Amber Reynolds ligt in coma. Ze kan zich niet herinneren hoe dat is gebeurd. Maar ze weet dat het geen ongeluk was… Ze heeft het zogeheten locked-in-syndroom: ze hoort alles, maar kan zich niet bewegen en niet praten. Op LINDA.nl lees je de komende weken het volledige boek Soms lieg ik van Alice Feeney.
De vorige hoofdstukken gemist? Deze lees je hier:
Lees hier hoofdstuk 51 tot en met 55 van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice Feeney
Lees hieronder hoofdstuk 51 tot en met 55.
Vroeger
Donderdag 7 januari 1993
Lief dagboek,
Vandaag was de begrafenis. Het was vreemd want er waren weinig mensen, heel anders dan bij begrafenissen op tv. Mijn tante Madeline was wel uitgenodigd, maar is niet gekomen. Ze is de enige familie die ik nog heb, maar ik weet niet eens hoe ze eruitziet. Maakt niet uit, ik heb nu nieuwe familie. Ik huilde toen ik de kisten zag omdat ik weet dat dat zo hoort, maar ik mis papa en mama niet. Ik ben blij dat ze er niet meer zijn, zonder hen gaat alles veel beter. Sinds de brand woon ik bij Taylor en dat is super. Het is net alsof mijn vroegere leven één grote vergissing is geweest, alsof ik eigenlijk in dít gezin geboren had moeten worden. Het enige waarom ik echt moet huilen is dat ik nooit meer terug kan naar het huis van omoe, dat ik nooit meer in haar lievelingsstoel kan zitten en in haar bed kan slapen. Alles wat ik nog van haar had was daar. Ze zeggen dat het huis nu van tante Madeline is, wat er nog van rest.
Ik heb heel veel nieuwe kleren en boeken en ik heb zelfs mijn eigen slaapkamer bij Taylor. In het begin sliepen we op haar kamer, maar ze haalde me elke nacht uit mijn slaap. Ze droomt voortdurend over de brand en wordt dan gillend wakker. Dat is heel irritant. Soms kan ze helemaal niet slapen. Dan zing ik het liedje voor haar dat omoe altijd voor me zong als ik niet kon slapen: The wheels on the bus go round and round. Ik geloof niet dat het helpt.
Taylor doet echt heel vreemd sinds die nacht. Ik heb geen idee waarom, er is niets met haar gebeurd, en er is niemand omgekomen om wie ze gaf. Ze zei dat ze me zou verraden, maar dat doet ze niet. Ik heb tegen haar gezegd wat er zou gebeuren als ze het wel zou doen. Toch blijft ze zich raar gedragen. Ze gaat bijvoorbeeld voor het fornuis staan en blijft er een hele tijd naar staren. En ze pulkt tegenwoordig ook velletjes van haar lippen, soms pulkt ze zo hard dat ze ervan bloeden. Echt heel goor. Taylors moeder zegt dat iedereen op zijn eigen manier met een situatie omgaat, dat ik haar wat tijd moet gunnen. Ze is met haar naar het ziekenhuis gegaan, om haar met iemand te laten praten over hoe ze zich voelt. Ze denkt dat dat kan helpen. Ik vraag het me af. Ik heb met bendes mensen moeten praten sinds de brand. Ik heb met dokters in het ziekenhuis gepraat en toen met de politie en twee keer in de week moet ik naar een vrouw die Beth heet. Beth is maatschappelijk werkster, dat betekent dat ze mensen probeert te helpen. Ze heeft grote, droevige ogen die vergeten te knipperen en een harige hond die Gypsy heet. Ik heb haar hond nog nooit gezien, maar ze zit altijd onder de haren en als we praten plukt ze al zijn haren van haar kleren en gooit ze op de grond. Ze spreekt heel langzaam en rustig alsof ik haar anders niet begrijp en ze wil altijd weten of alles goed is zonder dat ze werkelijk vraagt of het goed met me gaat.
Beth vertelde me hoe het zat met tante Madeline. Ik denk dat mijn tante misschien ziek is, want ze kon niet naar de begrafenis komen en ze kan haar eigen brieven niet eens schrijven. Een notaris schrijft ze voor haar en Beth leest er stukjes uit voor. Soms lezen haar grote ogen door maar houdt haar mond op met praten. Ik vraag me elke keer af welke woorden ze me niet wil laten horen. Ik had echt geen idee wat ze bedoelde toen ze zei dat tante Madeline mijn peettante was. Haar ogen keken weg en vertelden aan de vloer dat dat gewoonlijk iemand was die voor je ging zorgen als je ouders dat niet meer konden. Ik zei niets. Ik wilde niet dat er iemand anders dan Taylors moeder voor me zorgde. Toen zei Beth dat Madeline veel van me hield maar niet dacht dat ze voor me kon zorgen. Beth bleef maar heel droevig kijken, maar ik voelde me heel erg opgelucht, tot ze zei dat ik misschien naar een kindertehuis moest tot er een pleeggezin voor me was gevonden. Toen opa naar een tehuis moest ging hij dood. Ik wil niet dood. Ik nam het mijn tante Madeline opeens heel erg kwalijk dat ze niet voor me wilde zorgen. Of ik blijf leven of doodga kan haar niet boeien, maar ik weet niet eens wie ze is. Mijn boosheid wordt vanbinnen almaar groter omdat hij niet naar buiten kan, en daar krijg ik buikpijn van.
Beth liet me alleen en zei dat ik maar even moest gaan spelen. Daar had ik geen zin in, ik ben geen klein kind, maar ze zei dat ik het toch maar moest doen en ging toen weg. Ik wist dat ze door een spiegel naar me keek, ik heb films gezien waarin ze dat doen, dus ik stond op en liep naar de speelgoedkist. Er lag een pop in, hij zag er duur uit, het was niet zo’n plastic geval. Ik nam de pop op schoot en vertelde aan haar hoeveel verdriet ik had om mijn papa en mama en hoe dankbaar ik was dat Taylors ouders zo aardig voor me waren. Daarna deed ik een gebedje, ik zei zelfs ‘Amen’ toen ik klaar was omdat ik dacht dat Beth wel iemand zou zijn die daar blij mee zou zijn. En dat was ook zo. Ze kwam weer naar binnen en zei dat ik weg mocht, ze zei zelfs dat ik de pop mee mocht nemen. Omdat ik zo dapper was geweest. Ik bedacht dat ik hem aan Taylor kon geven. Dat ik tegen haar kon zeggen dat de pop haar in de gaten zou houden, ook als ik er niet was. Dat vond ik een heel goed idee, ik moest erom lachen en toen ging Beth ook lachen omdat ze dacht dat ze me blij had gemaakt.
Ik ben niet gek, ik wist wat me te doen stond. Die avond begon ik te huilen toen ik in bed lag, net hard genoeg voor Taylors moeder om het te horen. Ze kwam binnen zonder te kloppen, maar dat vond ik niet erg want het is een andere deur in een ander huis en ze is een andere moeder. Ze stopte me weer lekker in, net zoals omoe vroeger deed, ging toen op de rand van mijn bed zitten en streelde een tijdje over mijn haren. Ze had een witte kamerjas aan en ze had haar make-up van haar gezicht gehaald, maar ze was nog steeds mooi en ze geurde naar de roze douchegel die ze altijd gebruikt. Als ik groot ben wil ik net als zij worden. Ik zei dat ik bang was dat ik bij vreemde mensen moest gaan wonen en begon weer te huilen. Ze zei tegen me dat ik niet meer moest piekeren en kuste me op mijn voorhoofd voor ze de kamer uit ging en het licht uitdeed. Ik hoorde ze nog uren praten, niet schreeuwen zoals mijn vader en moeder deden, maar gewoon praten, in de slaapkamer waar ze met zijn tweeën sliepen, wat hoort als je getrouwd bent. De volgende dag lagen de adoptiepapieren op de eettafel. Beter had het niet kunnen uitpakken.
Nu
Maandag 2 januari 2017
Ik leef nog.
Dat is de eerste gedachte die zich laat horen in mijn hoofd. Ik weet niet hoe, maar ik leef en ik ben weer terug, alleen weet ik niet waar ik ben geweest. Het is even schakelen om te bepalen of ik er wel of niet blij mee moet zijn, en hoe ik alles moet duiden. Edward heeft geprobeerd me te doden, zoveel weet ik zeker, maar ik leef nog. Het zal wel moeilijk zijn om iets te doden wat al dood is.
Mijn intense afkeer van ziekenhuizen in aanmerking genomen, heb ik dit ziekenhuis aardig vaak bezocht. Met Paul, toen we probeerden zwanger te worden, toen mijn zus moest bevallen, en toen mijn grootmoeder stierf. Zij is niet aan kanker overleden, zoals de oma van Claire. Ze stierf van ouderdom, vermomd als longontsteking, toen we dertig waren. Haar sterven was een traag proces en eiste veel van ons gefragmenteerde gezin. Tijdelijk vonden we elkaar in onze te lang uitgerekte rouw en vertwijfeling. Maar bij Claire ging er een knop om die niet meer uitgezet kon worden. De woede die ze als kind had gevoeld toen haar omoe stierf keerde terug. De razernij die ze al die tijd had onderdrukt was door deze herbeleving alleen maar groter geworden. De haat zocht nog steeds een uitlaatklep.
Claire zocht nog steeds een zondebok. En op dat moment kwam ze Madeline op het spoor. Denk je onze verbazing eens in toen ze ontdekte wie haar peettante was, en waar ze nog steeds woonde. Madeline kapotmaken, daar raakte Claire door geobsedeerd, en ik op mijn beurt ook. Ze werd weer onberekenbaar en wantrouwend jegens iedereen in haar omgeving. De verandering in haar humeur maakte dat mijn rituele handelingen toenamen, om ervoor te zorgen dat er geen ongelukken konden gebeuren als Claire weer eens boos werd. Ze noemen het een compulsieve dwangstoornis. Er valt mee te leven, maar het werd erger naarmate ik ouder werd. In mijn tienerjaren moest ik elke week naar een kleine man, ook in dit ziekenhuis, die te veel praatte en te weinig luisterde. Hij had altijd dezelfde schoenen aan, grijs leer met paarse veters. Ik heb er heel wat uren naar gestaard. Na vier maanden zei hij dat ik dwanggedachten had, en dat ik dwanghandelingen uitvoerde om met een onverklaarbaar diepe angst om te kunnen gaan. Ik zei dat hij een slechte adem had. Een paar bezoeken later hield ik het voor gezien. Mijn ouders wisten niet meer wat ze voor me konden doen en richtten al hun aandacht op Claire, het schattige, puntgave vervangingsdochtertje dat zij hadden opgenomen, en vergaten het origineel met het barstje dat ze niet konden repareren – mij.
Er is iets heel ergs gebeurd
Ik doe mijn best om mezelf van het verleden terug naar het heden te sleuren, hoewel ik eigenlijk niet daar en niet hier wil zijn. En dan hoor ik haar huilen. Het duurt even voor ik de tranen kan interpreteren en ik het waar en wanneer duidelijk heb. ‘Ik heb zo’n spijt, Amber. Van alles,’ zegt Claires stem ergens in de verte. De woorden lijken over het wateroppervlak te golven, terwijl ik nog in de diepte zweef. Het geluid van haar stem trekt me omhoog van waar ik ook was en het voelt alsof ik wakker ben geworden uit een diepe slaap. Er is iets veranderd. De licht en donkerschakeringen zijn verschoven. Het voelt verwarrend, alsof iemand, zonder het eerst te vragen, het meubilair in mijn hoofd heeft verplaatst. ‘Je bent over hem begonnen, hè? Maar ik luisterde niet. Dat spijt me echt,’ zegt Claire. Ze klinkt dichterbij, alsof ik haar zo zou kunnen aanraken. Het duurt even voor ik begrijp wat ze zegt, maar uiteindelijk geef ik Edward de rol van ‘hem’. Ik zak weer weg. Het is te veel om in één keer te verwerken. Edwards naam voelt als een donkere zwaarte aan de grenzen van mijn ruimte. Er is iets gebeurd, iets ergs. Erger dan wat ik me kan herinneren. Wat het ook is, Claire weet ervan, dus misschien komt het nu goed. In het verleden zorgde ze er ook altijd voor dat niemand me kwaad kon doen. ‘Is er iets veranderd?’ Ik hoor Pauls stem. ‘Nee, nog niet. Hebben ze hem al?’ vraagt Claire. ‘Nee. Ze zijn naar zijn flat gegaan, maar daar was hij niet.’ Ik probeer me te concentreren en hun woorden op werkelijkheid te filteren, maar dat lukt niet altijd. Kon ik een aantal verdrietige en nare herinneringen die boven beginnen te komen maar wissen, maar het voelt alsof ik ben aangezet en ik me alles in één klap herinner. Zelfs de gedeeltes die ik me liever niet herinner. Ik herinner me Edward in mijn ziekenhuiskamer. Ik herinner me wat hij met me heeft gedaan. Ik snap niet hoe zij dat weten. Dan herinner ik me Paul, die zei dat hij een beveiligingscameraatje in mijn kamer had bevestigd. Hij heeft dus gezien wat er is gebeurd. Die gedachte maakt me onpasselijk. Het voelt nog steeds alsof ik onder water ben, maar de troebele vloeistof wordt helderder, ik kom steeds dichter bij het oppervlak. Er komt nog meer boven. Ik herinner me de nacht van het ongeluk, ik weet alles weer. Ik weet weer wat er is gebeurd – ik zat niet achter het stuur met kerst en het was ook geen ongeluk. Ik ben weggeweest, ik weet niet hoe lang, maar ik ben weer terug en ik herinner me alles.
Eerder
Eerste kerstdag 2016 – vroeg in de avond
‘Gaatie?’ vraag ik als Paul op de bank ploft en de afstandsbediening van de tv pakt.
‘Wat? Ja hoor, prima.’
‘Iets drinken?’
‘Whisky, graag.’
Ik aarzel even. Paul heeft al heel lang geen whisky meer gedronken. Er is een tijd geweest dat hij niets anders dronk, maar de amberkleurige vloeistof deed iets met hem en zijn verslaving eraan deed iets met ons. Het werd een deel van hem. Een lelijk deel. Hij dacht dat het hem aan het schrijven zette, hij haalde hele nachten door in zijn schuurtje, alleen met zijn laptop en fles. Het literaire driemanschap van de nacht, een teleurstellend cliché. We werden onafhankelijke staten met vloeibare grenzen en ik was boos, eenzaam, bang. Hij schreef inderdaad, maar het verkeerde soort woorden – ze hoorden niet bij elkaar. Toen het ons niet lukte om zwanger te worden, liep het uit de hand. Whisky werd zijn favoriete medicijn tegen de pijn en hij goot het in de zuiverste vorm naar binnen. Puur. Maar het effect was verre van smaakvol. Alsof je op de eerste rij zat bij een langzame zelfdoding. Toen ik het niet meer kon aanzien, dreigde ik weg te gaan. Hij zei dat hij zou stoppen, maar dat deed hij niet. Hij werd gewoon een stille drinker. Ik ging, en bleef tien dagen weg. Toen is hij gestopt. Dat was meer dan een jaar geleden en naar die tijd wil ik nooit meer terug.
Chaos
‘Volgens mij hebben we geen whisky, lieverd…’
‘Ma heeft me een fles gegeven, hij staat in de kast,’ antwoordt hij zonder op te kijken. Hij blijft van kanaal naar kanaal zappen, blijkbaar kan hij niet vinden wat hij zoekt.
Ik loop naar de keuken en doe de koelkast open. Ik negeer zijn verzoek en haal de fles champagne eruit die ik voor dit doeleinde in de koeling heb gelegd. Ik ga hem vertellen dat ik zwanger ben. Zodra hij dat hoort, zal zijn stemming omslaan en krijgen we een kerst die we nooit zullen vergeten. Ik heb al meer gedronken dan goed voor me is, maar een klein glaasje zal niet veel uitmaken.
Maar goed dat we geen kinderen hebben, hè?’ hoor ik Paul vanuit de woonkamer zeggen.
‘Hoezo?’
‘Het geeft zo’n chaos. Ze nemen je de hele dag in beslag, je kunt geen gesprek voeren dat niet onderbroken wordt door weet ik wat allemaal.’
‘Zo erg was het toch niet?’ zeg ik terwijl ik de kamer weer in loop.
Er rolt een traan uit mijn linkeroog, ik kan hem niet terugdringen.
‘Nee, de kinderen zijn leuk. Maar van Claire word ik bloedchagrijnig. Ik heb er meer dan genoeg van dat zij ons voorschrijft hoe we ons leven moeten leiden, ze bemoeit zich overal mee en jij spreekt haar er nooit op… Waar is dat voor?’ vraagt hij, naar de champagne wijzend.
‘Ik wilde iets vieren.’
‘We hebben mijn boekdeal toch al gevierd? Ben je nou aan het huilen?’
‘Niets aan de hand.’
‘Als het te maken heeft met dat Claire niet wil dat je met me mee naar Amerika gaat: dat zal me worst zijn. Ze kan best wel een paar weken zonder je.’
‘Heb je het aan Claire verteld, van je boek? Wanneer?’
‘Het ontglipte me toen jij boven was om de tweeling een verhaaltje voor het slapengaan voor te lezen.’
Het wordt lawaaierig in mijn hoofd
Nu snap ik die blik van haar vlak voor we weggingen. Het was een waarschuwing. Paul praat gewoon door, hij heeft geen idee wat hij heeft gedaan.
‘Waarom zouden we het eigenlijk niet aan iedereen vertellen? En je hebt gelijk: het is iets om te vieren.’ Hij pakt de fles van tafel en opent hem.
‘Wat heb je haar precies verteld?’ vraag ik. Ik hoor dat mijn stem trilt.
‘Kunnen we alsjeblieft ophouden over je zus, haar saaie man en hun verschrikkelijke tweeling?’
‘Wat heb je tegen haar gezegd, Paul? Het is belangrijk.’
‘Maak je toch niet zo druk, zij deed ook al zo gestoord.’ ‘Omdat ze overstuur raakte door het idee dat ik wegging. Ik wist dat ze zo zou reageren. Ik had je nog zo gezegd het nog niet aan haar te vertellen.’
‘Daar kwam het niet door, het kwam door die stomme dagboeken van haar. Ze vroeg waarom ik een dagboek voor je had gekocht en toen ik zei dat dat kwam doordat ik die van haar op zolder had gevonden sloeg ze compleet op tilt.’
Het wordt heel lawaaiig in mijn hoofd.
‘Ik had je gevraagd niets over die dagboeken tegen Claire te zeggen én ik had je gevraagd ze niet te lezen.’
‘Ik heb ze ook niet gelezen, niet echt. Ik heb alleen die zin gelezen over dat jullie erwtjes in een dop waren. Die haalde ik aan omdat ik het grappig vond, maar dat vond zij duidelijk niet.’
Twee erwtjes in een dop.
‘Dit wordt je dood.’
Hij lacht. Hij snapt niet dat ik geen grapje maak. Ze zal niet toestaan dat iemand me bij haar weghaalt, dat heeft ze nooit gedaan. De vreselijke dingen die ze mensen heeft aangedaan door de jaren heen – vrienden, collega’s, minnaars, niemand was in haar ogen goed genoeg voor me. Elke keer weer dacht ze me te moeten redden. Toen de tweeling er was en ze een eigen gezinnetje had dacht ik dat dat wel zou veranderen, maar dat gebeurde niet, ze zit boven op me, meer dan ooit. Volgens mij was ze zelfs stiekem blij dat het me niet lukte om zwanger te worden, bang dat mijn liefde voor een kind mijn liefde voor haar zou aantasten. Met Paul, de gevierde auteur, lag het anders. Zij bepaalde dat hij goed genoeg voor me was en tot haar grote plezier vond hij het geen probleem om dichtbij te komen wonen. Het was een soort test, en hij slaagde omdat hij me niet bij haar probeerde weg te halen. Maar deze keer is hij gezakt.
Ik krijg een naar gevoel in mijn buik. Ik weet waartoe ze in staat is. Ik loop de kamer uit, zoek mijn telefoon en bel Claires nummer.
Niets.
Ik probeer het nog een keer maar opnieuw krijg ik meteen haar voicemail.
‘Hij heeft ze niet gelezen. Doe het niet, het is niet nodig,’ zeg ik zo zacht als ik maar kan.
‘Waar slaat dit allemaal op?’ vraagt Paul, die de gang in komt lopen. ‘We hebben het over de dagboeken van een kind. Misschien had ik ze wel moeten lezen.’
‘Als ze je belt of hier ineens op de stoep staat, zeg dan dat ik ze al heb verbrand. Doe de deur niet open, laat haar niet binnen. Waar zijn je autosleutels?’
‘Waar heb je het over?’
Ik hol naar het kastje en trek de lades open die propvol met van alles en nog wat zitten.
‘Wat er ook gebeurt, vertrouw haar niet, hoor je me?’ Ik vind de reservesleutel, pak mijn handtas en ren zonder de inhoud te controleren naar de voordeur.
‘Amber, wacht even…’ Hij is te laat, ik loop al in de regen over het donkere pad, tastend naar de knopjes van de centrale deurvergrendeling op de sleutel. Ik heb geen jas aan en ik ben nu al doorweekt. Paul komt achter me aan, op zijn nieuwe kerstpantoffels. Hij heeft zijn telefoon aan zijn oor.
‘Met mij… Je zus is vreselijk over haar toeren. Volgens mij heeft het met jou te maken. Wil je me even bellen, zodat we kunnen proberen…’ Ik draai me om en sla het toestel uit zijn hand, dat op het pad uit elkaar valt.
Met open mond staart hij naar zijn telefoon, en dan richt hij zich op, naar mij.
‘What the fuck?
‘Blijf uit de buurt van Claire.’
‘Hoor je wel wat je zegt? Je gedraagt je compleet gestoord!
Je kunt niet rijden. Je hebt echt te veel…’
‘Ik ben zo helder als wat!’
In het huis naast ons gaat het licht aan en ik zie dat onze buurvrouw naar buiten komt. Blijkbaar stonden we te schreeuwen. Ik keer me om naar de auto om in te stappen, maar ik laat de sleutel vallen. Mijn handen trillen als ik door mijn knieën zak om hem op te rapen, rondtastend in het donker. Als ik hem te pakken heb probeert Paul te voorkomen dat ik achter het stuur ga zitten. Ik duw hem weg, stap in en trek het portier dicht, voor hij zijn hand teruggetrokken heeft. Hij gilt van de pijn, rukt hem los en ik trek het portier opnieuw dicht. Ik steek de sleutel in het contact en rij weg.
Nu
Dinsdag 3 januari 2017
‘Ik ga maar even naar huis, kijken of David de tweeling niet de nek heeft omgedraaid, of andersom,’ zegt Claire.
‘Moet je doen,’ antwoordt Paul.
‘Shit, sorry, het was niet mijn bedoeling om over de kinderen te beginnen, laat staan…’
‘Hindert niet.’
‘Weet je zeker dat je geen lift wilt?’
‘Ja. Ik laat haar niet nog een keer alleen. Geen haar op mijn hoofd.’
Ik hoor de deur opengaan.
‘Claire?’
‘Ja?’
‘Het is jouw schuld niet.’
Hij bedoelt het goed, maar hij zit er helemaal naast. Het is wel de schuld van Claire. Alles wat er mis is met mijn leven is de schuld van Claire. Ik hoor haar weggaan. Gelukkig.
Pauls hand houdt mijn hand vast, hij voelt sterk en warm en veilig.
‘Het spijt me zo,’ fluistert hij. ‘Ik laat je steeds maar weer in de steek. Ik had hier moeten blijven.’
Ik stel me Paul voor, hoe hij zag gebeuren wat Edward in deze kamer met me aan het doen was. Hoe hij daar zat, thuis, zo ver weg, en zag hoe een onbekende man zijn hand onder mijn laken stak. Ik zat opgesloten in mijn nachtmerrie, maar Paul was buitengesloten, gedwongen gade te slaan wat mij overkwam. Hij wilde net zo hard naar binnen als ik naar buiten wilde.
‘Ik hou zoveel van je,’ zegt hij en hij kust me op mijn voorhoofd.
Hij heeft in zijn eigen hel geleefd terwijl ik in de mijne sliep. Kon ik maar tegen hem zeggen hoe erg ik het vind dat hij dit allemaal moet doormaken en dat ik ook van hem hou. Ik blijf de woorden in mijn hoofd herhalen, tot ze vetgedrukt en echt klinken.
‘Ik hou van je.’
‘Mijn god,’ zegt Paul en hij laat mijn hand los. Mijn instinctieve reactie is kijken wat er aan de hand is, dus probeer ik mijn ogen open te doen. Het felle licht overvalt me en schiet pijnlijk door mijn hoofd.
‘Paul.’ Ik hoor een stem en besef dat het mijn eigen stem is.
‘Hier ben ik,’ zegt hij en ik kan hem zien. Hij huilt en ik huil nu ook. Hij kust me en ik kan hem zien. Dit is echt. Mijn ogen zijn open. Ik ben wakker.
Eerder
Eerste kerstdag 2016 – avond
Ik rij de oprit van Claires huis op en zie haar voor de deur staan. Ze verwachtte me al. Ik stap uit en been door de regen naar haar toe, zonder het portier van de auto te sluiten. Mijn jurk is doorweekt en plakt aan mijn benen vast. Het is net alsof de stof me probeert tegen te houden, probeert te voorkomen dat ik daar naar binnen ga.
‘Hallo, Amber,’ zegt ze. Armen over elkaar geslagen. Ontspannen gezicht. Lichaam volkomen stil.
‘We moeten praten.’
‘Ik denk dat je eerst even tot bedaren moet komen.’
‘Hij heeft niets gezien. Hij weet niets.’
‘Ik weet niet waar je het over hebt.’
‘Als je hem iets aandoet, als hem ook maar iets overkomt…’
Ze doet een stap naar voren. ‘Wat dan? Wat doe je dan?’
Ik wil haar slaan. Ik wil haar ongelooflijk veel pijn doen maar ik kan het niet. Nog steeds houd ik meer van haar dan dat ik haar haat. Dit is geen gesprek om buiten te voeren. Je weet maar nooit wie er meeluistert.
‘Mag ik alsjeblieft binnenkomen?’
Ze staart me een poosje aan, alsof ze een risicoanalyse doet.
Ze knikt en gaat naar binnen, net genoeg ruimte voor mij overlatend om ook naar binnen te stappen.
‘Je bent nat, doe je schoenen uit.’
Ik duw de deur zachtjes achter me dicht en doe wat ze zegt. Op blote voeten sta ik op haar nieuwe, roomkleurige tapijt, zonder goed te weten hoe het nu verder moet. We bevinden ons ergens waar we nog nooit zijn geweest. Ik vraag me af waar David is, of hij ons kan horen.
‘David is boven. Hij ging plat kort nadat jij en je echtgenoot naar huis gingen,’ zegt ze, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Mijn echtgenoot, in plaats van Paul. Ze is zichzelf al aan het dissociëren van de persoon die ze als probleem heeft aangemerkt. Haar ogen zijn donker, kil. Ik kan zien dat ze al vertrokken is naar die plek binnen in haar waarvoor ik zo bang ben.
‘Ik wil ze terug,’ zegt ze. Ik hoef niet te vragen wat ze terug wil.
‘Ik heb ze verbrand.’
‘Dat geloof ik niet.’
‘Hij heeft ze niet gelezen.’
‘Hoe kom je er eigenlijk aan?’
‘Ze lagen hier, op zolder. Ik vond ze na het overlijden van pa en ma. Van jou hadden ze alles bewaard. Van mij lag er niets.’
‘Dus heb je ze maar gestolen.’
‘Nee. Ik wilde gewoon iets hebben. Ze hebben alles aan jou nagelaten. Het voelde alsof ik niet eens meer bestond.’
‘Je had ze niet mee mogen nemen en je had ze niet aan Paul mogen laten lezen. Of wílde je soms dat hem iets zou overkomen?’
‘Nee! Hij heeft ze niet gelezen. Waag het niet!’
‘Je moet een beetje tot bedaren komen.’
‘En jij moet godverdomme eens ophouden.’ Ik geef haar een zet. Het ging vanzelf. Ze wankelt achteruit, een flits van iets wat ik me herinner in haar ogen. Ze doet een stap naar voren, haar gezicht pal voor het mijne. Ik voel haar adem.
‘Hij heeft ze gelezen dus moeten er maatregelen worden genomen,’ zegt ze beheerst.
‘Hij weet het niet.’
‘Hij heeft ze gelezen.’
‘Nee, dat heeft hij niet.’ Ik blijf het zeggen, terwijl ik weet dat haar oren al dichtzitten voor de waarheid.
‘Twee. Erwtjes. In. Een. Dop.
Dat is wat hij tegen me zei. Hij heeft ze gelezen.’ Ze spuugt me de woorden toe, en met elk woord neemt de pijn in mijn buik toe, zo erg dat ik denk dat ze me met een mes heeft gestoken. En dan zie ik het bloed. Ik kijk naar allebei haar handen, maar die houden niets vast, ik zie geen mes. Zij kijkt omlaag, net als ik, naar het dunne streepje rood dat langs de binnenkant van mijn rechterbeen sijpelt. Mijn handen gaan naar mijn buik en ik klap dubbel van de pijn.
‘O god,’ weet ik nog uit te brengen voor mijn knieën doorbuigen en ik steeds meer wegzak in de pijn.
‘Wat is dit?’ vraagt Claire.
‘O god, nee.’
‘Ben je zwanger?’ Ze kijkt op me neer, een blik van vrees en afschuw in haar ogen. Ze wacht mijn antwoord niet af. ‘Hoe kun je zoiets voor me verzwijgen? Vroeger vertelden we elkaar alles.’ Haar hersens, overvallen door dit nieuwe stukje informatie, maken overuren. Ze is een nieuwe koers aan het uitzetten.
‘Het spijt me,’ mompel ik, voor haar. Haar gezichtsuitdrukking verandert niet.
‘Het is maar een beetje bloed. Het komt wel goed. Geef me je autosleutel.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Bel Paul.’
‘Geef de sleutel nou maar. Het is een kwartiertje rijden naar het ziekenhuis, dat is sneller dan een ambulance laten komen. We bellen hem onderweg wel.’
Ik doe wat ze zegt, zoals ik altijd heb gedaan.
Op 13 december staan de volgende vijf hoofdstukken online.
Lees hier de eerste 5 hoofdstukken van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice Feeney
