Mijn dochter had haar eerste dansvoorstelling. Een heuse show in de schouwburg waarbij alle klassen van de dansschool hun kunsten zouden laten zien. Mijn vriend, mijn moeder, mijn zoon en ik bereidden ons voor op een lange zit.
De dansjuf had beloofd dat het een waar spektakel zou worden. Kostuums. Filmbeelden. Lichtshow. The works. We hoopten familiebreed op het beste, maar calculeerden toch alvast de bijbehorende verveling in. Ik bedoel, het was niet een kwestie van een paar pirouetjes en klaar. Nee, de show zou bij elkaar tweeënhalf uur duren. En laten we elkaar niet voor de gek houden: tweeënhalf uur kijken naar hupsende kinderen is lang, zelfs als je eigen hupsende kind ertussen zit.
‘De druk op zwangere vrouwen en moeders is enorm, want alles, alles, alles, kan mogelijk schadelijk zijn voor je kind'
Wat ook niet meehielp was dat ik de avond ervoor sinds tijden weer eens goed was doorgezakt. Er was gedanst, er was gesjanst, er was gezwierd, er was gebierd, kortom: het was er eentje voor in de boeken geweest. En dat mocht ook wel, want ik had net een grote deadline gehaald. Weken had ik op een cocktail van stress, adrenaline en sloten zwarte koffie gedraaid, dus de ontlading was welkom geweest. De kater was dat – hoewel ingecalculeerd – ietsje minder. Maar hee: ‘s avond een vrouw, ‘s ochtends een vrouw, dus ik had besloten dat ik me er niet onder zou laten krijgen.
Om half acht ‘s ochtends stond ik dan ook met twee paracetamol in mijn mik goedgemutst knotjes in het haar van mijn dochter te draaien, haar danskleren in haar tasje te stoppen en toi-toi-toi-cadeautjes in te pakken voor haar en haar vriendin. Voor mijn eigen prep had ik alvast een blikje cola, een zak met kaascroissants en een rol koekjes gekocht, zodat ik eenmaal op de pluche stoelen gezeten niet voor verrassingen zou komen te staan. Ik was overal op voorbereid. Behalve dan op de tranen. Oh god, de tranen.
Eigenlijk ging het bij de artiesteningang al mis. Het was de bedoeling dat we de kinderen daar zouden afleveren, waarna ze door hulpouders naar de kleedkamers werden gebracht. Een vrij praktische aangelegenheid zou je zeggen, maar toen ik mijn dochter daar zo in de gang zag staan, met die beentjes in zo’n roze maillot, twee knotjes als dierenoren op haar hoofd en op haar gezicht die mengeling van zenuwen, opwinding en blijde verwachting, voelde ik mijn ogen nat worden en bedacht ik me dat dit nog wel eens een labiele bedoeling zou kunnen gaan worden.
Dat bleek goed gedacht. En ik zou nu graag vertellen dat het alleen de dansjes van mijn eigen dochter waren waarbij de tranen rijkelijk over mijn wangen vloeiden, maar dan zou ik liegen. Vanaf het moment dat de eerste klanken van de muziek door de zaal schalden en de eerste mini-dansers in hun mini-kostuums het toneel op draafden, zat ik te grienen als een kind waarvan net het softijsje op de grond is gevallen. Van ontroering, van vertedering, van melodramatische ‘circle of life’-gevoelens die mij in gedachten terugbrachten naar mijn eigen dansvoorstellingen, in deze zelfde schouwburg, meer dan dertig jaar geleden. Toen mijn dochter uiteindelijk in een blauwe glitterjurk helemaal vooraan op het podium vol overtuiging net uit de maat stond te klappen, kon ik een ‘snik-met-een-hik’ nog net onderdrukken.
Dit allemaal tot grote hilariteit van mijn vriend die naast mij de koekjes zat op te knagen waar ik door de permanente brok in mijn keel niet aan toekwam. Toen we na tweeënhalf uur eenmaal beneden stonden, was mijn vriend opgelucht, mijn zoon hyper en ik emotioneel compleet door de mangel gehaald. Mijn dochter wilde na de knuffels en de bloemen meteen door, spelen met een vriendin. Ik vroeg haar of ze de rest van de dag niet bij moest komen van wat ze allemaal had beleefd. ‘Dat geldt denk ik vooral voor jou’, zei mijn vriend.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Waarom ik The Handmaid’s Tale even niet aankan'
