Afgelopen tijd dacht ik steeds vaker terug aan de tijd van relaties. De tijd van de mannen die de liefde van mijn leven leken en toch weer verdwenen. En eentje kwam steeds weer terug in mijn gedachten, als een spook popte hij op in gesprekken over oude liefdes, in dromen, in grapjes over het verleden.
'Bij mijn oma zie ik toch altijd een glimp van medelijden als ze vraagt of ik al een geliefde heb'
Toen er de tijd en de ruimte was afgelopen zomer, sprak ik voor het eerst uit dat ik misschien wel de behoefte had aan een gesprek met hem. Een toenadering, en vooral, een verontschuldiging van mijn kant. We waren jong, ik was nogal een ongeleid projectiel en hij was toch wel de enige persoon die, achteraf bezien, de meest betrouwbare van al mijn exen was. Maar toen vond ik hem vooral saai en bekrompen. Toch voelde ik aan alles: ik moet naar hem uitspreken dat hij meer oké was dan ik toen kon toegeven. Ons uit elkaar gaan was nogal abrupt omdat ik niet van afscheid nemen hou. Of het niet echt kan. Hij werd in ieder geval abrupt geblokkeerd op alle kanalen, voor mij de enige manier om door te gaan.
Het was mijn vader die al vier jaar niet met mijn moeder spreekt die heel enthousiast zei dat ik dat moest doen. Verbaasd over zijn absolute advies ging ik de volgende dag mijn blokkeerlijst af. Natuurlijk twijfelde ik en was dit het moment om mijn ego te laten winnen van mijn diepste wezen, want wat als ik genegeerd zou worden? Ik suste mezelf: dan had ik het in ieder geval geprobeerd.
'Ik dacht altijd: een kind krijgen komt later wel. Later werd nu en het is nog steeds geen droom'
Daar was hij, met een foto, een haartransplantatie verder. Ik dacht aan de ruzies waarop hij zei dat ik hem kaal maakte. Het bericht was kort, zakelijk, maar eerlijk. Ik wilde dingen uitspreken en ik vroeg me af of hij daarvoor openstond. Kort daarna antwoordde hij en maakten we een afspraak.
We ontmoeten elkaar in een luxe café, en ik ben voor het eerst te vroeg op een afspraak. Van een afstand zie ik hem binnenkomen. We omhelzen elkaar, zijn parfum is anders. Als we zitten, is al snel duidelijk waarom we ooit een match waren, we waren boven alles ook gewoon maatjes. De tijd verstrijkt, er wordt geluncht, er wordt gelachen, en er wordt uitgehoord, want natuurlijk zijn we allebei nieuwsgierig. Naar elkaar en onze levens.
'Ik leer voor het eerst hoe het is om gelukkig te zijn met mezelf'
Onze levens stonden inmiddels lijnrecht tegenover elkaar. Ik zie dat onze werelden de vorm hebben aangenomen die tien jaar geleden al in ons besloten lag. Hij, de succesvolle zakenman met het gezin, en ik, de gekke artiest, nog steeds zoekend naar antwoorden die misschien wel nooit zullen komen. En precies daartussenin, sprongen we in een tijdscapsule van een liefde die misschien ooit leek te bestaan, een liefde die voor één keer erkend werd om vervolgens het leven op te pakken en onze eigen wegen te gaan. Zoals dat ooit misschien al bedoeld was.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik weet niet hoe het is om een moeder te zijn, maar ik weet wel hoe het is om een depressieve moeder te hebben'
