Anders dan veel mensen denken, vindt de helft van de abortussen plaats bij vrouwen die al een gezin hebben. Ook voor hen is het geen lichtzinnige beslissing. “Ik zie zo veel schaamte, daarom ben ik er open over.”
In de nieuwe LINDA. vertellen vier moeders openhartig waarom zij kozen voor een abortus. Zo ook Sanne van der Kooij (44). Ze heeft een relatie, is moeder van drie kinderen (13, 11 en 3) en is werkzaam als gynaecoloog.
“Ik was dertien toen mijn moeder me een dagje meenam naar Amsterdam. Ze vertelde me dat ze op haar zestiende zwanger was geraakt en dat ze een abortus had ondergaan. Het was traumatisch geweest, zei ze. Ze stuitte op een enorm taboe en had zich niet gesteund gevoeld. Ze wilde mij alvast laten weten dat ze er altijd voor me zou zijn als ik in die situatie terecht zou komen. Dat is me altijd bijgebleven. Ik draag het met me mee in mijn werk als gynaecoloog: ik wil dat mijn patiënten zich veilig en gezien voelen.
Toen ik op mijn dertigste een relatie kreeg met mijn man, raakte ik vrij snel zwanger. Als gynaecoloog weet ik net iets te goed dat dat geen gegeven is, dus wilde ik op tijd beginnen. Gelukkig lukte het ook bij de tweede vrij rap. Jarenlang zagen we ons gezin als compleet, maar rond mijn veertigste begon het toch te kriebelen: we wilden wel een derde. Ook dat lukte. Na de bevalling van ons derde kind gaf ik lang borstvoeding en gebruikte ik daarom tijdelijk geen hormonale anticonceptie. Mijn man en ik kenden de statistieken en dachten dat het zo’n vaart niet zou lopen. Daar verkeken we ons op: op mijn 42ste werd ik opnieuw zwanger.”
“Ik zag de positieve test en dacht: het afbreken van deze zwangerschap is de enige optie. Tegelijkertijd deden de hormonen hun werk en voelde ik me meteen verbonden. Ik zag een idyllisch toekomstplaatje voor me met een speelmaatje voor de jongste. Ik voelde dat mijn hart groot genoeg was om nog meer liefde te geven, maar tegelijkertijd wist ik dat we het niet aan zouden kunnen. Mijn werk eist veel van me en we hadden thuis onze handen echt vol met twee tieners en een dreumes. We maakten daarom onze beslissing uit liefde voor wat we al hadden: de kinderen zouden voorop blijven staan.
De abortus vond plaats in de zesde week van mijn zwangerschap. Het was een verdrietige dag, maar na de ingreep voelde ik vooral opluchting. Ik heb er absoluut geen spijt van. Ik ben expres heel open over deze abortus, omdat ik in de spreekkamer vaak schaamte zie bij vrouwen. Soms deel ik dan mijn verhaal, zodat ze voelen dat ze niet de enige zijn.
Abortus hóéft geen taboe te zijn, het is niet iets om je voor te schamen. Natuurlijk mag je er van alles bij voelen, meerdere emoties kunnen naast elkaar bestaan. Maar onthoud dat je er nooit verantwoording over hoeft af te leggen. Niet aan een arts, niet aan een ander. Voor die fundamentele keuzevrijheid zal ik me als gynaecoloog keihard blijven inzetten. Noem het gerust een missie.”
De verhalen van drie andere moeders lees je in de nieuwe LINDA., die nu in de winkels ligt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Alles over moeders en dochters: dit lees je deze maand in de LINDA.
