Sinterklaas zit er weer op. De suikeroverdosis zit nog hoog. De nét vals gezongen liedjes dreunen nog na in m’n oren. Een beetje daas zit ik op de bank terwijl ik mijn ogen door de met inpakpapier bezaaide woonkamer laat gaan, waar mijn dochter een paar uur eerder nog buiten zichzelf van opwinding in had rond gesprongen.
Er was een huiskamer gevuld met familie geweest. Een harde klop op het raam. Een briefje op de mat met daarop de boodschap ‘kijk in de schuur’, waarna een chaotisch tafereel volgde dat het midden hield tussen pure blijdschap en blinde paniek.
'Het idee dat mannen en vrouwen geen echte vrienden kunnen zijn: wat een onzin'
Het filmpje waarin mijn dochter als een flipperkastballetje door de kamer stuitert, terwijl ze onophoudelijk ‘kijk in de schuur, kijk in de schuur, kijk in de schuur, kijk in de schuur’ gilt, vangt perfect de combinatie van vreugde èn stress die nu eenmaal bij het Sinterklaasfeest hoort. Een vriendin die zelf geen kinderen heeft, vroeg me hoe ik het hele festijn had beleefd. Ik antwoordde naar waarheid dat het feestelijk was geweest, maar ook veel.
“Een beetje alsof iemand van heel dichtbij een confettikanon in je gezicht afvuurt. En dat er dan geen confetti in zit, maar pepernoten.” Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen het Sinterklaasfeest, integendeel. Het is allemaal leuk, het is allemaal gezellig, het is allemaal feestelijk. Maar laten we wel wezen: het is – zeker als je kinderen hebt – ook veel gedoe. En noem me een nostalgische ‘vroeger was alles simpeler’-millennial, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de hoeveelheid gedoe rond het Sinterklaasfeest de afgelopen jaren net zo exponentieel is gestegen als het aantal smaken pepernoten en het aantal weken dat die krengen in de winkel liggen.
'Het moederschap wordt nog altijd gepresenteerd als een soft 'bij-onderwerpje', iets tuttigs en onbeduidends'
Sinds mijn eigen jeugd in de jaren tachtig en negentig heb ik het feest zien veranderen van één pakjesavond en een paar schoenzetmomentjes, in een hele maand vol Sint-gerelateerde consternatie. Naast het Sinterklaasjournaal dat inmiddels als een soort gekoesterde peutersoap over een periode van weken wordt uitgesmeerd, zijn er nu ook bioscoopfilms, liveshows, liedjes, playlists, pietengym en pietendiploma’s. Vieringen op iedere crèche en sportclub, en intochten in ieder winkelcentrum. Waar iedere winkel dan ook weer z’n eigen kleurplaatwedstrijden, meet & greets en schoenzetacties heeft. Natuurlijk, je hoeft er niet allemaal aan mee te doen, maar zelfs als je het probeert tot een minimum te beperken, vult de hele maand voor 5 december zich al snel met allerhande Sint-gerelateerd gedoe.
En als er één ding is dat sinds mijn jeugd dan weer niet veranderd is, dan is het wel dat het (sorry dat ik het weer moet zeggen) buitenproportioneel vaak de vrouwen zijn die het regelen van al dat gedoe op zich nemen. Vooruit, ik ken misschien een paar mannen die thuis de voornaamste hulpsint zijn, maar ze zijn toch echt sterk in de minderheid. Zelfs in mijn eigen huishouden, waar ik behoorlijk hamer op een gelijkwaardige taakverdeling, ben ik thuis toch echt de manager die het hele goedheiligmangebeuren voor iedereen in goede banen leidt.
'We hameren zo op vrouwenrechten, omdat we ze ook zo weer kwijt kunnen zijn'
Het begint al met het in de agenda zetten van die dekselse intocht, die altijd eerder komt dan je denkt. Vervolgens het afstemmen en plannen ‘of, waar, met wie en hoe laat’ naar die intocht toe te gaan. Het plannen van de schoenzetmomenten. Het bedenken, kopen en inpakken van de schoencadeautjes die niet te groot moeten zijn, maar ook niet zo klein dat ze van teleurstelling gaan huilen. Het op tijd inslaan van chocoladeletters in de juiste letter en juiste smaak. Het bijhouden van de verlanglijstjes, het kopen en (op tijd!) bestellen van cadeaus. Het bewaren van alle bonnetjes en retouretiketten.
Oh ja, het communiceren met vrienden en familie over pakjesavond in voor de gelegenheid aangemaakte appgroepen. Het eventueel initiëren van lootjestrekken. Het begeleiden van kinderen bij het maken van de surprises en het dichten. Onthouden wanneer het pietengym is op school, de voetbalclub en de turnvereniging. Wassen van muffe pietenpakjes, het klaarleggen van schone pietenpakjes. In de agenda zetten en bijhouden van alle agendapunten rond de Sintviering op school (“denken jullie allemaal nog even aan de wc-rolletjes voor de grote kartonnen stoomboot?!”). Oh, en vergeet ook het stressmanagement en de emotionele regulatie na het kijken van het Sinterklaasjournaal niet.
'Prima idee om kinderen weer vrijer te laten, maar kan de omgeving dat ook aan?'
Al met al niet zo gek dus dat vrijwel mijn hele sociale kring de afgelopen weken werd bevolkt door vrouwen met met hoog opgetrokken schouders, samengeklemde kaken en dat flikkertje van waanzin in de ogen dat verraadt dat ze één uitverkochte chocoladeletter verwijderd zijn van een totale nervous breakdown. Ik stel dan ook een hoognodige interventie voor via ons landelijke communicatiekanaal voor maatschappelijke discussiepunten: het Sinterklaasjournaal.
Aangezien ze dit jaar al fijntjes hebben uitgelegd dat ouders zelf ook het nodige regelwerk kunnen doen voor een geslaagde pakjesavond, misschien kunnen ze dan volgend jaar wat tips geven over hoe ouders dat regelwerk onderling een beetje eerlijk kunnen verdelen. Misschien met een leuke instructievideo erbij van de hoofdpiet. Wel hopen dat het ze niet op doodsbedreigingen komt te staan.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik schaamde me er lange tijd voor en voelde mij een slechte moeder, maar ik vind kinderdingen hartstikke saai'
















