Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
‘Als ik ooit doodga, dan wil ik dat jij mijn uitvaart doet!’, zegt Marlies terwijl ze danst in de zon. “Tuurlijk, schat. Dat doe ik met alle liefde. Maar dan wel over een jaar of zestig, hoor!” We lachen allebei, klinken met onze drankjes tegen elkaar en denken er niet meer over na. Twee jaar later is Marlies er niet meer.
Lichaam overleden Marlies (41) terug in Nederland na misdrijf in Colombia
“Marlies is vermist.” Ik hoor het voor het eerst als ik mijn beste vriend Dave bel om te horen hoe zijn vakantie was geweest. Mijn hart slaat een slag over. Marlies? Vermist? Ik weet niet wat ik hoor. Marlies en ik ontmoetten elkaar twee jaar geleden tijdens de Gay Pride. Ik was aan het feesten op een boot, Dave had gezellig wat vriendinnen meegenomen en dat was meteen dikke mik. Die dag was fantastisch. Het was heerlijk weer, een lekker borreltje erbij en goed gezelschap. Na een tijdje kwam mijn werk ter sprake en zo kwam het dat we op die zomerse dag gekscherend afspraken dat ik haar uitvaart wel zou organiseren. Niet wetende wat er maar twee jaar later zou gebeuren.
Dave vertelt me dat Marlies een reis aan het maken was door Latijns-Amerika. Daar is ze onderweg naar een excursie niet aangekomen en sindsdien is er geen contact meer. Als ik ophang, laat het verhaal me maar moeilijk los. Ik denk terug aan de dag dat we elkaar ontmoet hebben, de raakvlakken die we hadden. We fladderen allebei graag over de hele wereld, op zoek naar avontuur. Ik hoop zo erg dat ze gewoon ergens zonder internet zit en weer boven water komt met een mooi verhaal. Helaas wordt Marlies niet veel later dood gevonden. De schok is extra groot als het niet een ongeluk blijkt te zijn, ze is vermoord.
Marlies wilde geen uitbundige uitvaart: 'Alles wat mensen willen zeggen over mij, hadden ze tegen mij moeten zeggen'
Nadat ik het nieuws van Dave te horen heb gekregen, word ik gebeld door de ouders van Marlies. Ze had mijn boek aan ze cadeau gedaan en weleens verteld dat mocht er ooit iets gebeuren, ze dan graag wilde dat ik haar uitvaartverzorger zou zijn. Een absolute eer, maar het voelt onwerkelijk om nu daadwerkelijk haar ouders aan de telefoon te hebben en dit echt te moeten gaan doen. Nu ben ik toch wel wat ellende gewend, maar dit maakt diepe indruk op me.
De familie en ik spreken af voor een eerste gesprek. Er is nog veel onduidelijk over wanneer Marlies naar Nederland komt. Op dit moment zijn ze nog onderzoek aan het doen en is het lichaam nog niet vrijgegeven. Duurt dit nog een week, drie maanden? Niemand kan ons iets vertellen. Ik kan me niet indenken hoe dit voor haar familie moet zijn. Vreselijk. Toch ontstaan er samen aan de keukentafel al mooie ideeën over hoe we Marlies kunnen eren. Ze was een jonge vrouw die van het leven genoot en die energie moet het afscheid ook krijgen. De energie van Marlies. We gaan aan de slag. De datum is dan nog niet bekend, maar we kunnen vast beginnen met het bekijken van locaties, het bij elkaar zoeken van foto’s, liedjes en adressen. Zodat we er klaar voor zijn als Marlies naar Nederland komt.
In de weken die volgen staan we in een soort gekke wachtstand. Iedere dag zouden we een telefoontje uit Colombia kunnen krijgen. Die onzekerheid is pittig. Het lastigste vind ik dat ik de familie geen enkel nieuws kan geven, hoe vaak ik ook naar ons contactpersoon bel. Er is simpelweg weinig meer dat we kunnen doen dan wachten.
'Wat me vooral is bijgebleven van dit afscheid is de liefde die ik bij de kinderen voelde'
Op een gegeven moment komt het verlossende bericht dat Marlies dan eindelijk aan haar laatste reis terug naar Nederland kan beginnen. Een moord in het buitenland op een jonge Nederlandse vrouw valt op. Je kan je voorstellen dat de media, en eigenlijk iedereen, maar wat graag alle nieuwtjes rondom de zaak willen weten. Maar deze thuiskomst moet een intieme aangelegenheid worden, alleen voor de familie. Dat verdienen ze.
Ik adviseer ze daarom met zo min mogelijk mensen te praten over de thuiskomst van Marlies. “Houd het bij de mensen die meegaan naar Schiphol en informeer de rest later. Er komt later nog genoeg op je af.” Ondertussen neem ik contact op met het pastoraat op Schiphol. In het verleden heb ik vaker een repatriëring meegemaakt en dit gebeurt zo geregeld (mensen die in het buitenland overlijden of simpelweg in het buitenland begraven willen worden) dat er op Schiphol een speciale afdeling voor is: het luchthavenpastoraat. Zij bieden ondersteuning aan nabestaanden bij bijvoorbeeld de aankomst van een overledene. Ik leg hen de zaak voor en zeg dat de familie heel graag Marlies zelf wil komen ophalen. Dit is geen enkel probleem.
En dus gaat de familie weer naar Schiphol. De plek waar ze Marlies een paar maanden eerder hebben uitgezwaaid. De ouders vertellen me later dat het een enorm liefdevol en waardevol moment was. Samen met de broer en zus van Marlies en hun kinderen hebben ze bij het vliegtuig gestaan om Marlies te ontvangen. Voor het eerst iets tastbaars van de bizarre werkelijkheid waar zij weken in geleefd hebben. Op het moment dat het vliegtuig landt, zit ik in de auto op weg naar huis van een andere klus. Ik kijk naar de klok en voel vreemd genoeg opluchting. Ze is er. Deze mensen hebben hun kind en zus weer terug. Het rouwen kan gaan beginnen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Een uitvaart is stressen, één verkeerde druk op een knop en je maakt een blunder van formaat'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
