Actrice Barbara Sloesen (38) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Helaas, lieve lezers van Linda.mini. We hebben het twee maanden kunnen omzeilen als een Matrix, sprintend door het mijnenveld dat de kinderopvang heet en waar de snottebellen als triggergevoelige explosieven onder de ecologische speelmatten lagen, maar het is gebeurd. Bar is ziek geworden.
Hoestend ligt ze op bed, ze is doodop en blijft maar niezen. Volgens mij komt dit in de buurt van hoe ik me voel als ik een griep heb. Dat betekent dat ze het schrijven van de volledige column deze keer aan mij overlaat.
Het is nu 10:00 ‘s ochtends en er staat een bomvolle dag op het programma. Ik volg een Italiaanse DJ voor een documentaire die we schieten in zijn geboortestad in Italië. Daarnaast zijn er nog andere dingen die spelen en moeten we veel bespreken met de regisseur van onze opkomende theatertour. Onze Shaffy is inmiddels zeven maanden, wat betekent dat hij elke keer als ik zes seconden bij hem wegloop, denkt dat ik naar Australië emigreer.
Enfin, de column. De zomer loopt ten einde – sorry voor deze sfeerverlagende opening – maar dat betekent wel dat het mooiste weekend van het jaar straks weer de zomer mag gaan afsluiten. Lowlands.
Sorry, Shaf huilt, dus ik moet ‘m even helpen.
11:45
Op Lowlands rondlopen geeft me het ultieme gevoel van vrijheid. Het zijn de enige vier dagen (nu ik 34 ben maak ik er 5 van) per jaar dat ik een out-of-office e-mail instel. Dit jaar besloten Bar en ik dat het te vroeg kwam, dus stelden we het een jaar uit. In een vlaag van verstandsverbijstering kijk ik of er nog tickets op de glamping (34 …) beschikbaar zijn en zeg ik tegen Bar: “Fuck it, zullen we gewoon gaan?”
Ik moet heel even Shaffy verschonen, ben zo terug.
12:33
“Fuck it, zullen we gewoon gaan?” Bar kijkt me aan, met doorlopen ogen en een identieke snotneus zoals Shaffy die kan hebben, alsof ook virussen erfelijk kunnen zijn. “Dit is het weekend dat we met onze vrienden op de geitenboerderij zitten, schat.”
Alsof ik word gekatapulteerd naar een leven waar ik bang voor was. Bang voor bén. Waarom weet ik niet. Ik loop te verkondigen aan mensen dat ik nu zo kan genieten van een goed glas wijn met vrienden, dat ik niet moet denken aan nachten waar ik de zon zie opkomen, om over de bijgeleverde katers nog maar te zwijgen. Daarnaast ben ik gek op geiten.
Ik moet heel even Shaffy de fles geven, moment. Sorry.
Barbara: 'Sinds ik moeder ben geworden valt het me pas op hoe de vader geprezen wordt voor al zijn inspanningen'
13:21
Een weekend op de geitenboerderij vinkt alle elementen waar ik gelukkig van word af, maar in de opmerking dat het een streep zet door Lowlands voelt het alsof ik de afgelopen tijd een cosplay als vader heb gespeeld.
Onlangs sprak ik een vriendin die erg uitgesproken is over het feit dat ze geen kinderen wil. We hangen aan de telefoon en haar woorden zijn verfrissend en enigszins beangstigend. Verfrissend omdat ik sommige zinnen van haar herken, beangstigend omdat ik sommige zinnen van haar herken.
Ik hoor mezelf compenserend zeggen: “Ja, maar wij doen gewoon nog alle dingen die we hiervoor ook deden.” Het is geen leugen, Bar en ik gingen ook zonder Shaffy een weekend naar de geitenboerderij. Maar we doen al lang niet meer wat we vroeger deden. Niet dat dat ongelukkig maakt, niet omdat we onze vrijheid kwijt zijn, maar omdat de definitie van een “mooi weekend” is veranderd zonder dat ik het doorhad.
Oh man … Er staat nu even een meeting op me te wachten en Shaffy wil niet slapen, dus geef me even.
Joost: 'Vier mannen, elk in een voetbalshirt van een ander land, praten met ontroering over hun kinderen'
14:07
Twee keer de fles gegeven, één keer verschoond, een halve column geschreven. Welkom bij mijn gemiddelde woensdag, Joost. Ja, Bar hier. Ik ben aan het kolven, Joost zit in z’n afspraak en ik voel me goed genoeg om deze column af te maken. Gelukkig zijn moeders permanent resistent tegen manflu en hebben we simpelweg geen keuze.
Vorig jaar sprongen we halsoverkop in de auto naar naar Biddinghuizen, omdat Joost had geregeld dat we toch nog even Fontaines D.C. konden zien. Ik was vier maanden zwanger en liep met een beginnende bolle buik over het festivalterrein. Het voelde stoer, het voelde kwetsbaar en het was mooi. Onze droom was gelukt. Ik was zwanger, en iedereen mocht het weten. We fantaseerden over later, dat we Shaffy zouden vertellen dat hij hier, met vier maanden in de buik al op Lowlands was geweest. ‘Every time you blink, you feel it change’, zongen de Ieren.
Joost wil iemand zijn die hij vroeger was, zonder zich te realiseren dat hij nu iemand is die hij vroeger wilde zijn. We dromen nog steeds. Over Japan met z’n drieën, over een uitverkochte en succesvolle theatertour, over Shaffy tegenkomen op Lowlands over 18 jaar. Maar voor dit jaar is de droom een weekend weg met vrienden. Met geiten. Met wijn. En met onze zoon. ‘Every time you blink, you feel it change.’
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Barbara: 'Zorgen over het feit dat ik een oudere moeder ben, had ik niet. Tot nu'
