Ik was vergeten wat het betekent om echt vrij te zijn. Wat het betekent om geen stem in je hoofd te hebben van wat wel en niet hoort, om geen verantwoordelijkheid te hebben voor een persoon om wie je heel veel geeft, maar die ook ervoor zorgt dat er grenzen zijn, omdat een exclusieve liefde dat nu eenmaal vraagt.
Ik was ook vergeten wat het betekent om vrouw te zijn. Een vrije vrouw.
Ik was het vergeten, of heb het misschien wel nooit gekend. Want soms waan ik me als een jonge puber door het leven, alles opnieuw ontdekkend, maar dan met een volwassen blik. Wat is dat eigenlijk, een happy single?
Op dit moment dwarrel ik al ruim een jaar ‘vrij’ rond, en besef ik dat ik vanaf mijn negentiende tot vierendertigste bijna non-stop in relaties heb gezeten. Zeker twaalf jaar om precies te zijn. Relaties die niet samen eindigden. Waar ik vaak een schim van mezelf werd en waarvan ik me nu, terwijl ik met een heldere blik terugkijk, afvraag of ze eigenlijk ook wel samen begonnen. Hadden we echt dezelfde interesses, dezelfde normen en waarden, dezelfde toekomstideeën? Hadden we echt hetzelfde idee van wat een relatie zijn moest of modderden we maar wat aan? Zoals dat gaat, blij dat we iets bij elkaar vulden en blij dat we niet alleen hoefden te zijn op momenten die blijkbaar zo eng zijn om alleen door te brengen? Wie was ik eigenlijk geweest in al deze relaties?
Een happy single is een statement. Een uitspraak om te benadrukken dat single zijn ook leuk kan zijn. Dat single zijn niet het einde van de wereld betekent. Ik vind het een verschrikkelijke uitspraak die helaas anno 2026 nog steeds bevestigd moet worden. Maar het is niet lang geleden dat de geslaagdheid van een vrouw afhing van de partner die ze wist te machtigen.
Als ik op bezoek ben bij mijn oma zie ik toch altijd een glimp van medelijden als ze me vraagt of ik al een geliefde heb. In haar leven is dit ongekend, het leven dat ik leid. Een vrouw alleen, zonder man, op zichzelf wonend, zonder kinderen, en gelukkig. Gelukkig zijn betekende in haar tijd een goede man, een mooi gezin. En dat alles had ik vooralsnog niet. Ik probeer haar mijn weekend uit te leggen. Hoe ik dansend op een feest zoende met een man waarvan ik de naam ben vergeten.
Ze begint te giechelen als een klein meisje en doet haar hand voor haar mond. In haar leven was dit ayip. Ongepast, ongehoord, in een cultuur waar schaamte en schande hand in hand gingen en waar de vrouw het grootste gevaar was voor dit. Maar toch snapt ze dat de tijden zijn veranderd. En nu mijn opa niet meer in leven is, giechelen we hierom. De stem van de man doet er nu even niet toe.
Ik was vergeten wat het betekent om vrij te zijn. Een vrije vrouw. Vanuit mijn vrouwenlijn breek ik met alles wat ons gevangen heeft gezet. En het geeft mij behalve kracht, ook veel liefde. Liefde voor mijn oma’s, mijn moeders, die dit niet konden. En in dit nieuwe universum probeer ik ondertussen nieuwe wetten te schapen. Want ik weet nog niet hoe ik mezelf moet beoordelen, in dit nieuwe universum dat tot nu toe niet bestond.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik kon niet anders dan me mengen in de 'Loosdrechtdiscussie' en nu, 2 weken later, ben ik doodsbang'
