Ik deelde ooit een freelance kantoortje met twee leuke mannen. Ze waren ongeveer mijn leeftijd, hadden alle twee ook een creatief beroep. Voor zover ik het kon inschatten, konden we het goed vinden.
Tussen het werken door, maakten we grappen, lieten we ons gretig afleiden door elkaars verhalen en haalden lunch of lekkers bij het eettentje vlakbij. Af en toe verveelden ze mij met een verhaal over crypto. Af en toe verveelde ik hen met een feministisch betoog. Iedere dag klaagden we goedmoedig bij elkaar over de uitdagingen van een creatief bestaan.
'Het moederschap wordt nog altijd gepresenteerd als een soft 'bij-onderwerpje', iets tuttigs en onbeduidends'
Op een dag raakten zij samen aan de praat over de vraag of mannen en vrouwen ooit echt vrienden konden zijn. Ze waren het er allebei al snel over eens van niet. Echte vriendschap, dat was iets wat ze met andere mannen deelden.
Met vrouwen draaide het toch vooral om of je elkaar aantrekkelijk vond, seks, sjans en romantiek. Of in elk geval de mogelijkheid daarvan. Een vriendschap sluiten met een vrouw puur voor de vriendschap? Dat zagen ze allebei niet zo snel gebeuren. En weet je, ze zagen er ook de zin niet echt van in.
Ik weet nog dat het me van mijn stuk bracht. De casual manier waarmee deze leuke vooruitstrevende mannen even de helft van de mensheid afschreven als zielen waar je geen vriendschappelijke kik mee zou kunnen hebben. Toch had het me misschien niet moeten schokken, want ze staan in deze overtuiging bepaald niet alleen.
Het verhaal dat mannen en vrouwen geen vrienden kunnen zijn, is al zo oud als het verhaal dat vrouwen niet grappig zijn. Je hoeft er maar een klassieke romcom (When Harry met Sally, anyone?), een babbelpodcast of een willekeurige socialmediafeed op na te slaan of je hoort vroeg of laat iemand stellig beweren dat echte vriendschap tussen mannen en vrouwen onmogelijk is, omdat seks nu eenmaal altijd een issue blijft.
'Er is veel bezorgdheid over jongens die opgroeien in het Tate-tijdperk, maar de meisjes dan?'
Misschien komt het omdat ik zelf altijd genoeg mannenvrienden heb gehad, maar ik heb dat hele sentiment nooit begrepen. Alleen al dat seksargument vind ik zo raar. Ten eerste kan ik mensen met wie ik bevriend ben prima ook aantrekkelijk vinden (al mijn vriendinnen zijn smoking hot) zonder dat dit meteen een probleem vormt.
Ten tweede bepaalt je seksuele oriëntatie niet meteen tot welke persoon je je daadwerkelijk aangetrokken voelt. Dan zouden mensen (m/v/x) die op meerdere genders vallen dus met niemand meer ‘gewoon’ vrienden kunnen zijn? Wat een onzin.
Maar wat ik misschien nog wel erger vind, is dat het hele mannen-en-vrouwen-kunnen-geen-vrienden-zijn-idee berust op de overtuiging dat mannen en vrouwen fundamenteel verschillende wezens zijn. En: dat zij elkaar op seks, romantiek en eventueel nageslacht na niets wezenlijks te bieden zouden hebben.
Ik heb dit idee, voor zowel mannen als vrouwen, altijd al even beledigend als armoedig gevonden. Je hoort mij niet zeggen dat lichamelijke aantrekkingskracht een vriendschap nooit complexer kan maken, maar het lichamelijke is toch maar één van de dimensies waarop een connectie tussen mensen kan ontstaan?
'Mannen, vraag de vrouwen die je dierbaar zijn eens wat ze hebben meegemaakt. En luister'
Als je ervan uitgaat dat vriendschap zich vormt als twee mensen elkaar vinden – in humor, in een manier van denken, in gedeelde interesses, in een vibe – en je zegt dat er een hele groep is waarmee je die verwantschap uit principe niet kan voelen, betekent dat dan dat je hen niet werkelijk als mens ziet?
Ik kan alleen maar zeggen: als ik mannen bij voorbaat had uitgesloten, dan was ik heel wat fantastische vriendschappen misgelopen in mijn leven. Op de peuter-, kleuter- en basisschool was mijn ‘bestie’ een jongen. We speelden bij elkaar, logeerden bij elkaar, vonden elkaar in onze diepe liefde voor Michael Jackson en onze droom om ooit bij Greenpeace walvissen te gaan redden.
Ook op de middelbare school had ik een beste vriend met wie het feit dat ik een meisje was en hij een jongen er minder toe deed dan hoe onbedaarlijk hard we elkaar aan het lachen konden maken.
Toen ik rond mijn twintigste mijn geliefde ontmoette, met wie ik nog altijd samen ben, vond ik het dan ook volkomen normaal dat zijn vriendenkring zowel uit mannen als uit vrouwen bestond. Bijna twintig jaar en twee kinderen later, vind ik dat nog steeds.
'Ik schaamde me er lange tijd voor en voelde mij een slechte moeder, maar ik vind kinderdingen hartstikke saai'
Toch kwam ik laatst online voor de zoveelste keer de vraag tegen of het een red flag was als een man er hechte vriendschappen op na houdt met andere vrouwen. En ik dacht aan de leuke vrouwen die mijn vriend zijn vriendinnen noemt. Het enige wat die vriendschappen mij vertellen is dat hij vrouwen als individuen ziet die met hun karakter, humor, talent en gedachtewereld, iets wezenlijks toevoegen aan zijn wereld.
Dat lijkt me persoonlijk de groenste vlag die er is.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'In de manier waarop ze mij tot 'hoer' en persona non grata verklaarden, glinsterde een saamhorig genoegen'
















