Van de zorg over haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Ik draag mijn trouwring nog. Bij mijn Facebook-status heb ik ‘getrouwd met Jean-Michel Kamp’ laten staan. Als ik mijn bruiloft-dvd terugkijk, zijn de beelden verpletterend. Zijn as is verhuisd van een kastje naar de vensterbank omdat ik denk dat hij dat uitzicht leuker vindt en als je me vraagt of ik getrouwd ben, dan zeg ik ja maar.
En toch vervaagt Jean, al een tijdje. Dat wil ik niet en toch gebeurt het. Ik heb hem al negen jaar en vijf dagen niet gezien. Hij is altijd bij me, denk ik – hoop ik – maar als ik eerlijk ben merk ik dat nooit. Ik doe alles heel erg alleen, dat is oké, ik ben niet anders gewend. Maar ergens tussen toen en nu zijn we afscheid aan het nemen. Niet voor altijd en ook niet de hele tijd, soms staat hij ineens in het perfecte aantal pixels op mijn netvlies, alsof hij gisteren nog naast me zat. Of dan hoor ik zijn stem, “Ha die boeps”, als ik mijn hand uitstak zou ik hem kunnen aanraken.
'Als er iets in mijn top 10 staat van dingen die héél ruk zijn als je alleenstaand ouder bent, dan is dit het wel'
En toch. Ik vraag me weleens af of het sneller zou zijn gegaan als we Luuk niet hadden gekregen. Hij is het touw tussen ons, en de voornaamste reden waarom ik dat niet kan of wil doorknippen. Jean blijft bij ons omdat hij altijd Lukies vader zal zijn, zelfs al herken ik nu nog niet veel van Jean in zijn zoon. Misschien omdat ik als enige opvoeder een grotere stempel op Luuk druk, misschien lijkt hij gewoon meer op mij. We hebben het weleens over papa, maar waar mijn verhalen levendig zijn, voelt ons kind vooral abstractie. “Ik mis papa”, zegt hij weleens, wat dat precies betekent weten we denk ik geen van tweeën.
Als Luuk er niet was geweest, kon ik me Jean herinneren als mijn grote liefde. Ik heb eerder grote liefdes gehad, ik kan met genegenheid aan ze terugdenken maar altijd zonder pijn. Ik heb ze weg laten drijven, naar nieuwe geliefdes en eigen gezinnen, zo gaat dat als mensen niet doodgaan, dat is het leven. Dat kon niet bij Jean, want wij hadden geen reden om ermee te stoppen.
Misschien maakt dat het toch anders.
Ik weet niet of ik ooit mijn trouwring afdoe. Of ik die status zal aanpassen, de as zal uitstrooien, de dvd kan kijken zonder een stomp in mijn maag te krijgen. Ik weet niet eens of ik vrede zal krijgen met het besef dat Jean wegdrijft uit mijn vezels, hoger en hoger tot ik hem niet meer kan zien en nooit meer zal voelen.
Ik wil het niet. En toch gebeurt het.
‘Hij gaat bevend naar school, loopt grauw de trap op, een paar uur later komt hij stralend weer naar buiten’
