Liefdevolle momenten, baanbrekende standjes, kinky avonturen, maar ook minder leuke avonturen in de slaapkamer: in de rubriek Vrijpartij vertellen vrouwen eerlijk, open en gewoon over hoe zij seks beleven.
Petra: “In 2008 ontstond het plan aan kinderen te beginnen en veranderde de seks. We werden ineens heel giechelig als we het deden, ons bewust van de plechtigheid van het moment. Misschien hebben we zojuist een kind verwekt, zeiden we tegen elkaar en rekenden samen de geboortedag uit. Wie weet, kunnen we met Moederdag, met kerst, met mijn verjaardag, zijn verjaardag, wel tegen de familie zeggen dat we een kind verwachten.
Marianne (54): 'Het is de nabijheid van een ander in de nacht die ik na alle jaren single niet meer kan verdragen'
Vrijen was niet langer plezier hebben, vrijen had een doel in de toekomst. Vriendinnen werden zwanger, maar zelf vertelden we niemand iets over onze plannen. Dit was ons geheim, we verkneukelden ons, wat zou dit straks voor iedereen een verrassing worden. Maanden verstreken, er gebeurde niets. Na een jaar gingen we naar de huisarts die ons aanraadde mijn eisprong in de gaten te houden. Vanaf dat moment werd vrijen al niet meer helemaal vrijblijvend, maar omdat ik ervan uitging dat het vanzelf wel een keer zou lukken omdat ik een gewone eisprong en menstruatie had, bleven we ons intens met elkaar verbonden voelen in het voornemen samen een kind te krijgen.
Wel introduceerden we idiote voorplantingscapriolen. Het liefst had ik seks op de dag voor de eisprong, die van de eisprong en die erna. Dan deed ik mijn benen in de lucht en mijn kont omhoog om zijn zaad zo diep mogelijk naar binnen te helpen. Dat haalde natuurlijk de spontaniteit en de creativiteit in bed er een beetje af, maar het bleef allemaal nog steeds overkomelijk. Ons geheime project.
Dat veranderde toen weer later IVF haar intrede deed. Ik had het zo lang mogelijk uitgesteld. Ik voorvoelde dat de bemoeienis van een heel artsenteam weleens van grote invloed zou kunnen zijn op onze relatie. En niet alleen op de seks. Maar zeven jaar later, in 2015, was de gang naar het ziekenhuis nog de enig logische optie. Intussen waren we allebei zo gefixeerd geraakt op die baby die maar niet lukte, we wilden er alles aan gedaan hebben om het voor elkaar te krijgen.
Maria (63): 'Ik trok mijn ondergoed voor zijn neus uit en draaide me om, de gêne voorbij'
De heisa van onderzoeken, terugplaatsingen, spanning, en negatieve zwangerschapstesten begon. De hormonen waarmee ik me iedere dag moest injecteren, zorgden voor een gewichtstoename van tien kilo. Ik stond voor de spiegel in mijn slaapkamer en keek naar die opgezwollen buik. Dik, maar niet omdat er een kind in zat. Dik omdat er géén kind in zat. Ik haatte die buik en voelde me lelijk. Het leek ook ineens oneerlijk dat ik als vrouw al het werk moest doen, terwijl mijn man alleen zijn potje hoefde te vullen.
Plots was seks niet meer intiem, en iets van ons. Alles wat met seks te maken had raakte bij wijze van spreken besmet. Hadden we toen maar een goed gesprek gehad, denk ik nu, hadden we toen maar wat leuke speeltjes in huis gehaald, om thuis, in ons eigen bed, de spanning ervan af te kunnen halen. Hadden we toen maar op een andere manier de intimiteit teruggewonnen die we nu aan het medische circus waren kwijtgeraakt. We hadden ons terrein van intimiteit en plezier kunnen heroveren. Maar we hebben ons laten overrompelen, met elke stap. Na de IVF kwam de ICSI.
Ik was moe en onzeker en huilerig, en dan verdwijnt de zin in seks, ik voelde me een broedkip en onaantrekkelijk. Mijn man weersprak me niet als ik daar een opmerking over maakte. Steeds meer trokken we ons terug op ons eigen eiland.
Marisa (49): ' Ik heb in totaal een modaal jaarsalaris uitgegeven aan gigolo's'
Toen de laatste terugplaatsing in 2021 opnieuw was mislukt en ik het ziekenhuis belde om te zeggen dat de test negatief was, zei ik na afloop tegen mijn vriend: ik kan even niet meer met je samen zijn. Onze relatie, onze gedeelde intimiteit, de manier waarop we naar onze omgeving keken, alles was bedekt met die ene negatieve sluier van geen kinderen kunnen krijgen samen.
We hadden nog steeds lekker in bed kunnen gaan liggen. Elkaar strelen, masseren, ons repertoire uitbreiden, niet langer die benen in de lucht maar lucht blazen in onszelf, lief zijn voor elkaar. Nog twee jaar hebben we gelat, toen zijn we definitief uit elkaar gegaan. Het was of ik op allerlei mogelijke manieren was afgebrokkeld. Ik moest nodig het beeld dat ik van mezelf had, bijstellen.
Monique (53): 'In ons huwelijk werd intimiteit aangedreven door een automatische piloot'
Met de kennis van nu zou ik zeggen, had alle stappen iets bewuster gezet. Iedere nieuwe poging zwanger te worden trekt een wissel op je relatie. Ik heb me heel eenzaam gevoeld, ons leven stond jarenlang op pauze, verblind door dat ene voornemen. Intussen kan ik er meer veel meer afstand naar kijken.
Mijn huidige partner is acht jaar jonger dan ik. Natuurlijk hebben we het over kinderen gehad, maar we gaan het niet eens proberen. We hebben het heel goed samen. Onze seks is top, we doen van alles wat we met kinderen niet zouden kunnen doen. Ik weet hoe een hele ziekenhuisgang je uit elkaar kan drijven als stel, dus ik denk wel tien kaar na voor ik weer zo’n stap zet.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Ayla (30): ‘Ik ben single en ik wil helemaal geen partner, maar de angst om alleen te blijven, is er wel'
















