Mieke Advocaat (43) is 37 jaar oud als zij en haar man de knoop doorhakken: als het ze zonder gedoe gegund is, breiden ze hun gezin nog één keer uit. Al snel raakt Mieke zwanger, maar ze verliest tijdens haar zwangerschap ook twee keer een baby. Zo komt ze erachter dat ze in verwachting was van een drieling.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Toen onze zoons acht en negen jaar oud waren en de tropenjaren daarmee verleden tijd, kwam er weer ruimte”, vertelt Mieke. “Ik ging nadenken over wat ik daarmee wilde: een nieuwe baan of opleiding? Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik niets mooier vind dan onze kinderen zien opgroeien.”
Maar gezinsuitbreiding is niet vanzelfsprekend. “Bij mijn tweede bevalling had ik een forse totaalruptuur. Er vonden vier hersteloperaties plaats, verspreid over vier jaar. Ik kreeg het advies om nooit meer zwanger te worden. Ik besloot het gesprek met de gynaecoloog over de risico’s van een eventuele zwangerschap nogmaals aan te gaan. Ook ging ik in gesprek met mijn man. Ik was 37; het was nu of niet meer.”
Het stel is enthousiast, maar vindt het ook lastig. “We wisten wat de impact van een baby was. We hebben het een tijd erg zwaar gehad, onder andere door slaapgebrek. Toch wilde ik het meer wel dan niet. We besloten dat we het een jaar zouden proberen. We wilden geen gedoe. Als het niet zou lukken, dan niet; we zouden geen medisch traject ingaan.”
Mieke laat haar spiraal verwijderen. “Ik raakte maar niet ongesteld. Ik deed een zwangerschapstest, maar die was negatief. Na zes weken deed ik een ovulatietest en die was positief, terwijl ik wist dat ik op dat moment niet kon ovuleren. Toen het een week later zwart werd voor mijn ogen, wist ik het zeker: ik was zwanger.” Een paar weken later wordt het nieuws bevestigd door de verloskundige. “We hoorden een kloppend hartje.”
Twee weken na de afspraak wordt Mieke ’s nachts wakker met een natte broek. “Ik dacht: oh nee, ik ben nog maar acht weken zwanger en ik ben nu alweer incontinent. Ik ging naar het toilet en voelde iets uit mij vallen. Ik haalde het uit de toiletpot: het was een vruchtje in een vruchtzakje en het vocht was geen urine, maar bloed. Ik deed het kindje in een bakje, zette het in de koelkast en ben gaan googelen. Dit moest een volledige miskraam zijn geweest. Toen ik het mijn man vertelde, was hij verdrietig en moest hij huilen. Ik stond in de regelstand. Wat was de volgende stap?”
Ze besluit om nog even proberen te slapen en belt de volgende ochtend de verloskundige. “Het was zondag en ik kreeg een waarnemer aan de telefoon. Volgens haar klonk het inderdaad als een miskraam. We konden een afspraak inplannen voor over twee weken om dan te kijken of de baarmoeder schoon was. Maar dat leek me niet fijn: wat als ik meer dan één kindje zou dragen? Dus mocht ik die middag langskomen.”
Samen met haar man gaat ze naar de verloskundige. “Ik nam het bakje mee. Het was inderdaad een complete miskraam, maar tijdens de echo zag de verloskundige óók een kloppend hartje. Het was een tweeling. Ik was een kindje verloren, maar ik was ook nog zwanger. Dat was verwarrend.” Thuis lichten ze hun kinderen in. “Een van de jongens was meteen emotioneel. De ander was rustig en bedachtzaam, maar moest ’s avonds huilen.”
De volgende dag gaat Mieke gewoon naar haar werk. Ze is fysiotherapeut in het ziekenhuis. Maar als een van haar patiënten haar vertelt over haar stilgeboren baby, barst ze in tranen uit en besluit ze naar huis te gaan. “’s Avonds had ik een bloeding. Ik moest weer enorm huilen; ik wilde deze baby niet ook kwijt. Ik belde de verloskundige. Het bleek een nabloeding te zijn.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Roëlle kreeg eclampsie na bevalling: ‘Mijn man dacht dat ik doodging’
Na twee spoedconsulten mag Mieke die donderdag langskomen voor een uitgebreide controle. “De verloskundige zag nog een baby waarvan het hartje niet meer klopte. Ik was zwanger geweest van een drieling, maar er leefde nog maar één baby. Ik had nooit verwacht een tweeling of drieling te krijgen, maar was wel iets verloren dat bij me hoorde. Ik fantaseerde over hoe ons leven eruit zou hebben gezien met drie baby’s: had ik ze alle drie dezelfde kleren aangedaan? Wat voor auto zouden we hebben gekocht? Zouden ze alle drie naar dezelfde basisschool hebben kunnen gaan? Het was verwarrend.”
Mieke heeft veel verdriet, net als haar man, al rouwen ze op een verschillende manier. “Hij zei ook: we dodged a bullet here. We hadden het eerder al zwaar gehad en een drieling doe je er niet even bij. Zolang de ruimte er was om op onze eigen manier te rouwen, was het oké.”
De verloskundige adviseert Mieke om rust te nemen. “Het derde vruchtzakje zat nog in mijn buik. Als mijn lichaam dat zou afstoten, was de kans aanwezig dat ook het laatste kindje mee zou komen. Ik deed een stap terug en hoopte dat het goed zou komen.” Vanwege de complicaties heeft ze extra controles. “Het vruchtzakje groeide door, maar van het tweede kindje was op een gegeven moment niks meer te zien.”
Mieke leest over het verlies van een kindje in de zwangerschap. “Ik wilde doen wat ik kon, zodat de geboorte van onze dochter echt over haar zou gaan en niet over het verlies van de andere kindjes. Ik wilde blij zijn als ze geboren zou worden en niet huilen omdat ik verdrietig was.”
Natuurlijk bevallen is geen optie vanwege haar eerdere totaalruptuur. Er wordt met 40 weken een keizersnede gepland. “Meerlingen worden altijd eerder geboren. Als de andere kindjes nog hadden geleefd, had ze een andere geboortedatum gehad. Deze geboortedatum is daardoor helemaal van haar.”
Mieke kijkt met een goed gevoel op de bevalling terug. “Na twee zware natuurlijke bevallingen werd het nu voor me gedaan. Het vlies moest met een pincet en een schaartje ter grootte van een nagelschaar losgeknipt worden, omdat het vacuüm om haar heen zat. Er was bijna geen vruchtwater meer. Ook waren er infarcten in de placenta geweest. De laatste weken van de zwangerschap waren daardoor niet makkelijk voor haar geweest. Ze was een ukkie, maar toen ze eenmaal geboren was, ging het hartstikke goed.”
Op de uitslaapkamer wordt de baby aan haar borst gelegd en Mieke geniet van het gouden uur, dat ze bij haar tweede kind nooit heeft gehad. “De kraamweek was in de coronapandemie. We kregen weinig bezoek en ik kon lekker op bed liggen.”
Het verlies van de twee baby’s heeft nog altijd invloed op het leven van Mieke en haar gezin. “Mijn dochter kwam vorige week terug met een tekening die ze op school had gemaakt. Ze had ons getekend. Mijn man en ik stonden in het midden, rechts stonden onze zoons en dochter en links stonden twee meisjes, haar zusjes. Als anderen dat zien, moeten we het wel even uitleggen.”
Tekst gaat verder na de foto.
Zelf begeleidt ze tegenwoordig vrouwen die op wat voor manier dan ook te maken hebben gehad met zwangerschapsverlies. “Het heeft mij maanden geduurd om de juiste hulp te vinden, op een moment waarop ik op mijn kwetsbaarst was.”
Vrouwen in eenzelfde soort situatie wil ze meegeven om te praten over wat ze hebben meegemaakt. “Of dat nou is met een professional of een zwik vriendinnen. Het taboe mag eraf en praten heelt.” En een advies voor degenen die iemand in hun nabije omgeving hebben die dit is overkomen? “Je hoeft er alleen maar te zijn, dus bied een luisterend oor. De eenzaamheid onder vrouwen die een verlies hebben meegemaakt is gigantisch.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Louise en haar vriend kozen voor zwangerschapsafbreking vanwege syndroom van Down: ‘Je weet niet waar je goed aan doet’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
