Lieke werd verliefd in Oeganda en besloot te emigreren: 'Mijn ouders vonden mijn vertrek moeilijk'

Direct onder de indruk

“Ik had verwacht nu een heel stabiel leven in Nederland te hebben. Met een goede baan, een partner en een mooi huis. Zonder kinderen, want moeder worden hoefde van mij niet zo nodig. Het was mijn bedoeling een paar jaar in Afrika te blijven. Inmiddels woon ik er alweer zestien jaar. De eerste keer dat ik in Zuid-Afrika kwam, was ik 24 en maakte ik een reis met mijn ouders vanwege hun 25-jarig huwelijk. Naast de mooie natuur en het lekkere eten was ik direct onder de indruk van de openheid van de mensen en hoe vriendelijk en betrokken ze met elkaar waren. En wat ik ook heftig vond om te ervaren, waren de enorme verschillen tussen arm en rijk.

In de jaren daarna ben ik een paar keer teruggegaan naar Zuid-Afrika om vrijwilligerswerk te gaan doen in een weeshuis bij Durban. We woonden op het terrein en kwamen alleen in het weekend in de stad, als we vrij waren. Tijdens het uitgaan zagen we hoe goed mensen het konden hebben; in het weeshuis werden we geconfronteerd met de andere kant. Zo was er een meisje dat haar baby had moeten afstaan, omdat ze anders zelf niet langer in het weeshuis mocht blijven. Haar zoontje is vervolgens bij mensen in Noorwegen terechtgekomen. Ik heb haar nog geholpen om een fotoalbum van hem te krijgen, maar daarna wilden zijn adoptieouders geen contact meer. Ontzettend tragisch.”

Na jaren voor haar ongeneeslijk zieke ouders te hebben gezorgd, leeft Muriël (54) nu haar droom als kunstenaresLees ook

Zwanger van een zoon

“Die ervaringen hebben er uiteindelijk toe geleid dat ik toegepaste psychologie ben gaan studeren. Dat was al mijn derde bachelor, want ik was niet zo goed in studeren, maar in Nederland werd er nu eenmaal verwacht dat je een opleiding afmaakte. Ik was dus al halverwege de twintig toen ik besloot twee maanden naar Oeganda te gaan om een soort stage te lopen en daarna door het land en door Kenia te reizen.

In 2010 werd ik voorgesteld aan Rogers, de Oegandese man die uiteindelijk mijn echtgenoot zou worden. En wat ik nooit had verwacht, gebeurde toch: we werden verliefd en besloten – nadat we het anderhalf jaar hadden aangekeken – dat we samen verder wilden. In de jaren daarna hebben we een beetje heen en weer gereisd. Tijdens mijn afstudeeropdracht in 2013, die ik ook in Oeganda heb gedaan, werd ik zwanger van onze oudste zoon.”

Naar Oeganda geëmigreerd

“Dat was heftig, want ik moest toen nog mijn scriptie schrijven en afstuderen. Een groot deel van mijn zwangerschap heb ik alleen gedaan, want toen was ik weer terug in Nederland. Gelukkig kon mijn man wel de twee maanden rond de bevalling naar me toekomen. En toen onze zoon vier maanden was, ben ik officieel naar Oeganda geëmigreerd. Mijn ouders vonden mijn vertrek moeilijk, maar hebben het gelukkig geaccepteerd. Ze zijn altijd veel deze kant op gekomen en nog steeds. Van onze andere twee jongens ben ik in Oeganda bevallen en toen waren ze ook allebei de keren binnen een week in Kampala.

Toen ik hier net woonde, voelde ik me vaak eenzaam. Mijn man werkte veel, want was net met zijn eigen bedrijf begonnen, en ik zat daar met een baby in ons kleine huisje. Ik sprak de taal niet en had geen idee waar ik wel en niet heen kon. We hebben altijd in dezelfde buurt gewoond en die is deels ontwikkeld en deels nog altijd een sloppenwijk, hoewel de modderweg nu is geasfalteerd. Maar even met de kinderwagen naar de supermarkt gaan, is hier geen optie. Het is superheet en stoffig, er is lang niet overal een stoep en het verkeer is echt gekkenwerk – vooral door de vele boda boda’s, motorfietstaxi’s, die het niet zo nauw nemen met de verkeersregels.”

Linda (37) heeft alles voor elkaar, maar toch besluit ze naar Slovenië te emigreren: 'We hoeven vijf jaar niet te werken'Lees ook

Relatief veilig

“Maar het land is relatief veilig. We hebben weliswaar tralies voor onze ramen, maar nog nooit iets meegemaakt van een inbraak of overval. Op straat roept iedereen ‘Mzungu’ naar me, wat zoiets als buitenlander betekent, maar de aandacht is nooit negatief. Mensen zijn vooral nieuwsgierig. Toch zijn we door onze relatie wel met de nodige vooroordelen geconfronteerd. Dat Rogers alleen bij mij zou zijn voor het geld, bijvoorbeeld. Dat blijft verdrietig.

Het is extra dom omdat het juist wel een tijdje heeft geduurd voordat ik een baan en inkomen had hier. Ook dat gaat heel anders dan in Nederland; veel vacatures lopen via-via. Het plan was om met arme kinderen te gaan werken, maar uiteindelijk ben ik op een internationale school terechtgekomen als counselor en houd ik me dus juist bezig met kinderen uit rijkere gezinnen. Onze zonen, die nu twaalf, negen en vijf zijn, gaan daar ook naartoe.”

Eigen stichting

“Begin dit jaar zijn mijn man en ik samen een stichting begonnen, de Bennox Foundation, waarmee we kwetsbare kinderen, jongeren en vrouwen op het platteland ondersteunen. Het bijzondere is dat dit project voortkomt uit de familiegeschiedenis van Rogers. Zijn moeder overleed toen hij anderhalf was en hij is vooral opgegroeid bij andere familie, maar allebei zijn ouders kwamen uit ditzelfde dorp. Zijn moeder had het ook niet breed, maar bezat wel een stuk grond en gaf eten weg aan arme gezinnen, had wat lokale vrouwen in dienst en heeft een aantal kinderen naar school gestuurd. Na haar dood heeft zijn vader dat overgenomen, maar die wordt nu echt te oud.

Dus nu is het onze beurt. Een aantal vrouwen in het dorp krijgt straks een geit. Zodra hun geit jongen krijgt, schenken ze elk tweede lam aan een ander gezin. En als de kudde zich uitbreidt, kunnen ze dieren gaan verkopen, zodat langzaam meer mensen het iets beter krijgen. Daarnaast zijn we bezig 27 kinderen naar school te laten gaan, vaak voor het eerst in hun leven. Op den duur hopen we een vakschool te bouwen in het dorp, zodat jongeren ook een vervolgopleiding krijgen. Wij hebben het als gezin hartstikke goed en daar zijn we dankbaar voor. En we willen graag iets terugdoen.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Karin (57) is samen met haar zus een bedrijf begonnen: 'Door crowdfunding hebben we 35.000 euro opgehaald'Lees ook