Geschrokken

Merckpoel vertelt in haar bericht dat ze is geschrokken van alle reacties. Ze werd onder andere ‘verwend nest’ en ‘arrogante trut’ genoemd. ‘Ik zou dankbaar moeten zijn voor het fantastische mirakel dat mij overkomt’, krijgt ze te horen. Merckpoel deelt dat ze het toch belangrijk vindt ome vertellen hoe ze deze maanden beleeft, en dus geen spijt heeft van haar uitspraken.

Ze leest veel over hoeveel vrouwen wél herkennen wat ze vertelt en beleeft. ‘Het doet mij veel deugd om te horen dat ik hier niet alleen in sta. Want zwanger zijn voelt voor mij écht niet als rozig cadeautje dat in mijn schoot is geworpen. Don’t get me wrong! Ik ben intens dankbaar dat het mij mág overkomen’, vervolgt ze haar bericht.

Geen roze wolk

‘Maar ik heb ook al serieus gevloekt, gehuild en gepanikeerd de laatste tijd’, vult ze aan. ‘Mensen kijken meewarig naar mij als ik het heb over mijn toekomstdromen, verre reizen en professionele ambities (iets waar een jonge vrouw in deze moderne wereld toch evenveel recht op heeft als elke man of vergis ik mij?) En dan denk ik: shit, wat overkomt mij hier…’

Lees hieronder het Instagram-bericht met Merckpoels hele verhaal.

View this post on Instagram

Hoi! Ik ben doorgaans niet zo’n mega deler en veel privé dingen hou ik graag privé. Maar deze week stond er een interview in De Standaard waarin ik zo eerlijk mogelijk vertel hoe het met mij en mijn 5 maand zwangere lijf gaat. Namelijk niet altijd even super. Er kwam heel wat reactie op dat artikel. Sommige mensen werden er boos van. Noemden mij een verwend nest. Hoe durfde ik droevig zijn, hoe haalde ik het in mijn hoofd om te vertellen dat ik me vaak slecht voel over dat gekke lijf en dat gekke leven dat ik niet meer onder controle lijk te hebben sinds er iets in mij groeit? Totaal respectloos voor de pijn van mensen die – na vele pogingen – niet zwanger kunnen worden. Arrogante trut. Ik zou dankbaar moeten zijn voor het fantastische mirakel dat mij overkomt. Toegegeven, ik ben er een beetje van geschrokken, maar ik vind het toch belangrijk om te vertellen hoe ik deze maanden beleef, geen spijt dus. Enerzijds omdat er een geweldig fake wuft van een roze wolk hangt rond zo'n zwangerschap. Anderzijds zie/lees/hoor ik hoeveel vrouwen wél herkennen wat ik vertel. Het doet mij veel deugd om te horen dat ik hier niet alleen in sta. Want zwanger zijn voelt voor mij écht niet als rozig cadeautje dat in mijn schoot is geworpen. Don’t get me wrong! Ik ben intens dankbaar dat het mij mág overkomen, i count my blessings en ik verlang ernaar om mijn dochter te leren kennen in december. Ik hoop dat ze net zo gulzig in het leven mag staan als haar beide ouders, haar kleertjes liggen netjes opgeplooid, klaar in de kast. Maar ik heb ook al serieus gevloekt, gehuild en gepanikeerd de laatste tijd. Er komt namelijk iets gigantisch op mij af wat ik niet kan inschatten, iets wat mij schrik aanjaagt en wat heel mijn leven-zoals-ik-het-kende finaal overhoop gaat halen. Mensen kijken meewarig naar mij als ik het heb over mijn toekomstdromen, verre reizen en professionele ambities. (Iets waar een jonge vrouw in deze moderne wereld toch evenveel recht op heeft als elke man of vergis ik mij?) En dan denk ik: shit, wat overkomt mij hier… (Ik heb blijkbaar veel te zeggen, dus lees gerust verder in de comments)

A post shared by Linde Merckpoel (@lindemerckpoel) on Aug 12, 2020 at 11:54pm PDT

Lees ook
Zwangere Katja Schuurman deelt ‘eerlijke’ foto’s van laatste loodjes: ‘Kom maar kuikentje’