Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Ik denk zelden aan seks. De keren dat het nog wel door mijn hoofd schiet, is het vooral in de trant van: hè hè, dat hoofdstuk ligt achter me. Tot dit weekend.
'Gaan we nog wel op vakantie?', vraagt Luuk voorzichtig als ik hardop vloekend de zoveelste mail eruit stamp
Het was de zoveelste keer dat ik in de krant een stuk las over het succes van Heated Rivalry, een Canadese serie die te zien is op HBO en in de hele wereld zorgt voor rode blossen bij vrouwelijke kijkers. Opmerkelijk, want het gaat over twee mannen die het met elkaar doen. Het verhaal in een notendop, mocht je nog in het ongewisse zijn: twee rivaliserende ijshockey-sterspelers zien elkaar onder de douche. Nieuwsgierige blikken, scannende ogen, jemig de pemig.
In de jaren die volgen spreken ze in het diepste geheim af voor stomende sexy time. Uiteindelijk groeit dat uit tot diepe liefde, met hobbels en gedoe en beren op de weg. Hartstikke romantisch en er wordt ook nog eens fantastisch in geacteerd, allemaal redenen om sowieso te kijken, maar even terug naar wat er tussen de lakens gebeurt: gay seks.
Een terrein waar wij vrouwen doorgaans niks van afweten en dus alleen maar naar kunnen gissen, wat zelden tot gevoelens van opwinding leidt. Want: in de bips, daar moet je een liefhebber van zijn en ik ken er weinig. Ik keek alle afleveringen achter elkaar en nu weet ik alles. Of in ieder geval meer. En ik ben jaloers.
Misschien komt het door het script (er zijn geen wegdraaiende camera’s of aanzwellende violen). Misschien door de acteurs (knappe gasten, puike lijven). What you see is what they get en what they get ziet er buitengewoon begerenswaardig uit. Ja maar dat komt, zeggen alle media-analyses, omdat er gelijkwaardigheid is tussen de twee mannen. Dat vinden vrouwen fijn om te zien. En ze vinden het allebéí lekker, ook weleens leuk, en het is veilig want er is geen man-vrouwverhouding in het spel dus dan hoef je bij seksscènes niet steeds te monitoren of zij ook wel geniet en of ze nog wel oké is. Het zal allemaal, mijn gedachten zijn wat minder analytisch:
Was ik maar homo.
Mag ik erbij.
Zo doen ze dat dus.
Zo zeg, goedemorgen.
Wát een billen.
Een eersteklas bakvis dus, maar dan dubbel zo kansloos. Alsof zij zitten te wachten op een vrouw. Laat staan een die de hele tijd haar buik probeert in te houden, liever de lichten uit laat en alleen maar in die spieren wil knijpen terwijl ze ‘wauwzers’ mompelt.
Afijn, mijn dorre lichaam was dit weekend dus weer even wakker, wat een interessante gewaarwording was. Maar teleurstelling overheerste. Wegens gebrek aan een piemel sta ik machteloos en moet ik het doen met alle andere smachtende vrouwen die mismoedig en gefrustreerd naar hun lijf kijken. Ik benijd nooit mannen, maar nu wel.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Vroeger waren Luuks vragen een stuk simpeler. En het leven ook'
















