Alles achter je laten en op wereldreis gaan. Niet iedereen durft het, maar Mariska (45) en haar vriend Tjaart (51) hebben alle zeilen bijgezet om hun droom te verwezenlijken.
Letterlijk. Met hun samengestelde gezin zeilen ze momenteel de wereld over en pennen speciaal voor LINDA.reizen al hun avonturen neer.
“Even kijken of ik die chips wel mag”, zegt de buurman die zojuist z’n anker op Aruba naast ons heeft uitgegooid. We varen met wat biertjes en een zak chips naar hem toe om hem te verwelkomen. “Heb je glutenallergie?” vraagt Linde.
Nee, buurman blijkt vegan te zijn. Terwijl hij de chips goedkeurt omdat er geen dierlijke producten zijn gebruikt, vertelt hij dat hij niet graag over veganisme praat, omdat mensen al snel een oordeel klaar hebben. We veranderen van onderwerp, maar het gesprek echoot na in mijn hoofd.
Tjaart en ik zijn typische kinderen van de jaren 70. Eten wat de pot schaft, meestal aardappelen, groente en vlees. Wat is er sindsdien veel veranderd. Trends en meningen over de invloed van koemelk, eieren, vlees, vis, verzadigde en onverzadigde vetten en suikers kwamen en gingen.
De aloude Schijf van Vijf werd gemoderniseerd en goeroes schreven boeken vol over levensverlengende superfoods. Ik volgde het allemaal vanaf de zijlijn. Soms met interesse, vaak met verbazing. Als nuchtere Twentse bleef mijn adagium altijd ‘alles met mate’ en dan zal het wel loslopen met onze gezondheid.
Maar na anderhalf jaar reizen staat eten in een nieuw daglicht. Ten eerste omdat niet alles wat we thuis gewend zijn onderweg verkrijgbaar is. En het eten van lokaal voedsel vinden we nu juist ook de charme. Eat like a local. Ook ons reisbudget voldoet niet voor het inkopen van exotische producten. Dit alleen al zorgt ervoor dat we veel minder vlees eten, we lokale groenten en fruit kopen en onze eigen vissen vangen.
Terug naar die echo in mijn hoofd. We zien onderweg veel trieste consequenties van het ongebreideld fokken van dieren en uitbuiten van de natuur om maar aan onze consumptiehonger te blijven voldoen: kale en dorre eilanden door overbegrazing en ontbossing, vervuilde rivieren en zeeën en een toenemend onvoorspelbaar klimaat.
Ik zie het vogeltje dat tijdens onze overtocht komt uitrusten op onze zeereling dan ook als een teken. Soms is-ie even weg, maar dan ineens strijkt hij weer neer, zichtbaar vermoeid en uitgehongerd. We schotelen hem broodkruimels en zoet water voor.
Maar al onze reanimatiepogingen ten spijt, ligt het diertje aan het eind van de middag meer dood dan levend in onze achterkuip. De kinderen geven hem een bedje van keukenpapier in een schoenendoosje en doen een laatste poging hem tot leven te wekken. Maar kort daarna daalt zijn kopje neer en stijgt hij op naar de vogelhemel. Na een liedje voor hem te hebben gezongen, geven we hem een zeemansgraf.
Nog geen half uur later staat de lijn van onze hengel strak gespannen. Linde haalt een mahi mahi (een goudmakreel) van behoorlijk formaat binnen. Maar in plaats van de gebruikelijke blijdschap voel ik me schuldig over het vissenleed in onze kuip. ’s Middags proberen we tevergeefs een klein vogeltje te redden, nu vermoorden we willens en wetens een vis om ervan te smullen.
Daar komt bij dat onze vegan buurman ons heeft geleerd dat mahi mahi’s altijd in paren leven. Als je er dan één vangt, moet je de ander eigenlijk ook vangen, want ze zijn een leven lang trouw aan elkaar. Hoe valt dat alles met elkaar te rijmen?
Lees ook
Mariska is op wereldreis maar ziet het even niet meer zitten
Terwijl ik de mahi mahi snel uit zijn lijden verlos en fileer, bedenk ik dat onze reis er in ieder geval voor zorgt dat we meer nadenken over de herkomst van ons voedsel en ons eigen eetpatroon.
Vooralsnog worden wij geen vegan, maar het eten van zelf gevangen vis en lokale producten voelt in het licht van de grote circle of life al zoveel beter. Gelukkig is onze vegan buurman het daarmee chipsvolmondig eens. En hij drukt ons nog eens op het hart de volgende keer de hengel snel een tweede keer uit te gooien om de levenspartner van de mahi mahi ook te vangen.
Mariska en haar gezin volgen op hun zeilreis? Al haar verhalen vind je op Zouterik.com. Voor alle foto’s moet je hier zijn. En Linde vlogt hier over haar avonturen.
Meer van dit soort vrolijke berichten? Volg LINDA.reizen dan ook via Facebook.
