Zaza, mijn hond, ligt aan mijn voeten terwijl ik dit schrijf. Ze zucht. Ik ook. Het is tien uur ’s avonds en het huis is zo stil dat ik de koelkast hoor zoemen.
Mijn man zit voor werk in het buitenland, al is dat buitenland gewoon Vinkeveen. Hij filmt dit jaar twee Nederlandse films, dus tijdens de weekdagen slaapt hij meestal daar. De jongens zijn boven, met hun hoofdtelefoon op, bezig met hun eigen leven dat steeds minder met het mijne overlapt.
En dat is goed. Dat is de bedoeling. Hoe vaak heb ik als jonge gescheiden moeder met twee kleine bengels niet uitgekeken naar dit moment? Dat ze eindelijk op eigen benen zouden staan. Hun eigen zin zouden doen in het leven en ik in stilte aan de keukentafel zou kunnen schrijven. Nou, dit is dus dat moment. Het voelt goed. Maar goed en gemakkelijk zijn niet hetzelfde woord.
'Ze houdt niet van verandering, maar gaat prima met haar tijd mee door mij 'aandachtshoer' te noemen'
Een vriendin stuurde me vanmiddag een berichtje of we binnenkort konden afspreken, in Amsterdam. ‘Ja, zeker’, typte ik terug. En ik meende het. Maar daarna opende ik mijn agenda en zag ik repetities, een voorstelling, mijn vader die donderdag komt eten, een deadline. En Zaza, die elke dag haar uren beweging nodig heeft en die ik niet graag achterlaat bij mensen die haar wel een aai geven, maar haar geen échte aandacht geven. Het afspreken met mijn vriendin schoof stilletjes door naar ‘binnenkort’, wat een beleefde manier is om te zeggen: ik weet het niet.
Tegelijk verlang ik zo hard naar een tafel vol mensen, op een avond die nergens naartoe leidt. Naar gesprekken waarin je niet hoeft uit te leggen hoe je je voelt, omdat ze dat al weten. Dit is niemandsland. Niet ongelukkig. Maar ook niet helemaal mezelf. Tussen het leven dat was en het leven dat nog moet uitkristalliseren.
Ik maak een podcast met wetenschappers over de overgang, juist omdat ik wil begrijpen wat er in mijn lichaam gebeurt. Maar hoe beter ik de hormonen begrijp, hoe moeilijker ik dit gevoel kan uitleggen. Misschien komt daar nog steeds een deel van het onbegrip vandaan, van mannen, maar evengoed van vrouwen zonder overgangsklachten. Mijn moeder zei altijd dat ze nergens last van had. Maar ik ben mijn moeder niet, merk ik steeds vaker. De overeenkomsten worden duidelijker. De verschillen ook.
De toekomst belooft vrijheid. Als de hormonale chaos ooit een plateau bereikt, dan volgt er wijsheid en rust, zeggen ze. Minder verplichtingen, meer keuze, een leven dat ik bewust vorm kan geven zonder altijd voor anderen te zorgen. Maar ben ik wel gemaakt voor zo’n leven? Een leven waarin ik vooral naar mezelf moet kijken?
Zaza zucht opnieuw, staat op en duwt haar neus tegen mijn knie. Geen tijd voor existentiële vragen. Ze wil een rondje en ik trek mijn jas aan. Het is buiten nog steeds niet helemaal donker. Misschien is niemandsland ook gewoon een plek waar je even doorheen moet wandelen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Met vrouwen van haar generatie ga ik niet in discussie. Over de overgang sprak je niet, dat hoorde zo'
