Lees hier hoofdstuk 36 tot en met 40 van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice Feeney

Hoofdstuk 36

Eerder
Vrijdag 23 december 2016 – vroeg in de avond
Ik word wakker met een bonkende hoofdpijn en kan niet thuisbrengen waar ik ben of wat er met me is gebeurd. Het laatste wat ik me herinner is dat ik met Edward zat te praten, in de pub. Ik ga overeind zitten. De plotse beweging maakt dat de kamer gaat golven alsof ik in een klein bootje op ruwe zee zit, maar ik zit niet in een bootje, ik zit op een bed. De kamer waarin ik me bevind is donker, de gordijnen zijn dicht. Het schemerige duister en de geur van deze plek komen me niet bekend voor, het is een mengeling van muffe spullen en zweet. Ik herken nog steeds niets, maar besef ineens dat ik naakt ben.
De tijd staat even stil terwijl ik naar mijn bleke, witte lichaam kijk. Elk stukje van mezelf dat gewoonlijk is bedekt, is verstopt, is nu bloot. Bijna meteen wordt het heel lawaaiig in mijn hoofd. De slaapkamer waarin ik me bevind is niet mijn slaapkamer. Ik kijk naar de onbekende marineblauwe lakens, ik hoor het geluid van een douche en ik probeer de vreemde smaak in mijn mond te duiden. Ik kijk om me heen of ik mijn kleren zie, ze liggen op de vloer. Ik heb niet eens alcohol gedronken, alleen maar frisdrank. Ik heb niets gedaan. Ik zou zoiets nooit doen.

Ik kan me niets herinneren. Ik probeer me te bewegen, overeind te komen. Als ik probeer op te staan, voelt het alsof alles in slow motion gaat. De kamer begint opnieuw te hellen en te draaien. Ik voel me een druppel kwik gevangen in een labyrint – wat ik ook doe, het lukt me niet de goede kant op te bewegen. Ik buig mijn bovenlichaam voorover in een poging het aan mijn wil te laten gehoorzamen, maar hoe dieper ik buig hoe banger ik word dat ik breek. Ergens in de verte hoor ik een man fluiten, het geluid wordt gemengd met het gekletter van de douchestraal. Ik voel me misselijk. Dit kan niet waar zijn. Ik ben niet het type dat zoiets doet.
Ik dwing mezelf op te staan en voel de pijn tussen mijn benen. Ik weet niet of dit echt is of dat mijn verbeelding me parten speelt. Ik probeer alle gedachten en gevoelens van me af te zetten en doe een stap in de richting van het hoopje kleren die ik als die van mij herken. De kamer begint weer te tollen, probeert me uit mijn evenwicht te brengen. Ik kijk omlaag naar mijn blote benen en zie een tatoeage van blauwgroene plekken op allebei mijn knieën. Er is iets heel ergs gebeurd. 
Ik moet proberen het me te herinneren.

In gedachten neem ik als een bezetene een map van recente herinneringen door, maar elk bestand dat ik open is leeg, tot ik weer in de pub beland. Ik heb alleen frisdrank gedronken, ik weet het zeker. Ik ben naar het toilet gegaan, weer teruggekomen en wilde snel naar huis gaan. En dan… niets.
Ik kijk nog een keer in het rond. Naast het bed zie ik een ingelijste foto staan, en mijn lichaam vergeet adem te halen. Mijn jongere ik kijkt naar me op, lacht om hoe dom ik ben geweest. Een jonge Edward heeft zijn arm om haar schouders geslagen, trekt haar iets te dicht tegen zich aan, hoewel ze dat niet erg lijkt te vinden. Ik weet nog dat de foto werd gemaakt. Het was bij mijn afstuderen. Een paar dagen voor ik het uitmaakte. Niet dat ik dat wilde, ik kon niet anders. Hij heeft hem al die tijd bewaard.

De jongen op de foto is een man geworden die ik niet ken. Een man voor wie ik nu heel erg bang ben. En op de een of andere manier ben ik in zijn flat beland en liggen mijn kleren op zijn vloer. Ik wil het me niet herinneren.
Dit is niet goed. Ik moet maken dat ik hier wegkom maar ik weet niet eens waar ik ben. Hoe heb ik zo dom kunnen zijn. Ik zet de afkeer van mezelf even op pauze om mijn omgeving in me op te nemen. Alles oogt onfris. Er liggen kranten op de grond, ongeopende post, een lege fles, ongewassen kleren, vuile borden, en op het kleed ligt een opengeslagen pizzadoos met nog wat half opgegeten korsten erin. Het ruikt bedompt in de kamer en ik zie dat er op alles een dikke laag stof ligt. In een hoek van de kamer staat een apparaat, eerst weet ik niet wat het is, maar dan herken ik het, het is een ouderwetse zonnehemel. Ik snap er helemaal niets van.

Ik moet hier weg. Nu meteen.
Mijn ogen keren terug naar mijn kleren die op een hoopje op het vlekkerige vloerkleed liggen. Mijn lichaam voelt beurs en protesteert krachtig terwijl ik me bedek met de kledingstukken die ik zie liggen en de rest maar laat zitten. Ik spot mijn tas en wil mijn telefoon pakken, maar die zit er niet in. Wel vind ik de ongeopende zwangerschapstest en opnieuw voel ik me misselijk worden. Ik kijk nog een keer de kamer rond. Mijn blik scant de rotzooi van een leven waarmee ik niet bekend ben en blijft haken bij mijn telefoon, die op een tafel ligt. Ik controleer de datum en de tijd – het is nog steeds vrijdag. Het geluid van de douche stopt en ik verstijf. Mijn benen gaan over op de automatische piloot en beginnen te bewegen, dwingen me naar de enige deur in de kamer te strompelen.
Ik duw de deurkruk naar beneden en open de deur, waarachter een lange, smalle gang blijkt te liggen. Het gefluit komt van achter een deur aan de andere kant van de gang. De gore bruine vloerbedekking wordt bijna volledig bedolven door stapels oude kranten en het ruikt er heel vochtig. Ik ontwaar twee grote prikborden aan de muur die ik onmiddellijk herken, ze hingen in zijn studentenkamer.

Toen hingen ze vol met foto’s van ons tweeën, en dat is nog steeds zo, behalve dan dat de fotocollage recentelijk is uitgebreid met foto’s waar alleen ik op sta. Voor het gebouw waar ik werk, in de metro terwijl ik een krant lees, met een kop koffie in een café vlak bij waar ik woon – niet eens een week geleden, want ik heb mijn nieuwe jas aan. Het zijn er zeker honderd, en op elke foto zie ik mijn eigen gezicht. Ik dwing mezelf mijn blik af te wenden. Ik moet hier weg. En wel nu meteen.
Tussen waar hij is en waar ik ben zie ik een deur die oogt als een buitendeur. Ik weet dat ik geen tijd te verliezen heb terwijl ik tussen de muur en de hoog opgestapelde rommel door wankel. Het kost me veel moeite om het trillen van mijn handen zodanig onder controle te krijgen dat ik de ketting van de deur kan halen. Dan stap ik een nog diepere duisternis in en ben ik buiten, hoog, op een soort galerij in een flatgebouw. Ik kijk nog even om naar het huisnummer naast de marineblauwe deur waardoor ik zojuist naar buiten ben gekomen en dan maak ik me uit de voeten, zonder de deur achter me dicht te trekken. Ik geniet van de schok en de pijn van de koude lucht, ik voel hem mijn mouwen in glippen, mijn shirt in glijden, onder mijn rok omhoog kruipen. Ik dring mijn tranen terug. Ik verdien geen medelijden, van niemand, ook niet van mezelf.

Hoofdstuk 37

Vroeger
Dinsdag 15 december 1992
Lief dagboek,
We zijn nu allemaal thuis, mama, papa en ik. Ik ben nog steeds geschorst, niet dat dat iemand interesseert. Papa gaat niet meer naar zijn werk. Hij moet voor mama zorgen, zegt hij, omdat ze zich niet goed voelt, maar hij zit de hele dag beneden voor de tv, terwijl zij boven op bed ligt. Hij zegt dat ik oud genoeg ben om de waarheid te weten en dat mama zwanger was voor ze van de trap viel en dat de baby dood is gegaan. Daarom had ze zoveel gedronken dat ze moest overgeven en had ze die middag zo tegen Taylors moeder geschreeuwd. Ik dacht dat mensen alleen dat soort taal uitsloegen als ze boos waren, maar papa zegt dat sommige mensen het ook doen wanneer ze verdrietig zijn.
Ik wist niet dat mama zwanger was maar ik ben blij dat ze het niet meer is, ik moet er niet aan denken. Ik vroeg aan papa of ze nog een keer zwanger zou worden en hij zei van niet omdat ze iets uit haar buik hadden moeten halen in het ziekenhuis. Daar was ik blij om. Ze kunnen niet eens goed voor mij zorgen, dus het zou nergens goed voor zijn als ze nog een kind kregen. Ik ben een beetje bang dat ze een nepbroertje of -zusje gaan adopteren om mama weer blij te maken. Dat wil ik allebei niet.

Papa moet altijd op pad voor het een of het ander, maar soms komt hij terug met helemaal niets. Hij zou eens een boodschappenlijstje moeten gaan maken, om niet de hele tijd van alles te vergeten. Omoe deed dat ook. Hij vroeg of ik een oogje op mama wilde houden zodat hij brood, melk en een kraskaart voor de loterij kon gaan kopen. Dat was lastig, want ik wilde haar niet zien. De slaapkamerdeur stond op een kier, dus bedacht ik dat ik haar met één oog dicht in de gaten kon houden, precies zoals papa had gezegd. Ik dacht dat ze het misschien leuk zou vinden om me te horen zingen, vooral omdat ze het kerstconcert van dit jaar had gemist. Dus verzon ik een grappig liedje dat ik op de overloop voor haar zong.

What shall we do with the drunken mother?
What shall we do with the drunken mother?
What shall we do with the drunken mother…
Early in the morning?

Ik bedacht er zelfs een dansje bij, waarbij ik net deed alsof ik de ene na de andere fles naar binnen kieperde. Ze lachte niet, dus misschien sliep ze nog. Ze slaapt heel veel. Papa zegt dat haar verdriet haar heel moe maakt.
Toen papa weer terug was zei hij dat we even moesten praten. Hij was de melk weer vergeten maar ik zei niets, want zijn gezicht stond al zo zorgelijk. We gingen aan de keukentafel zitten en eerst dacht ik dat hij vergeten was waarover hij wilde praten, maar toen trok hij een gezicht en zei hij dat we weer moesten verhuizen. Ik zei tegen papa dat ik niet nog een keer wilde verhuizen maar hij zei dat het moest. Ik vroeg of het mijn schuld was, omdat ik van school was gestuurd, maar hij zei van niet. Hij begon het uit te leggen maar ik hoorde maar half wat hij zei want ik was zomaar gaan huilen.

Het heeft iets te maken met testen. Omoe had nog iets moeten testen voor ze doodging, maar dat was ze vergeten en nu moeten we verhuizen omdat iedereen van alles vergeet. Papa zei dat mama’s zus heel boos is dat omoe het niet heeft getest. Ik wist niet eens dat mama een zus had. Papa zegt dat ik haar een paar keer heb gezien toen ik nog heel klein was maar ik zou het echt niet weten. Papa zegt dat die zus al jaren niet meer met mama of omoe praatte, maar toen omoe doodging bedacht ze dat ze de helft van haar huis wilde hebben. Ik vroeg of wij niet in de andere helft konden blijven wonen, maar papa zei nee, zo werkt dat niet. Ik vroeg of we konden blijven als hij drie dezelfde plaatjes op het lot openkraste, maar hij zei dat hij ze al open had gekrast en dat we niets hadden gewonnen.
Ik werd er heel verdrietig van en vroeg of ik even naar boven mocht om in mijn kamer te gaan lezen en hij zei ja, als ik maar stil was en mama niet stoorde. Hij zei dat we heel goed voor mama moesten zorgen omdat zij door al deze dingen nog meer van streek was dan wij. Ik vind dat ik helemaal niet voor haar hoef te zorgen. Zij zorgde zogenaamd voor omoe maar dat deed ze dus niet zo goed want omoe ging dood aan kanker. Ik kan er niets aan doen maar ik denk de laatste tijd weleens dat als een beter iemand, zoals de moeder van Taylor, voor omoe had gezorgd toen ze ziek was, dat omoe dan beter was geworden en nu nog geleefd zou hebben. Dan was er nu niets aan de hand geweest en hadden we niet wéér hoeven verhuizen. Het is allemaal de schuld van mama, en papa is te dom om dat te zien. Mama heeft alles voor iedereen verpest en dat zal ik haar nooit vergeven.

Hoofdstuk 38

Nu
Oudejaarsdag 2016
Ik word wakker van het geluid, het komt me bekend voor. Mijn bed kantelt naar achteren zodat mijn voeten naar het plafond wijzen en het bloed naar mijn hoofd stroomt. Ze tillen me tot voorbij de rand, straks val ik nog en vangt niemand me op, maar dan laten ze mijn hoofd zachtjes achterover zakken en voel ik het warme water en de zachte druk van vingers op mijn hoofdhuid.
Mijn haar wordt vandaag gedaan zonder dat ik daarvoor een afspraak hoefde te maken! Ik ruik de shampoo en visualiseer het schuim, en als ik heel erg mijn best doe kan ik mezelf een paar tellen laten geloven dat ik echt bij de kapper zit, dat het leven zijn voor mij normale loop heeft hernomen. Ik probeer er een beetje van te genieten, ik probeer me te ontspannen, probeer me te herinneren wat dat ook alweer is.

Ik denk veel na over tijd sinds ik de tijd kwijt ben. De uren hier gaan in elkaar over en zijn moeilijk uit elkaar te halen. Ze zeggen altijd dat de tijd vliegt maar hier, in deze kamer, vliegt de tijd helemaal niet. Hij kruipt voorbij en talmt en besmeurt de wanden van je geest met drekkige herinneringen zodat je niet vooruit of achteruit kunt kijken. Hij knaagt aan degenen die aan zijn oevers aanspoelen, dus ik moet wegzwemmen en mezelf stroomafwaarts weer oppikken. ‘Dat voelt vast beter, alle bloedkorstjes weg,’ zegt een vriendelijke stem voor er een handdoek om mijn hoofd wordt gewikkeld. Ik denk aan bloed dat in wit porselein drupt en aan een steeds verder krimpende rode spiraal die een ander deel van me wegspoelt.
‘Laat mij maar, je hebt het vast erg druk, en ik doe het graag,’ zegt Claire.
Ze heeft toegekeken, zo stil dat ik niet eens doorhad dat ze er was. De verpleegsters vinden haar aardig, dat merk ik. De meeste mensen vinden de versie die Claire van zichzelf laat zien wel aardig. Ze zetten het bed weer horizontaal en dan zijn we met zijn tweeën. Claire droogt mijn haren en vlecht ze dan, net als we bij elkaar deden toen we klein waren. Ze zegt geen woord.
‘Je bent vroeg vandaag,’ zegt Paul, die binnenkomt als ze de laatste hand aan mijn haar legt.
‘Ik kan nog steeds niet slapen,’ zegt Claire.
Het lijkt wel of ik niets anders doe dan slapen, maar dat is niet zo en zelfs als ik slaap lopen er de hele tijd mensen in en uit. Om me te draaien, te wassen, om medicijnen toe te dienen.

Edward is al een poosje niet meer geweest, tenminste niet dat ik me herinner. Ik zeg tegen mezelf dat het mogelijk is dat hij me verder met rust laat, dat ik dan misschien wel echt wakker word, voorgoed
‘Er is iets raars gebeurd vannacht,’ zegt Paul.
‘Vertel op,’ zegt mijn zus. Ik vond de regeling dat zij wegging zodra hij er weer was prettiger. Ze zijn nu veel te veel bij elkaar en daar kan niets goeds van komen.
‘Ik heb Ambers telefoon opgeladen, maar er stond geen nummer in van iemand die Jo heet.’
‘Dat is vreemd.’
‘Ik heb haar baas gebeld, omdat ik dacht dat hij me het nummer wel kon geven. Aanvankelijk was hij heel vriendelijk, maar opeens zei hij geërgerd dat hij het niet kon geven omdat hij geen Jo kende.’
‘Ik snap het niet,’ zegt Claire. 
Ik weet dat ze het wel snapt.
‘Er is niemand bij Coffee Morning die Jo heet. Ik vroeg of het misschien een bijnaam was of zo, en vertelde dat Jo een vriendin was van Amber, op haar werk. Toen begon hij te hakkelen en probeerde hij op een aardige manier te zeggen dat Amber geen vriendinnen had op haar werk.’ 
Zwijg, alsjeblieft.
‘Wat vreemd.’
‘Ik begin langzamerhand te begrijpen waarom ze ontslag heeft genomen, die gast leek me een behoorlijke eikel.’ 
Zeg alsjeblieft niets meer.
‘Heeft ze ontslag genomen?’ vraagt Claire. 
Niets meer, geen woord.
‘Sorry, dat had ik niet aan je mogen vertellen. Even vergeten.’
‘Waarom?’
‘Ze had het er gewoon niet meer naar haar zin.’
‘Nee, ik bedoel, waarom mocht je het niet aan mij vertellen?’
‘Weet ik niet.’

Hoofdstuk 39

Eerder
Vrijdag 23 december 2016 – avond
Ik durf geen oogcontact te maken met de taxichauffeur als hij me voor mijn huis afzet. Ik heb hem herhaaldelijk naar me zien kijken in zijn achteruitkijkspiegel toen we bij het flatgebouw wegreden, maar het was me niet duidelijk of ik afkeer of bezorgdheid in zijn ogen zag. Allebei, misschien. Ik betaal hem contant en wacht niet op wisselgeld, maar mompel een bedankje, stap uit en gooi het portier dicht. Het eerste wat ik zie als de taxi wegrijdt is de auto van Paul. Hij had niet gezegd dat hij vanavond nog terug zou komen. Hij heeft nauwelijks iets van zich laten horen.

Ik zoek in mijn tas naar een pepermuntje en spuit wat parfum op. Ik haal mijn poederdoos tevoorschijn en inspecteer verschillende delen van mijn gezicht in het licht van de lantaarnpaal voor ons huis. Voor het eerst sinds ik wakker ben geworden in andermans bed sta ik oog in oog met mezelf. Mijn make­up is er grotendeels af, maar mijn mascara is uitgelopen. Geen wonder dat de taxichauffeur me zo aanstaarde. Ik lik aan mijn vingers, wrijf over de huid onder mijn ogen en controleer mijn spiegelbeeld nog een keer. Ik zie er nog steeds als mezelf uit, ook al ben ik mezelf niet. Ik stap van het trottoir het tuinpad op, wat voelt alsof ik een onzichtbare grens oversteek, en sluit het hekje achter me om mijn besluit om op mijn hoede te zijn te bekrachtigen. Het is zo koud buiten dat het hout bevroren is en ik hard moet duwen om het dicht te krijgen, waardoor mijn vingers bijna bevriezen. Ik dwing mezelf naar de voordeur te lopen en alles wat ik eerlijkheidshalve niet kan vertellen op straat achter te laten. Terwijl ik over het grind ploeter glijdt mijn oog langs de voorgevel van ons huis. Het ziet er onverzorgd uit, ongeliefd, het vraagt om aandacht. De witte verf bladdert op sommige plekken, als een vervellende, zonverbrande huid. Alles in de tuin lijkt dood of stervende.

De dikke stam van de blauweregen vertakt zich en bedekt de hele voorgevel met een netwerk van droge, bruine aderen, alsof hij nooit meer zal gaan bloeien. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik niets verkeerds heb gedaan, maar mijn schuldgevoel over wat ik me niet kan of wil herinneren vertraagt mijn pas. Madeline is afgehandeld, maar wat me nu staat te wachten kan veel en veel erger zijn.
Ik zoek in mijn tas naar mijn sleutels, maar ik kan ze niet vinden dus bel ik aan. Ik wacht even, maar de kou tart mijn geduld zo dat ik al snel nog een keer op de bel druk. Paul doet open. Hij zegt niets, en ik kijk hem alleen maar aan, alsof ik wacht tot hij me uitnodigt binnen te komen in mijn eigen huis. Maar ik heb het koud, dus ik wring me langs hem heen naar binnen.
‘Je bent laat,’ zegt hij terwijl hij de voordeur achter me sluit.
‘Ja, we hebben de kerst ingeluid. Hoe gaat het met je moeder?’ vraag ik.
‘Met mijn moeder? Dat gaat wel weer. Volgens mij moeten we even praten.’ 
Hij weet het.
‘Oké, praat maar.’ Ik dwing mezelf hem recht in de ogen te kijken.
‘Ik moet je iets vertellen. Misschien is het beter dat we even gaan zitten.
Hij weet het niet maar dat maakt niet uit. Ik ben te laat.
‘Ik denk dat ik eerst een drankje voor mezelf inschenk. Jij ook?’ vraag ik.
Hij schudt nee en ik loop door naar de keuken. Ik pak een fles rode wijn, zonder te kijken welke. Ik aarzel even als ik mijn arm uitstrek om een glas te pakken, maar zwicht toch, één glas kan geen kwaad. Het maakt niet meer uit. Hij gaat tegen me zeggen dat het voorbij is, en ik kan nu alleen nog maar luisteren. Het doet er niet eens toe wat ik wel of niet heb gedaan, hij heeft voor ons tweeën beslist.

Ik krijg geen lucht


Ik pak de kurkentrekker en grijp hem stevig vast om het trillen van mijn handen onder controle te krijgen terwijl ik hem in de kurk draai. Ik rijt hem vanbinnen open, en al draaiend voel ik de ironie daarvan langs mijn arm omhoog kronkelen, via mijn schouders naar mijn keel kruipen, waarna zij me in een wurggreep neemt, zodat ik er geen woord meer uit en geen hap lucht meer in krijg. Haar naam is een repeterende schreeuw in mijn hoofd. Ik heb Claire nodig. Ik heb haar op dit moment zo nodig, maar tegelijkertijd haat ik haar. Ik dacht dat ik vandaag een overwinning had behaald, maar nu lijkt het alsof ik het verkeerde spel heb gespeeld. Het geluid van de kurk die uit de fles plopt is minder bevredigend dan anders. Ik houd hem even tussen duim en wijsvinger: vanuit sommige hoeken oogt hij nog helemaal gaaf, niemand die zou vermoeden dat hij zo beschadigd is vanbinnen.

Paul zit op de bank die we gewoonlijk voor bezoek reserveren. Ik blijf even staan en ga dan tegenover hem zitten in de stoel waarin ik altijd zit. Ik voel me vies en beschadigd, maar ik geloof niet dat hij het merkt. ‘Ik weet niet goed waar ik moet beginnen,’ zegt hij. Hij oogt nerveus, als een kind. Dat vond ik altijd iets schattigs hebben, maar nu niet, nu moet hij zich maar eens als een vent gedragen en gewoon zeggen wat hij te zeggen heeft. Maar ik laat niets merken, ik ga het hem niet gemakkelijk maken, waar ik net ook vandaan kom of wat ik misschien wel heb gedaan.
‘Ik heb tegen je gelogen,’ zegt hij. Hij kijkt nog steeds niet naar mij, maar naar een plek op de vloer.
‘Waarover?’
‘Ik ben gisteren niet bij mijn moeder geweest. De keer ervoor wel, ze was echt gevallen, maar toen ik gisterochtend de deur uitging, ging ik niet naar haar.’
Ik neem een slokje wijn. Nu pas besef ik dat ik de verkeerde kant op heb gekeken. Mijn geduld raakt op, ik heb geen zin meer in toneelspel.
‘Wie is het?’ vraag ik.
‘Wie?’
‘Degene met wie je een verhouding hebt.’

Mijn handen trillen nog steeds een beetje, dus ik zet mijn glas neer.
Paul schudt zijn hoofd en lacht. ‘Ik heb geen verhouding. 
Jézus. Ik was bij mijn agent.’
Het duurt even voor ik die onverwachte informatie verwerkt heb.
‘Je agent?’
‘Ja. Ik wilde het pas aan je vertellen als ik het honderd procent zeker wist, ik wilde je geen valse hoop geven om je vervolgens weer te moeten teleurstellen.’
‘Waar heb je het over?’
‘Mijn tweede boek. Ik vond het niet zo goed, ik dacht dat ik nooit meer iets zou kunnen schrijven wat goed was, maar ze hebben het verkocht, het is overal verkocht. Toen ik in Norfolk was hoorde ik dat er verschillende bieders waren, maar mijn hoofd liep zo om van dat gedoe met ma dat het niet zo tot me doordrong. Maar het is echt zo, en het gaat om heel veel geld. Ze vinden het geweldig, zelfs Amerikaanse uitgeverijen hebben erom gevochten, het liep als een dolle, dertien landen tot nu toe. En het mooiste komt nog: er is sprake van een verfilming. Die onderhandelingen zijn nog niet afgerond, maar het is allemaal heel veelbelovend.’ Hij lacht, een echte lach, en ik realiseer me dat ik me niet kan herinneren wanneer ik hem voor het laatst zo gelukkig heb gezien. Ik glimlach ook, het werkt aanstekelijk, het gaat vanzelf. Maar dan herinner ik me iets wat ik niet kan vergeten.

Ik houd alleen van jou


‘Er lag lingerie in je garderobekast. Maar nu niet meer.’ ‘Hè?’ ‘Je hebt kanten ondergoed gekocht voor iemand. Ik heb het gevonden. Het was niet mijn maat.’ Even weet ik niet of hij kwaad of geamuseerd is door wat ik hem vertel.
‘Ik heb lingerie voor jóú gekocht. In de verkeerde maat, ja. Dus heb ik het teruggebracht. Als je nu naar boven gaat, zul je zien dat het tasje er weer staat, maar nu met dat wat ik de eerste keer dacht te hebben gekocht. Op dezelfde plek verborgen. Tenminste, ik had het verborgen willen houden tot kerst. Je dacht toch niet echt dat ik een verhouding had, hè? Of wel?’

Ik begin te huilen. Het gaat vanzelf. ‘Ach liefje, het spijt me,’ zegt hij, en hij pakt me vast. Ik laat hem begaan. ‘Ik weet dat het niet zo lekker gaat de laatste tijd, maar ik hou van je. Van jou alleen. Ik weet dat ik de afgelopen maanden in mijn boek heb geleefd en het spijt me als ik afstandelijk ben geweest. We hebben zoveel voor onze kiezen gehad en natuurlijk ben ik ook kapot van het babygedoe, maar jij bent de enige voor mij en dat zal nooit veranderen. Begrepen?’
Dit is het moment om hem te vertellen dat ik misschien zwanger ben, maar die gedachte is nog niet opgekomen of ik laat hem alweer schieten. Ik heb de zwangerschapstest nog niet gedaan, ik wil het pas vertellen als ik het zeker weet. Heel zeker. Hij mag geen vergeefse hoop krijgen. Wat ben ik dom geweest.
Hij kust me. Het is een echte kus, en dat is heel lang geleden. Ik wil niet dat hij ophoudt, maar als hij ophoudt open ik mijn ogen en zie ik dat hij weer naar me glimlacht. Ik lach terug. De blijdschap die ik voel is echt.
‘Er is alleen één addertje onder het gras,’ zegt hij.
Mijn gespiegelde glimlach verliest zijn glans. ‘Namelijk?’
‘Ik moet een tijdje naar Amerika. Bij de deal hoort een promotietour, en als het verfilmd gaat worden kan het zijn dat ik een tijdje naar L.A. moet.

Ik besef dat dit iets is wat we van tevoren hadden moeten bespreken, maar eh… ik heb al ja gezegd.’
‘Is dat alles? Vond je dat nou zo moeilijk om te vertellen?’
‘Ik weet niet voor hoe lang ik weg moet, dat kan best een paar maanden zijn. En ook al gaat het niet zo lekker tussen ons de laatste tijd: ik moet dit doen. Ik weet dat jij altijd hebt gezegd dat je niet ver van je familie wilt zijn en ik besef dat je je baan niet zomaar kunt opgeven, maar je kunt me komen opzoeken en ik kan tussendoor terugvliegen. Ik weet zeker dat het lukt als we ons allebei ervoor inzetten.’ Ik knik langzaam en laat alles even bezinken.
‘Ik weet ook dat je het eng vindt om alleen thuis te zijn.’ Ik werp hem een blik toe. ‘Oké, niet eng, maar prettig vind je het ook niet. Neem vorige week, toen je ’s nachts een keer dacht dat er iemand in de achtertuin was. Daar heb ik ook over nagedacht, want ik wil dat je je veilig voelt als ik er niet ben. Ik heb naar die minibeveiligingscameraatjes gekeken die je tegenwoordig hebt, die door beweging worden geactiveerd. Geen snoeren, zo geïnstalleerd. Die ga ik bestellen en aan de achtergevel bevestigen. Je kunt het beeld naar je telefoon streamen, als je dat wilt, om met eigen ogen vast te kunnen stellen dat er niemand is.’

Zijn tranen zijn echt

‘Ik heb vandaag ontslag genomen.’ ‘Wat?’ ‘Ik heb mijn ontslag ingediend. Voor ik naar huis ging heb ik het tegen Matthew gezegd.’ ‘Waarom dat?’ ‘Ik heb een afschuwelijke week achter de rug. Het is een lang verhaal. Het werd tijd om op te stappen. Dus als je echt wilt dat ik met je meega, dan ga ik mee.’
‘Natuurlijk wil ik dat, ik hou van je!’ Hij meent wat hij zegt, hij meent het oprecht en de tranen die zijn woorden bij me losmaken zijn ook echt. We spelen geen toneel, we zijn onszelf en ik voel me honderd keer lichter. De glimlach op zijn gezicht lijkt hem bijna op te slokken, zo breed wordt hij. Ik wil zijn lach beantwoorden maar dan dringt zich een gedachte aan me op die alles verpest. Ik denk aan waar ik vanavond wakker werd. Aan de doffe pijn tussen mijn benen, de nog ongeopende zwangerschapstest in mijn tas. Ik denk aan Claire. Ik heb van alles te vertellen wat ik niet kan en wil delen. Ik wil douchen. Ik wil dat wat er ook is gebeurd wegwassen. Hij ziet mijn gezicht betrekken. ‘Wat is er? Is er iets?’ ‘Laten we er nog niets over zeggen. Nog niet.’ ‘We moeten het wel aan een paar mensen vertellen.’ ‘Nog niet, alsjeblieft. Ook niet aan mijn zus.’ ‘Waarom niet?’ ‘Beloof het me.’ ‘Oké, ik beloof het.’

Hoofdstuk 40

Vroeger
Vrijdag 18 december 1992
Lief dagboek,
Ik heb Taylor al een hele week niet gezien en er is zoveel wat ik haar wil vertellen. Ik heb haar kerstkaart aan de binnenkant helemaal volgekalkt, maar niet alles paste erin, ook al had ik priegelig geschreven. Ik weet dat ze hem heeft gekregen, want ik heb hem zelf bezorgd omdat papa vergeten was postzegels te kopen. Ik heb bij haar aangeklopt, maar er kwam niemand naar de deur dus heb ik hem door de brievenbus gegooid. Ik hoop dat ze me nog belt want ik moet haar echt spreken. Er komen steeds vreemde mensen bij ons langs en dat vind ik niet leuk. Een lange, magere man, kaal, hij had niet één haar op zijn hoofd, kwam met mama en papa praten. Hij zei dat hij Roger heette en hij lachte met witte tanden die niet echt waren. Roger is een makelaar met een glimpak aan. Hij zei dat het hem beter leek dat we weg waren als hij mensen rondleidde in ons huis. Hij zei niet waarom, maar ik denk dat het komt door hoe mama eruitziet, hij denkt vast dat ze mensen afschrikt.

Papa zei dat hij niet dacht dat iemand omoes huis zou willen kopen zo vlak voor kerst, maar dat dacht hij verkeerd. Ik was vanmorgen nog niet eens aangekleed toen er al mensen voor de deur stonden voor een bezichtiging, want zo noemt Roger het. Soms klopt hij aan, maar hij komt ook weleens gewoon binnen, hij heeft een eigen sleutel. Hij praat over omoes huis alsof hij er woont, maar hij heeft hier nooit gewoond en wat hij zegt klopt niet. Ik wilde helemaal niet ontploffen. Papa had vanmiddag een sollicitatiegesprek, hij heeft besloten dat hij iets anders wil gaan doen. Mama was naar de winkel om een blik witte bonen in tomatensaus te halen, dus ik was alleen thuis toen Roger zichzelf binnenliet. Ik sloop mijn kamer uit en zag de bovenkant van zijn glimmende hoofd tussen de trapspijlen door. Hij praatte net zo hard als een toneelspeler in zo’n toneelstuk waar omoe me weleens mee naartoe nam. Toneelspelers doen dat zodat mensen op de goedkoopste plaatsen helemaal achter in het theater hen ook kunnen horen. Roger schreeuwde tegen een dikke man en vrouw die vlak naast hem stonden. Ik vroeg me af of ze misschien slechthorend waren, net als opa. Ze waggelden door de gang als een stel eenden die te veel oud brood hadden gekregen en ze stonden me meteen tegen.

Roger praatte zo hard dat ik omoes deurstopper weghaalde en heel zachtjes mijn deur dichtdeed, maar ik bleef ze horen. Ik probeerde te lezen, maar ik kon me niet concentreren omdat ik wist dat ze beneden rondneusden op plekken waar ze niets te zoeken hadden. Ze kwamen de trap op, die nog harder kraakte dan anders, en ze hadden een eeuwigheid nodig om de badkamer te bekijken. Het is niet echt een grote badkamer, en er is niets bijzonders aan, dus ik weet niet waarom ze daar zo lang bleven hangen. Het was alsof ik inbrekers in huis hoorde rondlopen, met het verschil dat papa en mama ze naar binnen hadden gehaald. Ze gingen de kamer in waar papa en mama vroeger sliepen. Ze waren aan de andere kant van de muur van mijn slaapkamer en ik hoorde de dikke man zeggen dat ons huis een ‘opknappertje’ was, geen idee wat hij daarmee bedoelde. Mama slaapt daar tegenwoordig alleen, en ik haat haar, maar toch vond ik het geen prettig idee dat zij daar rondliepen en aan haar spullen zaten. De dikke vrouw begon te praten, ze had al die tijd weinig gezegd, en het kwam door haar, niet door Roger of die andere man, dat ik zo woest werd.

De drie dingen die ze zei waardoor ik ontplofte waren:
1.‘Je moet niet goed bij je hoofd zijn als je hier wilt wonen.’
2.‘Eigenlijk moet het worden gesloopt.’
3.‘Wat een kippenhok is dit.’
Ik merkte dat ik sneller ging ademen en dat het heel erg lawaaiig werd in mijn hoofd, wat altijd gebeurt als ik erg van streek raak. Ik kon niet geloven dat iemand zo onbeschoft en stom kon zijn. Wist ik veel wat er ging gebeuren, ik had het niet van tevoren bedacht, maar ik moest gewoon iets doen. Ik wilde niet dat dat afschuwelijke stel vetzakken omoes huis zou gaan kopen. Het was niet zo dat ik ze iets aan wilde doen, ik geloof dat ik ze alleen maar het huis uit wilde krijgen. Het ging allemaal heel snel. Ik hoorde ze mama’s kamer uit komen en over de overloop lopen. Toen Roger mijn deur opendeed begon ik zo hard als ik kon te gillen, heel lang. De dikke vrouw keek doodsbenauwd en Roger keek ook een beetje angstig. De dikke man had al een knalrode kop van het traplopen en zag eruit alsof hij een hartaanval ging krijgen.

‘Rustig maar, kleine meid,’ zei Roger. Dat maakte me nog kwaaier, ik ben geen kleine meid. Ze hadden me niet aan het schrikken willen maken, zei hij, maar dat sloeg nergens op. Zij hadden mij niet aan het schrikken gemaakt, maar ik hen. Ik wilde dat ze weggingen, dus zei ik wat mama tegen Taylors moeder had gezegd toen ze haar het huis uit wilde hebben. Ik gilde heel hard: ‘Mijn huis uit, vuile bitch!’, steeds maar weer. Zelfs toen ze de trap al af waren, stond ik nog op de overloop te gillen. Toen gooide ik de ijzeren deurstopper naar Rogers hoofd, maar ik miste, hij knalde tegen de muur en viel toen op de vloerbedekking. Ik was blij toen ze weg waren. Ik was bang dat ik omoes deurstopper kapot had gegooid, maar er was niets mee, het roodborstje had niet eens een krasje, maar in de muur zat een deukje in de vorm van zijn snavel. Grappig dat zoiets kleins zoveel schade kan aanrichten.
Toen mama thuiskwam met de witte bonen zei ik niet wat er was gebeurd. De telefoon ging en ze nam hem op in de keuken, dus kon ik het gesprek niet volgen of horen wie ze aan de lijn had. Even later riep ze me naar beneden en zei ze dat Roger had gebeld.

Ze zei dat ik op de bank moest gaan zitten dus ik dacht dat ik op mijn donder zou krijgen. Maar ze kwam naast me zitten, en toen ik haar aankeek zag ik dat ze haar verdrietige gezicht had opgezet, niet haar boze. Ze zei tegen me dat de eerste kijker van vanmorgen het huis had gekocht en dat we er snel uit zouden moeten. Ik begon te huilen, ik kon er niets aan doen, en zij huilde ook een beetje. Ze wilde me knuffelen, maar ik duwde haar weg en holde naar boven, naar mijn kamer.
Kort daarna kwam ze naar boven. Ze klopte op mijn deur, maar ik deed alsof ik het niet hoorde. Ik wist dat ze niet naar binnen zou komen zonder dat ik ja zei, niet na wat er vorige keer was gebeurd. Ze bleef een hele tijd voor mijn deur staan, en uiteindelijk fluisterde ze ‘Welterusten’, alsof ze een of andere geest was, en ging weg. Ik antwoordde te laat, ik denk niet dat ze me nog heeft gehoord, met een versje dat ze me vroeger had geleerd: 

Night-night, Sleep tight.
Don’t let the bed bugs bite.
And if they do, squash them!

Ik rolde op mijn buik en trok het kussen over mijn hoofd. Ik hield mijn adem in zolang ik kon, maar op het laatst perste hij zich naar buiten en ging ik niet dood.

De volgende vijf afleveringen verschijnen op 29 november 2024

Lees hier de eerste 5 hoofdstukken van de bloedstollende thriller 'Soms lieg ik' van Alice FeeneyLees ook