Ik wilde niet dat het me iets zou doen, die baby op mijn schoot. Zo klein, zo weerloos, zo lief en ook zo afhankelijk. Maar dat deed het wel. Als mijn vriendin haar verse baby in mijn armen drukt, zegt ze: ‘Dit is het dan. Het eet, het poept en het slaapt. En je bent er de hele dag mee bezig.’
Al sinds de middelbare school heb ik een vriendinnengroep die we in onze groepsapp the good old days noemen. Ooit vond ik dat een beetje een overdreven term, maar nu we allemaal halverwege de dertig zijn klopt deze titel wel. De groepsfoto laat ons als 16-jarige zien, verkleed in Moulin Rouge-pakjes voor een of ander verkleedfeest. Klaar om de wereld te veroveren.
'Ik heb altijd geroepen dat 35 de leeftijd was waarop ik een kind zou krijgen'
Zo’n veertien jaar geleden zochten we elkaar op, begin 20. Zij studeerden allemaal en deden gekke dingen in het studentenleven, terwijl ik mijn eerste stappen in de showbizz zette en niks van dit alles meekreeg. Daarna zagen we elkaar ieder jaar tenminste één keer om samen te eten en verhalen over onze levens uit te wisselen. Zij kregen vaste banen, gingen samenwonen en kregen een kind. En nu had ook de laatste vriendin een kind gekregen.
Ik kon er niet omheen: ik was de enige zonder man, zonder kind en eigenlijk ook zonder vaste baan. Dit leven had ik zelf gekozen, maar vandaag voelde ik me een buitenbeentje. Die ene van de groep die alles anders doet. Die vrij door het leven gaat en tijdens de jaarlijkse etentjes altijd een nieuw verhaal had over een of andere gast die nu weer in haar leven was. Zij zetten hun wijnglazen dan op tafel, keken mij met glazige ogen aan en zeiden: ‘Wat heerlijk dat jij dit allemaal kan beleven. Dat gevoel mis ik soms wel hoor, jij bent gewoon helemaal verliefd!’
'Bij mijn oma zie ik toch altijd een glimp van medelijden als ze vraagt of ik al een geliefde heb'
Ik voelde nooit een oordeel naar mij en mijn eigen tempo in het leven. Maar tijdens het kraambezoek voelde ik me toch een buitenbeentje in een wereld waar de norm nog steeds huisje, boompje, beestje lijkt te zijn. Ik was de laatste overgebleven zonderlinge vriendin, die ik altijd was geweest. Eigenlijk veranderen mensen niet veel. Ik keek naar mijn vriendin en vroeg of ik eens mocht oppassen, over een paar maanden. Enthousiast knikte ze ja.
Op de fiets terug denk ik aan onze tienerjaren. Eigenlijk had ik me altijd verzet tegen de norm. Ik was de vriendin die soms zoek was om aan het leven te proeven. Met veel oudere jongens ging, stiekem rookte en al jong met drugs experimenteerde om altijd weer terug te keren naar mijn kern, de oerkudde. Zij waren er altijd, ik kon altijd bij ze terugkeren.
Ik open de groepsapp. Een app van de vriendin: ‘Dilan is vanaf nu mijn oppas.’ De anderen lachen. Ik glimlach. Dan maar een coole oppas worden. Zo eentje die je als kind ook hebt gekend. Die vrouw die zelf geen kinderen had, goed bevriend was met je moeder en altijd gezellig was, waar je naar uitkeek.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik leer voor het eerst hoe het is om gelukkig te zijn met mezelf'
