Lees hier hoofdstuk 41 tot en met 45 van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice Feeney

Hoofdstuk 41

Nu
Oudejaarsdag 2016
‘Hoe gaat het met je?’
Ik open mijn ogen en zie Jo. Ze zit aan mijn ziekenhuisbed en ik ben blij haar te zien, ook al is ze niet alleen gekomen.
‘Had je niet beter gewoon kunnen zeggen dat je na de kerst niet terugkwam in plaats van met de auto tegen een boom te knallen, waardoor je nu in coma ligt?’ 
Ze pakt mijn hand en glimlacht. Ze oogt zo jong. Was de tijd maar net zo mild voor mij geweest als voor haar. Ik kan mijn kamer zien en hij is veel mooier dan ik me had voorgesteld, veel lichter en vrolijker. Het raam staat wijd open, hij omlijst een strakblauwe hemel en het gekwinkeleer van vogels vormt het muzikale behang.
‘Herinner je je al wat er is gebeurd?’ vraagt ze. Ik schud mijn hoofd. 
‘Maar je weet dat het Paul niet was, hè? Hij zou je nooit iets aandoen. Niet op deze manier.’ 
Ik knik want ik weet dat ze gelijk heeft. De waarheid is in de knoop geraakt en een beetje verdraaid sinds ik hier lig, maar de draden beginnen zich langzaam te ontwarren.
‘Het was geen ongeluk, hè?’ vraag ik. Het voelt vreemd om mijn eigen stem weer hardop te horen praten.
‘Nee.’
Weer knik ik. De puzzelstukjes beginnen zichtbaar te worden, maar het lukt me nog steeds niet om ze aaneen te leggen.
‘Waarom heb je het gedaan?’ vraagt Jo. Ze heeft het nu niet meer over het ongeluk. 
Het is zo fijn haar te zien, ze is de enige tegen wie ik echt eerlijk kan zijn. Geen geheimen, geen leugens. Ik probeer de waarheid uit mijn herinneringen te filteren.
‘Dat weet je,’ antwoord ik.
‘Ik weet niet waarom je ontslag hebt genomen, dat was nergens voor nodig.’
‘Ik heb deze baan alleen genomen om Madeline te grazen te nemen, dat weet je.’
‘Ik weet ook dat die baan goed voor je was, iets voor jezelf.’
‘Het was een klotebaan.’
‘Een populair radioprogramma presenteren, dat door miljoenen mensen wordt beluisterd, is geen klotebaan.’
‘Klopt, maar ik presenteerde het niet echt, hè? Dat hebben we ervan gemaakt,’ zeg ik.
Jo fronst. ‘O ja?’
‘Ja. Ik was de persoonlijk assistent van Madeline.’
‘Is dat zo?’
‘Ja, Jo, dat weet je best.’
‘Zou kunnen. Dan ben ik het zeker vergeten. De dingen lopen soms nogal door elkaar in mijn hoofd.’
‘Nee, dat gebeurt bij mij, in míjn hoofd lopen de dingen soms nogal door elkaar,’ zeg ik, en ze laat mijn hand los.
De lucht wordt opeens heel donker en het begint te regenen. In plaats van vogelgeluiden hoor ik nu een ongeduldige wind die aan de gordijnen en de lakens rukt. De kamer lijkt fletser te zijn geworden, het is alsof ik naar een geremasterde kleurenversie van een oude zwart­witfilm kijk, je voelt gewoon dat er iets niet klopt. Wat ik zie, oogt niet langer authentiek en dat betekent dat ik weer aan het wegzakken ben. Ik kom overeind en strek mijn arm uit naar Jo.
‘Vind me, alsjeblieft. Ik wil gevonden worden.’
Maar het kleine meisje in het roze badjasje staat op en pakt Jo’s hand voor ik erbij kan. Ze trekt haar mee naar de deur. De kamer begint uit elkaar te vallen, grote puzzelstukken vallen het diepe duister in. Ik moet volhouden. Ik moet mijn leven weer in elkaar zien te passen, maar ik weet niet hoe.
‘Moeten jullie echt weg?’ vraag ik.
‘Ik geloof het wel, hè?’ zegt Jo, en dan gaan ze weg en trekken de deur achter zich dicht.

Hoofdstuk 42

Eerder
De dag voor kerst 2016 – ochtend
Er bestaat niet zoiets als een goed moment om iemand te verliezen van wie je houdt, maar het overlijden van iemand die je lief is rond kerst is ronduit afschuwelijk. Allebei onze ouders stierven in de kerstperiode en daarna is Kerstmis nooit meer geweest wat het was. Het is iets wat ons eeuwig zal verbinden, hoezeer we ook van elkaar vervreemden. Het was Claires idee, niet het mijne, om de dag voor kerst iets gezamenlijks te doen, maar ik kon geen nee zeggen, ik moest onze morbide traditie in ere houden. Zij zei dat we moesten proberen te denken aan wat we nog wel hadden en niet aan hetgeen we waren verloren. Ik doe mijn best. Ik weet dat zij hen in mij terugziet. Soms staart ze me zo aan dat het voelt alsof ze het allerlaatste beetje van mijn ouders uit mijn DNA probeert te trekken. Ik heb de ogen van onze moeder. Ik zie haar ook weleens, in de spiegel. Wanneer ik in haar ogen kijk, staan ze altijd teleurgesteld door wat ze ziet.
Kingston High Street was mijn keuze, het is er altijd druk. De tweeling, de verschrikkelijke tweeling, vormt een welkome afleiding van de dag die voor ons ligt. Claire duwt hen voor zich uit in de grootste tweelingbuggy die ik ooit heb gezien. Ze houden allebei hun eigen speeltjes in hun vuistjes geklemd, zij hoeven nooit iets te delen. Een jongen en een meisje, ze heeft nu haar eigen volmaakte gezinnetje, eigenlijk zou dat genoeg moeten zijn. Ze houdt meer van de tweeling dan ze van mij houdt, meer dan ze van ons allemaal gehouden heeft, en zo hoort het ook. Als zich vandaag een geschikt moment voordoet, zal ik het aan haar vertellen. Niet alles, alleen het hoognodige.
‘Daar passen ze allang niet meer in, malle,’ zegt Claire.
‘Weet ik, ik vond het alleen zo schattig.’ Ik hing het jurkje voor 0­6 maanden weer in het rek. Ik heb vanmorgen de zwangerschapstest gedaan, Paul sliep nog. Hij was positief. Ik denk dat ik het eigenlijk al wist. Ik weet niet hoe het komt dat ik nu ineens zwanger ben, na zo lang proberen. Ik denk dat het een teken is, dat moet haast wel. Ik moet alles achter me laten en een nieuwe start in het leven maken, met Paul. Alleen met Paul. Een eigen gezinnetje stichten, dat niemand ons kan afnemen. Ik wil het eerst aan hem vertellen voor ik het aan iemand anders vertel. Ik heb alles al gerepeteerd in mijn hoofd, wat zal hij blij zijn. Ik ga het vanavond vertellen.
Ik koop voor de tweeling wat kleertjes, die Claire uitzoekt. Ik kan het beste maar iets voor ze kopen wat zij mooi vindt, want zij zullen zich deze kerst later niet herinneren, laat staan wat ze aanhadden. Ik vraag me af of ze zich mij zouden herinneren als ik nu, of binnenkort, uit hun leven zou verdwijnen. Ik heb het pasgeleden opgezocht, de term ‘peettante’: een vrouwelijk persoon die het gezag over het kind krijgt mochten de ouders vroegtijdig komen te overlijden – ik kan die frase maar niet uit mijn hoofd krijgen. Tot nu toe heeft het feit dat ik hun tante en peettante ben nog niet zoveel betekend, maar dat komt nog. Ik ben van plan er veel meer voor ze te zijn zodra ze wat ouder zijn. Wat er deze kerst gaat gebeuren zullen ze zich niet herinneren, dat telt niet mee.
Het grote aantal mensen dat nog snel even de laatste kerst inkopen doet maakt het bijna onmogelijk om van de ene winkel naar de andere winkel te lopen. Ik vind het vreemd dat de mensen die we passeren, beladen met tassen en schulden, allemaal zo gelukkig ogen. Soms voelt het alsof alle mensen gelukkiger zijn dan ik, alsof ze een geheim hebben waar alleen ik niets van afweet. De brede glimlach op hun gezicht is te lawaaierig. Ik merk dat ik ze haat, dat ik alles haat. De kerstverlichting, de liedjes, de nepsneeuw, alles waarvan ik ooit zo genoot laat me koud. Claire geniet er ook niet van. We lijken meer op elkaar dan me lief is. Ik zie dat ze geïrriteerd begint te raken, of erger. Ik denk dat ik mijn nieuws beter vroeger dan later kan brengen als ik wil voorkomen dat ze afglijdt naar een plek die te donker voor mij is.
Ik loods onze kleine kudde naar een kerstmarktje, iets waar Claire van houdt. Ze blijft staan bij een kraampje met geurkaarsen. Ze pakt ze een voor een op, houdt ze voor haar gezicht en snuift de geur op. Elke geur heeft een naam. 
Love. Joy. Hope. Ik vraag me af hoe hoop ruikt.
‘Die vriend uit je studietijd die je tegen het lijf was gelopen…’ zegt ze met haar blik nog op de kaarsen gericht. Ik sta als aan de grond genageld, het geroezemoes van de drukke markt lijkt te verstommen.
‘Hij was mijn vriend niet, hij is mijn ex,’ weet ik nog uit te brengen.
‘Whatever.’ Ze pakt een houder op met geurstokjes, die als de stekels van een egel alle kanten op staan. ‘Ik weet wie je bedoelt, gisteravond kwam het plotseling weer terug.’ Gisteravond, toen ik wakker werd in zijn bed.
Het zijn woorden in mijn hoofd, maar toch ben ik bang dat ze ze heeft gehoord. Ze praat verder zonder me aan te kijken, gelukkig maar. Mijn gezicht zou me kunnen verraden.
‘Hij studeerde toch geneeskunde?’ vraagt ze
‘Ja.’
‘Hij liet je maar niet met rust toen je hem dumpte, weet je nog?’
‘Dat weet ik nog. Hij was in de war. Hij begreep niet waarom ik het uitmaakte. Ik kon niet tegen hem zeggen dat dat van jou moest.’
‘Het móést niet. Het was alleen geen goede man voor je. Hij was leuk om te zien maar hij spoorde niet helemaal. Hier.’ Ze tikt met haar wijsvinger tegen haar slaap. 
‘Je weet toch nog wel dat hij je continu belde toen je er een punt achter had gezet? Dat hij je midden in de nacht bij je flat stond op te wachten?’
‘Zoals ik al zei: hij was in de war.’
‘Heb je je nooit afgevraagd waarom hij je uiteindelijk niet meer lastigviel?’ 
Ze kijkt me van opzij aan, haar ogen stralen van plezier, en dan richt ze haar aandacht weer op de spullen in het kraampje.
Mijn brein maakt overuren. De stukjes van een puzzel waarvan ik me niet bewust was dat ik hem moest oplossen beginnen op hun plaats te vallen.
‘Wat heb je gedaan?’ vraag ik.
‘Niet zoveel. Gewoon een paar brieven geschreven, meer niet. Het is echt jammer dat er geen brieven meer worden geschreven, vind je ook niet?’
Ze kijkt niet op, drentelt langs het kraampje, pakt pastelkleurige hompen was op en houdt ze voor haar gezicht om de geur te inhaleren.
‘Ik wil weten wat je hebt gedaan.’
Eindelijk draait ze zich om. 
‘Ik heb het hoofd van de opleiding Geneeskunde een paar brieven gestuurd uit naam van vrouwen die zich wilden beklagen over zijn gedrag. Dat van je ex. Ik heb verschillende soorten papier gebruikt, en verschillende handschriften. Het was echt heel slim bedacht.’ Ze glimlacht. ‘Toen heb ik hem via een openbare telefoon gebeld en gezegd dat de brievenschrijverij alleen zou stoppen als hij je met rust zou laten.’ Haar glimlach explodeert in geschater.
‘Dat is niet om te lachen, Claire. Het had hem zijn carrière kunnen kosten.’
‘Wat doet hij nu?
‘Hij is arts.’
‘Niets aan het handje dus. Zoals gewoonlijk maak je je weer druk om niets. Ik zeg het maar voor het geval je hem weer “tegen het lijf” zou lopen. Wat ik je niet aanraad.’
‘Waarom niet?’ vraag ik, vrezend dat ik het antwoord al weet.
‘Omdat ik geloof dat ik heb gezegd dat de brieven van jou kwamen.’

Hoofdstuk 43

Eerder
De dag voor kerst 2016 – rond het middaguur
De kraampjes beginnen een beetje te draaien en ik moet me ergens aan vastgrijpen om overeind te blijven. De geur van glühwein overstijgt de stank van kaarsen, specerijen en mensen. Ik moet kalm blijven. Ik probeer me te focussen op wat ik haar vandaag wilde vertellen, dus duw ik Edward naar een donkere ruimte achter in mijn hoofd, waar ik hem in een doos stop met het deksel dicht. Ik heb vaker herinneringen opgeborgen in een doos in mijn hoofd. Soms is het de enige manier om met iets om te gaan.
‘Zullen we er een nemen?’ vraag ik.
‘Vooruit maar,’ zegt Claire.
Ik ga in de rij staan, terwijl zij een tafeltje voor ons zoekt. Ik zie dat ze de tweeling een paar chipjes geeft om ze zoet te houden. Die rotzooi is helemaal niet goed voor ze, maar ik zal er niets over zeggen. Ik hoor iemand achter me een foto nemen en ik draai me met een ruk om, denkend aan de recente foto’s van mezelf die ik bij Edward in de gang heb zien hangen. Ik verwacht half hem te zien staan tussen de drommen mensen, met zijn lens op mij gericht. Ik moet hem uit mijn hoofd zetten, ik moet me met één ding tegelijk bezighouden, maar steeds zie ik maar dat beeld van mezelf toen ik me onbespied waande. Dat soort foto’s registreert hoe we ons overeind proberen te houden als het leven ons de diepte in probeert te sleuren. Een rechthoekig stuk papier dat blootlegt wat zich vanbinnen afspeelt.
Ik zet onze drankjes op het tafeltje en warm mijn handen door ze om het hete glas te vouwen. Ik brand ze bijna, maar de pijn deert me niet. Claire nipt aan de fluweelzoete vloeistof en ik zie dat haar humeur opknapt van de warmte die door haar lichaam heen stroomt. Haar inwendige thermostaat wordt teruggezet naar een minder explosieve versie van zichzelf, maar toch voelt het nog ongemakkelijk tussen ons. Gevaarlijk.
‘Niet boos zijn. Het is jaren geleden,’ zegt ze terwijl ze nog een slokje neemt.
‘Ik ben niet boos.’
‘Wat is er dan?’
Die vraag overvalt me en het voelt alsof ik van mijn stoel glijd. 
‘Niets.’
‘Vooruit, gooi het eruit. Ik ken je, weet je nog?’ Ze glimlacht, ze denkt nog steeds dat ze de boel onder controle heeft. ‘Je wilt iets zeggen, dus zeg het nou maar.’ Ik kijk om me heen. Het is heel druk.
‘Ik heb gedaan wat je me hebt gevraagd,’ zeg ik.
Ze zet haar glas neer.
‘Madeline?’
‘Ja.’
Ze glimlacht weer. Het verbaast me niet dat ze er nog niets van weet, ze zit bijna haar hele leven al in haar eigen Claire­vormige bubbel. De sociale media interesseren haar niets, ze e­mailt niet eens, ze gaat alleen het internet op om online te shoppen. Ze kijkt niet meer naar het journaal nu ze mij daar niet meer ziet, ze volgt een buitensporige hoeveelheid soaps en kijkt eindeloos naar reality­tv.
‘Het werd tijd. Geen idee waarom je er zo lang over hebt gedaan. Ik wil alles weten,’ zegt ze met een blik die net zo gretig is als die van een kind bij het zien van cadeautjes onder de kerstboom.
‘Het belangrijkste is dat ze weg is. Ze is opgestapt.’
‘Mooi. Ik wens haar al het ongeluk van de wereld toe.’
Ik heb altijd geweten waar ik aan toe was met Claire, ze doet zich bij mij niet als een ander voor. Ze weet wat ik weet en ze lijkt er niet mee te zitten. Katie, die in een kinderstoel zit, begint te huilen. Claire kijkt niet eens.
‘Hoe keek ze?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Toen je het zei?’
Katie zet een tandje bij. Ik zie dat er geërgerde blikken onze kant op worden geworpen, maar Claire heeft alleen maar oog voor mij. Haar gezicht is me zo vertrouwd, en toch kan ik met geen mogelijkheid vaststellen wat ze denkt.
‘Ik wil er eigenlijk niet over praten.’
‘Ik wel.’
‘Ik heb het op mijn eigen manier gedaan. Het belangrijkste is dat het gebeurd is.’

Je ziet me nooit meer terug


De kinderen zijn nu allebei aan het krijsen, maar het is net of we ze niet kunnen horen.
‘Dank je wel,’ zegt ze. 
Dit voelt als een nepgesprek.
‘Ik had weinig keus. En nu ik heb gedaan wat je hebt gevraagd, wil ik dat je Paul met rust laat.’ Ze werpt me een blik toe als ik dat zeg, een waarschuwende blik. Een paar tafels verder valt een glas kapot op de stenen vloer en het voelt alsof er tussen ons ook iets is gebroken. Ik weet dat ik nu mijn mond zou moeten houden, maar in mijn hoofd is een laatje opengegaan en de woorden die zo lang keurig opgevouwen hebben gelegen tuimelen naar buiten.
‘Ik meen het, Claire. Laat Paul met rust, of ik ga weg en dan zie je me nooit meer terug.’
‘Is er iets gebeurd?’ vraagt ze terwijl ze iets rechterop gaat zitten.
‘Nee.’
‘Ik geloof je niet. Je bent jezelf niet. Je bent… uit balans. 
Heeft hij je iets aangedaan?’
‘Nee!’ Ze kijkt me onderzoekend aan en ik wend mijn gezicht af. Te laat. Ze heeft iets gezien.
‘Heeft iemand anders je iets aangedaan?’
‘Nee,’ zeg ik weer. Niet snel genoeg. Heel even wil ik haar alles vertellen. Ik wil tegen haar zeggen dat ze gelijk heeft, dat ze altijd gelijk heeft. Dat iemand me iets heeft aangedaan, maar ik kan me nog steeds niet herinneren hoe ik in Edwards bed ben beland. Als ik aan mijn naakte lichaam op de marineblauwe lakens terugdenk ben ik bang dat het allemaal mijn eigen schuld is geweest.
‘Laat maar. Vertel het me maar als je zover bent. Dat doe je altijd. Maar Paul is niet goed voor je, niet meer. Hij is de weg in het leven kwijt, je kunt een beter iemand krijgen. Dat wisten pa en ma ook.’
‘Laat hem met rust.’
‘Doe niet zo raar.’
‘Als er iets met hem gebeurt, maak ik mezelf van kant.’
Haar mondhoeken krullen omhoog. ‘Nee, dat doe je niet,’ zegt ze door haar glimlach heen.
Run rabbit, run rabbit. Run! Run! Run!
De tweeling is aan het krijsen en ik begin ook te huilen. Claire is de enige aan ons tafeltje die niet huilt.
‘We hadden een afspraak,’ zeg ik. ‘Als ze erachter komen wat je…’
Claire reikt over de tafel heen en grijpt mijn hand. Ze houdt hem zo stevig vast dat het pijn doet.
‘Ik zou maar oppassen, Amber.’

Hoofdstuk 44

Vroeger
Zaterdag 19 december 1992
Lief dagboek,
Ik heb niets meer tegen papa en mama gezegd sinds ik weet dat we weer gaan verhuizen, maar ik vraag me af of ze het gemerkt hebben. Vanmorgen zei ik tegen papa dat ik naar het speeltuintje wilde en hij zei dat het mocht. Daarna, toen hij met mama boven aan het ruziemaken was, heb ik Taylor gebeld, en dankzij haar moeder kreeg ik haar aan de lijn. Ze zei amper iets, maar ik vroeg of ze daarnaartoe kon komen. Het speeltuintje ligt precies halverwege haar huis en mijn huis. Ik ben om 12.47 weggegaan omdat ik weet dat het dertien minuten lopen is en ik had tegen Taylor gezegd dat ze er om één uur moest zijn. Ik heb geen horloge, maar ik denk dat ik erg hardgelopen heb want ik heb een hele tijd op de schommel zitten wachten.
Net toen ik er genoeg van had zag ik de Volvo aan komen rijden. Taylors moeder zwaaide en lachte. Ik zwaaide terug maar ik lachte niet want ik wilde haar laten weten hoe verdrietig ik was. Ik vond het vreemd dat Taylor niet alleen was gekomen, zo ver lopen is het niet. Het duurde een eeuwigheid voor ze uitstapte en toen ze dat uiteindelijk deed, zag ze er anders uit dan anders. Ze had haar haren in een bob laten knippen, dus nu lijken we niet meer op elkaar.
Het speeltuintje is eigenlijk voor kleine kinderen, daarom staat er een hek met spijlen omheen, om ze binnen te houden zodat hen niets overkomt. Taylor kwam aanlopen en bleef aan de andere kant van het hek staan, dus het leek een beetje alsof ze me opzocht in de gevangenis. Eerst voelde het raar, niet zo gewoon en fijn als vroeger. Ik vertelde Taylor dat ik ging verhuizen en ze zei dat ze het al wist en maakte een malle beweging met haar schouders. Toen zei ze dat ze haar ouders had horen zeggen dat papa was ontslagen voor diefstal. Ik zei dat dat niet waar was en vertelde dat papa vrij had genomen om voor mama te zorgen. Ik weet niet of ze me geloofde. Ik zei dat we misschien beter konden praten als zij ook op een schommel zat en toen kwam ze naar mijn kant van het hek.
Ik vroeg hoe het op school was en ze zei dat ik weinig had gemist omdat het bijna vakantie was. Ik kreeg bijna niets uit haar en ik had het gevoel dat ze niet begreep hoe erg het was dat ik moest verhuizen, dus deed ik alsof ik een beetje moest huilen. Daarna deed ze veel aardiger, was ze weer de oude Taylor ook al zag ze er anders uit. Ik vroeg of het goed met haar was gegaan op school zonder mij en ze schudde haar hoofd. Ze trok haar jas uit en stroopte de mouw van haar trui op. Ze had twee ronde, rode littekens op haar arm. Ik vroeg wie dat had gedaan maar dat wilde ze niet zeggen. Ik vroeg of ik ze aan mocht raken en ze knikte. Ik voelde heel voorzichtig aan de gladde huid van haar arm en trok toen een achtje om de ontstoken rode kraters. Ik zei tegen haar dat ik het erg vond dat ik er niet was geweest om het te kunnen voorkomen. Toen ik mijn vinger terugtrok, deed ze haar mouw weer naar beneden en trok ze haar jas weer aan. Ik wist dat dat haar manier was om te zeggen dat ze er niet meer over wilde praten.
Ze stond op en liep weg en ik was bang dat ik haar van streek had gemaakt en dat ze echt wegging, maar dat was niet zo. Ze bleef staan bij de draaimolen en ging in een van de vier bakjes liggen. Het zag er zo mal uit dat ik in de lach schoot. Ik rende naar haar toe en begon de draaimolen te duwen terwijl ik heel hard mee rende, en toen moest zij ook lachen. Toen de draaimolen niet harder meer kon, sprong ik erop en ging ik in het bakje tegenover Taylor liggen. We lachten nog steeds en ik stak mijn armen door de stangen om haar hand te pakken. We hielden elkaar vast en lachten en draaiden rond tot ik duizelig werd, maar dat vond ik niet erg. Het liefst had ik altijd zo rond willen blijven draaien. Later, toen we niet meer ronddraaiden maar nog wel in de draaimolen lagen, vertelde Taylor me een raar verhaal over haar vriendin Jo. Ze vertelde dat Jo nooit bang was om ergens naartoe te gaan waar ze nog nooit was geweest of om nieuwe mensen te ontmoeten, dat ze heel goed was in luisteren en geheimen bewaren. Ik begon een beetje jaloers te worden op Jo, want ik vind dat Taylor en ik zulke dikke vriendinnen zijn dat ze verder niemand anders nodig heeft. Ik vond die Jo eerlijk gezegd helemaal niks, tot Taylor zei dat ze niet echt was, dat het een vriendin was die ze had verzonnen. Ik moest heel hard lachen. Ze zei dat ik Jo best wel mocht lenen als ik ging verhuizen, zodat Jo me gezelschap kon houden als ik bang was of me alleen voelde en dat ik dan altijd een vriendin zou hebben, waar ik ook was. Ik zei dat ik geen andere vriendinnen nodig had zolang ik haar had, maar het leek of ze me niet hoorde. Ze zei dat Jo best een nachtje bij mij mocht logeren, alleen maar om te kijken of ze ook mijn vriendin kon worden. Ik zei: nee, dat hoeft niet. Toen gebeurde er iets vreemds, Taylor zei dat Jo op een van de lege schommels zat en dat ik aan haar gevoelens moest denken. Ik keek naar de schommels. Er was niemand te zien. Ik begon te denken dat Taylor niet helemaal spoorde, maar toen het tijd werd om naar huis te gaan zei ik dat Jo met me mee mocht, alleen om Taylor een plezier te doen. Jo is nu bij me, ze zit te kijken hoe ik in mijn dagboek schrijf. Ze heeft blond haar en draagt een blauwe spijkerbroek en we houden van dezelfde dingen. Ze fluistert de hele tijd van alles in mijn oor. Ik weet nog niet of we vriendinnen worden, maar van mij mag ze best nog wel even blijven.

Hoofdstuk 45

Nu
Oudejaarsdag 2016
Paul gaat de kamer uit en ik wacht tot Claire iets zegt. Ik weet gewoon dat ze dat gaat doen, ook al gelooft ze niet dat ik haar kan horen.
‘Vijfendertig jaar en nog steeds verzin je verhalen over je ingebeelde vriendin? Het is niet te geloven!’ Haar lachje is onaardig. 
‘Ik ben benieuwd bij wie je echt bent geweest toen je zogenaamd bij Jo was, zoals je Paul hebt wijsgemaakt.’
De deur gaat open en dat komt me meer dan gelegen uit.
‘Sorry, ik wilde u niet aan het schrikken maken,’ zegt Edward.
Mijn opluchting is in één klap weg.
‘U denkt vast: wat is dat voor gek die daar hardop in zichzelf zit te praten,’ zegt Claire.
‘Of u gek bent weet ik niet, maar u zit niet in uzelf te praten, u praat tegen uw zus. Het is goed om tegen een comapatiënt te praten. Goed voor haar en goed voor u.’
‘Ik geloof niet dat we elkaar eerder hebben gezien. Hoe weet u dat ik haar zus ben?’ vraagt Claire. Goed zo, Claire prikt overal doorheen.
‘Vanwege de gelijkenis,’ zegt Edward. ‘Ik hoef alleen maar even…’
‘Geen probleem, dokter…?’
‘Clarke.’
Ik dacht dat hij tegen Paul had gezegd dat hij patiëntenvervoerder was.
Ik hoor de beleefdheidsfrases van mijn gijzelnemer en zus even aan. Ze mag hem niet, ik hoor het aan haar toon. Ik probeer me vast te houden aan de vorm van de woorden, hoe afgezaagd ook. Hun stemmen worden zachter, alsof iemand het volume van mijn wereld omlaag draait tot ik bijna niets meer kan horen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik weet wat er gaat gebeuren. Ik heb voor stilte gekozen, dus kiest de stilte altijd voor mij.
De tijd vertraagt. Ik kan Claire nog horen in de verte, nog nét. Mijn ogen en mond zijn gesloten, dus vult de stilte mijn oren tot ik niet alleen stom en blind maar ook volslagen doof ben. Wanneer ik haar stem niet meer hoor, open ik mijn ogen en zie ik Claire recht voor me staan.

Ik zie bloed


We staan bij haar in de gang en ze staat doodstil, als een levend beeld. Het lijkt wel alsof ze midden in haar zin is blijven steken, de ontzetting is in haar gelaat geëtst, spat van haar glanzende ogen. Ik volg haar blik naar beneden. Ik zie bloed, het loopt van mijn enkels langs mijn benen omhoog waar het opeens verdwijnt, alsof ik het me heb ingebeeld. Ik weet meteen dat ik niets meer wil zien maar ik krijg mijn ogen niet meer dicht nu ze open zijn. Ik wil op stop drukken, maar mijn hoofd blijft het beeld terugspoelen. Claire schreeuwt tegen me. Ik kan niet verstaan wat ze zegt, er is geen geluid. Ik loop achterwaarts haar voordeur uit en de oprit af, zij sluit de deur als ik in de auto ga zitten. Ze stond me op te wachten, ze verwachtte me. Voor ik kan verwerken wat dat betekent, start ik de motor en rijd ik in Pauls auto achteruit over bekende straten tot ik voor ons eigen huis sta. Paul staat op de oprit te schreeuwen terwijl ik in zijn achteruit tot stilstand kom. Ik doe het portier tweemaal open voor ik uitstap, mijn koude natte vingers klemmen zich zo stevig om het contactsleuteltje dat mijn handpalm er pijn van doet. Ik kniel op het grind, zonder me iets aan te trekken van de steentjes die zich in de huid van mijn knieën boren en laat de sleutel vallen in de donkere ruimte onder de auto. Alles wordt me van achter naar voren uit de doeken gedaan. Ik sta op en draai me om naar Paul. We staan in de regen tegen elkaar te schreeuwen. Ik kan niet horen wat hij zegt, maar ik kijk naar zijn lippen die de woorden vormen. Zijn handen zwaaien boven zijn hoofd heen en weer, maar dat blijk ik verkeerd uit te leggen, want zijn gezicht drukt angst uit, geen woede. Het regent hard en alles vertraagt nog een keer tot de tijd zo goed als stilstaat.
Alles om me heen is zo scherp dat het bijna echt lijkt. Omdat het echt is. Dit is een herinnering, geen droom, ik weet het zeker. Ik kijk omlaag en zie dat mijn nieuwe crèmekleurige jurk drijfnat is en om me heen plakt, maar er is geen bloed en ik weet dat de baby er nog is, dat ze nog levend in me zit. Ik leg mijn hand op mijn buik. Ik vraag me af waarom ik geen jas aanheb en besef dat ik zo de deur uit ben gerend. Paul schudt zijn hoofd en loopt achterwaarts terug naar binnen. Ik sta alleen in de regen. Ik weet bijna zeker dat dit gedeelte niet klopt. Zo heb ik niet in de regen gestaan, maar nu lijkt het me van belang dat ík bevries in tijd en ruimte, tot ik me de rest kan herinneren, tot ik het snap. Het regent zo hard dat het pijn doet aan mijn gezicht. Het beeld vertroebelt en ik realiseer me dat een deel van het water op mijn gezicht uit mezelf komt. Ik hoor Pauls stem, die met de regen mee uit de donkere avondhemel valt.
‘Ze huilt.’
De zwarte hemel zakt over het huis en druipt over het dak van de auto. De herinnering wordt afgedekt, maar ik moet hem vasthouden. Ik moet me herinneren wat er is gebeurd. 
Ik voel haar aanwezigheid al voor ik haar zie. Het meisje in het roze badjasje staat naast me en laat haar handje in mijn hand glijden. Eindelijk kan ik haar gezichtje zien, ik weet wie ze is.
‘Kijk, ze huilt,’ zegt Paul weer, van achter een boom, en ik besef dat het echt zo is.
Het kleine meisje begint ook te huilen en ik trek haar dicht tegen me aan, wetend dat ik haar nooit mag laten gaan. Zij had het niet kunnen voorkomen, het was niet haar schuld. Het beeld wordt donkerder, verduistert de herinnering. Dan pas wordt alles me duidelijk. Zij koos voor zwijgen, er zit niets anders op dan het te doorstaan. Het kleine meisje houdt me stevig vast, meer dan twintig jaren vallen weg en ik kijk neer op het meisje dat ik was. Ze heeft een kwart eeuw door tijd en ruimte gereisd om me eraan te herinneren wie ik toen was en me duidelijk te maken wie ik nu moet zijn.
Sommige mensen zijn een geest voor ze dood zijn.

Nog even geduld. De volgende vijf afleveringen staan 3 december online.

Lees hier de eerste 5 hoofdstukken van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice FeeneyLees ook