De nagelmevrouw had me al lachend gewaarschuwd: ‘Kijk maar uit, je man wordt hier vrolijk van.’ Ze had gelijk. Sexy as hell vindt-ie me met m’n gloednieuwe lange, rode acrylnagels.
Ik ben het met hem eens. Was het met hem eens. Tot ik na alle gezelligheid probeerde mijn lenzen uit m’n ogen te halen. Toen was de sexyness ineens ver te zoeken.
'We scheurden door de straten op zoek naar bier en wijn om te voorkomen dat dochters feest vroegtijdig zou afsterven'
Dat ik nog kan zien is een godswonder. Hoe functioneren mensen met deze dingen? Ik wil mijn nachtcrème graag op mijn gezicht, niet onder mijn nagels. Voor die paar millimeter uitgehard plastic op mijn vingers heb ik een heel nieuw pakket aan life skills nodig. Ik voel me net een peuter die voor het eerst bestek heeft gekregen.
Dit hele acrylexperiment kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Kees de Bever vroeg of ik een rol wilde spelen in de bioscoopfilm die hij en John aan het maken zijn. Waar ik volmondig ja op heb geroepen. Hoe leuk, met een groep gezellige mensen naar Malta om letterlijk te gaan ‘spelen’. Inclusief verkleden en alle gekkigheid die je daarbij kunt verzinnen. Toch een beetje terug naar de basisschooltijd van vroeger, toen ik middagen lang van Dolly Dot naar Cindy Lauper naar Penny de Jager ging. Dus verzon ik van die onmogelijk lange rode nagels voor mijn karakter. Niet wetende dat ik daarmee in motoriek helemaal terug zou vallen naar niveau peuter.
Gisteren had ik hier in Nederland al mijn eerste draaidag. Moest ik in een scène een appje typen aan mijn ‘filmman’. Die opnames duurden drie keer zo lang dan gepland … Geen letter verscheen zoals ik had bedoeld. Bij deze alvast mijn excuses aan de editor. En lang leve auto correct, anders was deze column er ook niet geweest.
Wat het extra pijnlijk maakt: ik zie het mijn dochters wel doen als die weer eens voor de lol hebben zitten manicuren. Tikken, appen, smeren en frunniken alsof ze met die lange punten geboren zijn. Mijn jongste haalt met een centimeter extra nog steeds knoopjes uit kettinkjes. Er wordt door hen dan ook al een etmaal hartelijk gelachen om mijn acryl gestuntel. Tegelijkertijd zijn ze natuurlijk stikjaloers, want ik heb de real deal, waar zij het doen met opgeplakte units van de Normal. Wat mijn ego dan weer een beetje herstelt wanneer ik zit te klooien met een komkommerschijfje dat ik niet van mijn bord krijg.
Ik krijg trouwens de knoop van mijn spijkerbroek ook niet meer zelf open. Maar daar wil die man van mij me vast wel bij helpen zo.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik heb ooit iets te lang naar filmpjes over tradwives gekeken en nu zit ik er middenin'
