De documentaire is voor Köhler pijnlijk herkenbaar. “Ik heb er vol afschuw naar gekeken, de ervaringsverhalen van de meiden waren erg herkenbaar”, vertelt ze. “Het werd duidelijk hoe de turnwereld is. Kinderlevens doen er in het turnen niet toe en presteren is het belangrijkste. Het is een hartstikke foute cultuur.”

Topsport turnen

“Dit gebeurt niet alleen in Amerika. Dit gebeurt ook bij ons. Het slaan, het spugen, de continue mentale mishandeling, alleen om medailles te winnen. Topsport is hard, maar dit heeft niets met topsport te maken”, aldus Köhler.

Lees ook
Honderden gevallen van misbruik bij turnen in de VS

“Als jonge turnster heb je een doel voor ogen”,  weet Van de Leur. “Ik wilde zelf graag kampioen worden, daar had ik alles voor over. Daarom luisterde ik altijd naar m’n coach. Maar als er iets gebeurde wat eigenlijk niet kon, hield ik mijn mond. De turnwereld lijkt soms wel een sekte waarin iedereen wordt gebrainwasht. Alle nare gebeurtenissen komen in een doofpot terecht.”

‘We hielden onze mond’

Er waren een heleboel rode vlaggen in de turncarrière van Van de Leur. “De ene coach mishandelt je mentaal en fysiek. De ander is handtastelijk. Hoe gek het ook klinkt, als jong meisje ga je, net als bij Nassar gebeurde, nog eerder naar de coach toe die je aanraakt dan iemand die keihard tegen je is en je van toestellen afgooit.”

Vertellen over de misstanden in de turnwereld durfden de twee voormalig topturnsters niet. Nu wel. Köhler: “Ik zit gelukkig niet meer in de turnsport. Turnsters die ik ken en die nog wél bezig zijn, zeggen dat er weinig is veranderd. Er zijn nog altijd veel klachten over sommige trainers. Maar zij staan nog steeds in de turnzaal.”

Je ziet het fragment uit M hieronder.