Voordat ik zelf volmondig ja zeg tegen het moederschap, heb ik me voorgenomen af en toe op een baby te passen. Kan ik de rol van moeder wel écht vervullen?
De baby in kwestie is de laatste in de groep vriendinnen die ik al vanaf de middelbare school ken. Ik ben nu de enige in die groep zonder kind. Zijn moeder vindt mij oud en wijs genoeg om me af en toe op hem te laten passen. De anderen vertrouwden mij tot nu toe niet echt, als single die nog uitgaat zonder babyervaring.
Dilan Yurdakul: 'Ik ben bijna 35. Single. Zonder kinderen, zonder spaargeld en zonder specifieke dromen'
Drie weken na de geboorte was ik al op kraamvisite en nu, twee maanden later, mag ik een uurtje oppassen, terwijl zij een ‘mamafit’-lesje gaat doen. De opdracht is om te gaan wandelen. Ik krijg de kinderwagen in mijn handen gedrukt met de boodschap dat er vandaag een lichte ingewikkeldheidsgraad bij zit, namelijk: de baby voeden. Ik vraag wanneer dat moet gebeuren, ik wil alles goed doen. “Heel simpel, als-ie begint te huilen.” Had ik kunnen weten. Ik zeg stoer dat het allemaal goedkomt, waarna ze de sportschool inloopt.
Daar sta ik dan, onhandig, op een smalle stoep, met mijn handen om de wagen geklemd. Ik en de baby. De baby en ik. Voor de buitenwereld ineens een moeder, vanbinnen allesbehalve. De baby slaapt en ik begin langzaam te lopen. Ik loop drie keer hetzelfde rondje uit angst op een onhandige plek te eindigen waar ik de baby niet zou kunnen voeden. Ik probeer zelfverzekerd te kijken, glimlach naar medemoeders en vaders, en ik lijk ineens sjans te hebben van een ander soort man, zo met een kinderwagen voor me.
'Ik wilde niet dat het me iets zou doen, die baby op mijn schoot. Maar dat deed-ie wel'
Nog voor de baby honger krijgt, begin ik zelf trek te krijgen. Ik stap een lunchzaakje binnen en bestel een smoothie. En dan, heel langzaam, begint het huilen. Ik zoek de fles, het voorverwarmde water, twijfel of ik het goed doe, schud de fles, ga buiten zitten en begin met voeden. Maar het lijkt alsof er geen melk doorloopt. Ik test de fles. Er komt melk uit, waarom drinkt-ie dan niet?
Ik hoor de onbewust opgeslagen stemmen van echte moeders, die ik mijn leven lang heb gehoord, in mijn hoofd: “Gewoon duwen.” Ik zet wat meer druk en ja, het lukt! Hij kijkt me met grote ogen aan. Zodra ik wegkijk, stopt het drinken. Een baby eist volledigheid, geen twijfel, geen afleiding. Ik denk aan mijn eigen moeder en haar postnatale depressie na mijn geboorte. Hoe heeft zij dit volgehouden?
Depressies zijn ook mij niet vreemd. Dagen opgesloten zitten in je eigen hoofd en lijf. Onverklaarbare mist in je hele bestaan. Ik weet niet hoe het is om een moeder te zijn, maar ik weet wel hoe het is om een depressieve moeder te hebben. En precies daar zit mijn twijfel.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Dilan Yurdakul: 'Bij mijn volgende date pak ik de rekening niet meer meteen op – en dit is waarom'
