mee dus we zouden gezellig samen zijn. Nee hoor. Het clubje van dochter 1 vertrok eerder dan dat het clubje van dochter 2 compleet was. Dus ik ging mee, terwijl vrouwlief achterbleef. Dan kom je dus niet bij de mensen terecht met wie je normaal wat te bomen hebt op het schoolplein. Waar mijn dochter alleen maar oog had voor haar vriendinnen en de hele tijd óf ver voor dan wel ver achter me liep, liep ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm.
Gelukkig waren daar al snel obligate gesprekjes met andere verloren zielen. Er werd door iemand gevraagd hoe het met mijn auto ging, refererend aan een incident waar ik een paaltje raakte ten overstaan van het hele schoolplein. Dit alles was al vijf maanden geleden, dus het duurde even voor ik het onderwerp snapte. Ook heb ik van een andere ouder nu, meer dan me lief is, kennis over zijn zeer saaie baan. Het enige voordeel was dat hij het zelf wel heel interessant vond, want hij vertelde er honderduit over, waardoor kilometers niet in stilte voorbijgingen. Ongemakkelijk ja, maar ongemakkelijke stilte nee.
Na een stempelpost – want geen stempels betekent geen medaille aan het einde – zette jongste dochter een sprint in waardoor ik een excuus had om me los te weken uit het gesprek. In de buurt gekomen van mijn kind kwam ik gelukkig ook twee buren tegen met wie het altijd gezellig is. De laatste anderhalve kilometer trokken we samen op en vroegen ons af waarom er wel altijd drinkpunten zijn voor kinderen, maar niet daarnaast een fijne wijnpost voor de ouders. Dat zou het voor iedereen leuker maken.
Er was onder de jonge lopers discussie over snoep en het al dan niet met elkaar delen daarvan, geklaag over de hitte en behoefte aan een wc, die er niet was.
Eenmaal terug bij het startpunt, de school, werd de stempelkaart ingeleverd. Morgen konden we hem weer ophalen voor etappe 2. Tien minuten later kwam mijn vrouw aan. Die had het ook niet makkelijk gehad met de oudste dochter. De stempelkaart was verloren, er waren blaren en algehele ontstemdheid om onduidelijke redenen. Ik heb nu al vreselijke zin in de komende drie avonden. Eigenlijk zouden alle ouders die alle avonden uitlopen ook een medaille verdienen, maar ik ben bang dat dat er niet in gaat zitten.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn moeder is gevallen en dat drukt me met de neus op de feiten, ze wordt fragieler'
