Ayla (30): ‘Ik ben single en ik wil helemaal geen partner, maar de angst om alleen te blijven, is er wel'

Van dansvloer naar de pier

Het was niet dat ik de hele week had uitgekeken naar een moment haar wat langer te spreken, niet dat ik naar adem snakte telkens wanneer ze een ruimte binnenkwam, maar nu ik haar een tijdje met mijn ogen volgde en keek naar de vloeiende bewegingen die ze maakte, kwam het fantaseren langzaam op gang.

Ik kon wel wat afleiding gebruiken, wat ontlading na die lange week. Je zou kunnen zeggen dat de overweging om haar even later mee naar buiten te vragen, een heel praktische was. Ik had gewoon zin om te zoenen. Samen liepen we door de nog warme septemberavond, langs het water een pier op. En aan het einde daarvan gingen we zitten. We keken elkaar aan, praatten over familie, queer zijn, liefde en polyamorie. Het was nog steeds heel kalm en vriendschappelijk tussen ons, zonder spoor van verliefdheid of spanning en juist daarbinnen voelde ik me genoeg op mijn gemak om met haar te kunnen vrijen.

Aïsha (26): 'Waarom wordt seks met onbekenden als heel normaal gezien?'Lees ook

De spontaniteit van zinnelijkheid

Sinds een jaar ben ik single. Toen ik zelf nog de helft van een stel was, had ik altijd het idee dat er én weinig singles waren én dat iedere single op zoek was naar een partner. Maar dat blijkt allemaal veel genuanceerder te liggen. Ik ontmoet genoeg singles die helemaal geen partner willen en ik ben er zelf een van.

Met deze vrouw van ongeveer mijn leeftijd, ging het allemaal vanzelf. Ik heb weleens dates gehad waarbij de ander heel terughoudend was met aanraken. ‘Hé, hoi’, zeggen ze bij de eerste ontmoeting en strekken hun arm uit, en ‘hé hoi’ zeggen ze als ze weggaan. Ik heb weleens iemand gevraagd: ‘Waarom zo weinig fysieke aanraking, dat hoort toch net zo goed bij een eerste kennismaking als praten?’ Ze antwoordde: ‘Ik word pas fysiek als ik me helemaal comfortabel voel.’ En dat vind ik dan toch jammer, want het maakt alles zo stroef en dan komen mijn aanrakingen ook minder makkelijk op gang.

Opeens ga ik nadenken of ik met mijn spontaniteit niet over de grenzen van een ander ga. Ik heb veel liever dat iemand me – ook een eerste keer – begroet met een knuffel, en tijdens het gesprek een pluk haar uit mijn gezicht veegt, of me enthousiast een por geeft. Als dat gebeurt, zitten we soms al na een uur verstrengeld in elkaar, ga ik naar huis met haar geur in mijn neus en weten mijn hersenen veel beter dan na een stijf gesprek, hoe iemand beweegt en of ik zin heb nog eens af te spreken. Want liefde is in de eerste plaats zinnelijk.

Vrijen aan de Taag

Dit vrijen onder de openlucht op een pier aan de Taag was precies dat. Het was niet mijn bedoeling om ermee af te tasten of er ‘iets meer’ inzat. Vrijen onder de volle maan met iemand die ik aardig vond, was genoeg. Hier, dit moment, deze plek. Als voorbijgangers de pier op waren komen lopen, hadden ze wat kunnen beleven. We waren grotendeels naakt en nu klaarkomen binnen mijn bereik leek te komen, wilde ik die kans niet laten schieten. Als je single bent, weet je immers nooit wanneer de volgende kans zich voordoet. Ik zit niet op platforms als Tinder of Feeld. Ik houd van wat het toeval mij brengt. En dat brutale, de onvoorspelbaarheid en het rommelige, de wijn die we gedronken hadden en die de onbevangenheid een handje hielp, maakte van het hele gebeuren een filmscène. Ik kon niet wachten die te beschrijven aan mijn vrienden.

Esther (39): 'Hij probeerde zijn onervarenheid niet te maskeren, maar vroeg: 'wil jij me leiden?''Lees ook

Single zijn in een stellenhemel

Dat je seks kan hebben en intimiteit kan delen zonder bang te hoeven zijn dat de ander de volgende dag vraagt: ‘Hé, hebben we nu verkering?’, zie ik als het ultieme voordeel van single zijn en als de ultieme bevrijding van mijn katholieke achtergrond. Natuurlijk: de angst alleen over te blijven, is er ook.

Laatst zat ik met drie stellen in een restaurant. De gesprekken gingen over hypotheken, kinderen, verbouwingen. Toen heb ik wel even gehuild op de wc. Ik leek vervreemd van de mensen die ik altijd als mijn beste vrienden had beschouwd. Maar aan het einde van de avond, toen ik stellen dingen naar elkaar hoorde sissen als ‘dat bespreken we later wel, niet waar iedereen bij is’, toen ik kleine scheurtjes ontdekte in de ogenschijnlijke stellenhemel, was ik zo blij dat ik alleen naar huis kon, naar mijn eigen bed, en niet schreeuwend op straat stond een of ander conflict stond uit te vechten.”

Lees hier alle verhalen uit de rubriek Vrijpartij.

Compleet gelukkig zijn in je uppie, daar draait de nieuwe LINDA. ‘SINGLE LADIES’ om. De nieuwe LINDA. lezen kan nu digitaal via LINDA.premium. Liever bladeren? Koop ‘m nu in de winkel óf laat ‘m lekker thuisbezorgen via onderstaande knop.

Bestel hier jouw LINDA. 'SINGLE LADIES'

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Monique (53): 'In ons huwelijk werd intimiteit aangedreven door een automatische piloot'Lees ook