Als je van huis bent, is het natuurlijk belangrijk dat je je kinderen in vertrouwde handen achter kunt laten. Toch gaat dit helaas niet altijd goed, weet ook Anne (62): haar oppas bleek bekend te staan als een notoire alcoholiste.
“Ik noemde haar naam en de politieagente achter de balie trok meteen een wenkbrauw op.”
“Jacqueline heette ze. Ik had haar kaartje meegenomen van zo’n berichtenbord in de Albert Heijn, omdat ik zocht naar een oppas die tijdens mijn werkproject hele dagen op de kinderen (toen 2 en 1 jaar oud) kon passen. Bij onze eerste ontmoeting maakte ze een fantastische indruk: een nette vrouw, verzorgd en keurig gekleed. Ze had zelf ook een wat oudere dochter, Charlotte, en woonde in een nabijgelegen dorp. Bingo. Ik weet nog dat ik dacht: dat deze vrouw nog beschikbaar is, dit wil iedereen toch als oppas? Na twee keer kort proefdraaien om te kijken of er echt een klik was, besloot ik haar aan te nemen.
Op de eerste échte oppasdag ging het meteen mis. Ik moest om 10.00 uur bij een cliënt zijn en had met Jacqueline afgesproken dat zij er om 09.00 uur zou zijn voor ‘de overdracht’. Het werd 09.15 uur, toen 9.30 uur … Nergens te bekennen. Om 10.00 besloot ik toch maar haar huistelefoon te bellen. Het was midden jaren negentig, mobiele telefoons hadden we nog niet. Ik kreeg haar dochter aan de lijn, die zei dat ‘mama op tijd vertrokken was’. Dat gaf me een naar voorgevoel. Ik vroeg een buurvrouw even op de kinderen te letten en besloot de route tussen onze huizen te rijden, om te kijken of er onderweg iets gebeurd was.”
Het anticonceptiestaafje in Sannes arm veroorzaakte zenuwschade: 'Ik voelde meteen dat het foute boel was'
“Op de route vond ik niks, dus klopte ik aan bij het politiebureau. Ik legde uit dat mijn oppas van de aardbodem verdwenen leek en dat ik graag wilde weten of zij meldingen hadden gehad die ochtend. Een ongeluk, misschien? Ik noemde haar naam en de agente achter de balie trok meteen een wenkbrauw op. ‘Mevrouw, ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar ik ben zelf ook moeder en ik ga het wel doen. Deze vrouw is een bekende bij ons, ze is alcoholiste.’ Haar waarschuwing overviel me totaal. Hadden we het echt over dezelfde vrouw?
Helaas bleek dat wél zo te zijn. Ik kon er niet bij met mijn hoofd: waarom zou je jezelf uitgerekend als oppas aanbieden als je weet dat je alcoholverslaafd bent? Ik heb haar nog een aantal keer opgebeld, maar kreeg geen gehoor meer. Er is dus geen enkel contact meer geweest na dit incident, maar ik zag daar ook het nut niet van in. Wat voegt het toe, wat had ik moeten zeggen? Zij weet dondersgoed dat ze een probleem heeft, opbellen om boos te worden zou de situatie eigenlijk alleen maar zieliger maken. Ik besloot het erbij te laten en vond, godzijdank, een nieuwe oppas. Een fantastische, met wie ik nu nog steeds bevriend ben. Dát kwam dus goed.”
“Een halfjaar later zag ik haar lopen in het winkelcentrum. Ze liep achter een kinderwagen met nog een ander kleintje aan de hand. Toen die wegrende richting een speelgoedwinkel hoorde ik haar de naam Arend roepen. Verrek, dacht ik, hier moet ik iets mee. Ik ben naar de peuterspeelzaal van mijn kinderen gegaan en vroeg of ze daar toevallig een gezin kenden met twee kinderen, waarvan het oudere jongetje Arend heette. Dat kenden ze, en na wat uitleg en aandringen kreeg ik het nummer van die ouders om ze te waarschuwen.
Ik vond het hartstikke spannend. Voor hetzelfde geld had Jacqueline haar leven gebeterd en belde ik voor niks. Maar aan de andere kant: stel dat ze nog steeds zoveel dronk en er iets met die kinderen zou gebeuren? Ik besloot tóch te bellen, just in case. Nou, die ouders moesten er niets van hebben. Zij hadden ‘nergens last van’ en er was nooit iets opgevallen, dus zij geloofden me volgens mij niet helemaal. Prima. Een paar maanden later kreeg ik via via te horen dat de oppas laveloos in het bed van die ouders was aangetroffen, nadat ze een bezoekje had gebracht aan hun drankkast. De kinderen liepen een dag lang in volle luiers door het huis, maar er was niets ernstigs gebeurd. Gelukkig maar.
Wij verhuisden naar een andere stad en ik dacht er eigenlijk niet meer aan, tót mijn (inmiddels ex-)vriend me opbelde. Hij werkte toen in het lokale ziekenhuis en zei: ‘Moet je raden wie er net opgenomen is … Jacqueline, de oppas. Ze heeft wc-eend gedronken.’ Absurd toch?”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Rabia groeide op met de psychoses van haar vader: 'Thuis was voor mij geen veilige plek'
