Lees hoofdstuk 3 van 'Vrije Val', een LINDA.verhaal door Daphne Deckers: 'Was het neerstorten van een lift niet extreem zeldzaam?'

Vrije Val hoofdstuk 3

Even dacht Bartosz dat hij droomde. Of was het een hallucinatie? Kwam het door de Amnesia Haze die hij vandaag had geprobeerd? Hij had van wiet nog nooit een bad trip gehad, maar dit leek er verdomd veel op. Het voelde als een vrije val in slow motion. Hoelang duurde het eigenlijk al? Had de liftcabine niet allang gestopt moeten worden door de remvangen? Dit moest toch eigenlijk niet kunnen?

Maar ja, er waren wel meer dingen die niet zouden moeten kunnen.
Op de middelbare school in Gdańsk had hij ooit geleerd dat sterrenstelsels zó snel ronddraaien dat ze volgens de wetten van de zwaartekracht uit elkaar zouden moeten vliegen. Dat doen ze niet, omdat donkere materie, een onzichtbare kracht, ze bij elkaar houdt. Als tiener was Bartosz uitermate gefascineerd geweest door die mysterieuze kracht. Maar vandaag vroeg hij zich vooral af waarom de donkere materie uitgerekend déze lift had besloten los te laten.

Hij kon er met zijn hoofd niet bij. Het was alsof zijn hersenen niet wilden registreren wat er gebeurde. Was het neerstorten van een lift niet extreem zeldzaam? Je had nog meer kans om de Staatsloterij te winnen. Een Oudejaarslot – dát ging Bartosz kopen. Als hij hier in één stuk uitkwam, was dit zijn lucky day.

Maar aan de andere kant: hoe lucky was hij met een klant op de 14e verdieping? Toen hij zag waar het bedrijf zat, wilde hij de envelop het liefst beneden in de postbus doen. Helaas had hij een natte handtekening nodig; een van de meest voorkomende redenen waarom mensen een fietskoerier inhuren. Eenmaal in de lift werd zijn vermoeden bevestigd: de nummering van de etages sprong van 12 naar 14.

De 13e etage wordt bij veel gebouwen overgeslagen, omdat bedrijven en bewoners niet op het ongeluksgetal willen zitten. Gelijk hadden ze, vond Bartosz. Deze verdieping wordt daarom vaak 12A genoemd. Of 14.
Zijn collega’s bij VeloVracht moesten geregeld lachen om zijn bijgeloof, maar Bartosz vond er weinig grappigs aan. In Polen was zabobony heel normaal. Zo gaf hij nooit iets aan over de drempel van een deur. Iedereen wist toch dat dit ongeluk bracht? Hij zette ook nooit zijn tas op de grond: dan stroomde het geld bij je weg.

Nadat zijn klant de papieren had ondertekend en Bartosz was teruggekeerd bij de lift, was hij dan ook blij te zien dat de vrouw die daar stond de hengsels van haar tas over haar schouder had geslagen. Niet dat hij er anders iets van gezegd had. Nederlanders reageerden soms een beetje geprikkeld op goedbedoelde adviezen; misschien hadden ze geld genoeg.

Het verbaasde Bartosz hoeveel tijd hij had om over al deze dingen na te denken. Sterrenstelsels en de Staatsloterij – was het in dit soort situaties niet gebruikelijk dat je léven aan je voorbijflitste? Plots klikte er iets in zijn hoofd; alsof zijn brein eindelijk begreep wat er gebeurde. Kurwa!
Het metaal kraakte, één van de vrouwen gilde.
“Papa”, zei Bartosz. “Tata…”
Daarna werd alles zwart.

Volgende week zaterdag lees je hoofdstuk vier.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Daphne Deckers schrijft voor LINDA. een verhaal in delen: 'Haar dagen als pretend student waren voorbij'Lees ook