Kinderen grootbrengen is één ding. Ze loslaten? Een heel ander verhaal. Jurgen (51) – filmmaker, vader en onze nieuwe columnist – neemt je mee in het avontuur van het uitvliegen. Met humor, verwondering en een tikje weemoed.
“Ze jagen ze de stuipen op het lijf met die stomme regels”, verzucht een vriend.
“Continu die druk op de ketel: één tiende van een punt. Eén tiende!”
Hij gruwelt ervan. Een paar minieme onvoldoendes van zijn dochter hadden maximale consequenties: ze kapte eind januari met haar studie. “Omdat ze vóór 1 februari gestopt is”, vertelt hij, “mag ze na de zomer wel terugkomen.” Ik ben even in de war. “Hé, en als ze niet gestopt was?” vraag ik.
'Ik ga door het stof, mijn vrouw neemt het slechte nieuws als een kerel'
Mijn dochter (19) ploft met een dreun op haar bed. Zij haakt niet af en bikkelt fanatiek door. We kijken elkaar even aan, zonder iets te zeggen. Ze ziet er gesloopt uit, heeft kleine oogjes en haar wallen puilen zowat door m’n scherm heen. De afgelopen weekenden kwam ze niet naar huis. Of ‘thuis-thuis’ zoals zij dat noemt. Haar ‘huis’ staat in Enschede. Ze komt tijd tekort, is drukker dan druk met een energieslurpende combinatie van school, voor het eerst op jezelf wonen én een mega-intensief studentenleven. Videobellen, daar moet ik het mee doen. Ze zucht eens diep. Ik ook. We zwijgen nog even.
De vriend vertelt dat zijn dochter van school had gemoeten als ze was doorgegaan. Hij ziet mijn verbazing. “Dat komt”, verklaart hij, “door het bindend studieadvies (BSA). Dat was negatief.” De consequentie van zo’n negatief advies is, dat een student een jaar verbannen wordt van de eigen opleiding. “En dan moet ze een andere studie kiezen, of dezelfde studie op een andere school, in een andere stad.” Hij kijkt me indringend aan. “Stel je eens voor”, vervolgt hij. ‘Dan raakt ze alles kwijt. Weg kamer, foetsie studentenvereniging, een dikke streep door alles wat ze dit jaar opgebouwd heeft.”
Een hogeschool in Heerlen kieperde, als experiment, het BSA in de prullenbak. Wat volgde was de geboorte van PSA: het persoonlijk studieadvies, niet-bindend, en je raadt het al: het is een wereld van verschil. Hoogleraar Sandra Brand-Gruwel onderzocht de resultaten. Ze zag dat een kwart (!) van de studenten die onder het BSA-regime had moeten stoppen, dankzij PSA wel door mocht én binnen vier jaar afstudeerde. Persoonlijke aandacht en maatwerk per leerling loont. Goh.
'Alles trekken ze uit de kast om het voor elkaar te boksen. Voor het kind hè, niet voor zichzelf'
Dochter krijgt weer wat kleur op de wangen. Haar kamergenoten leggen haar vanavond in de watten. Dat is lief, vinden we allebei. De dames doen boodschappen en koken iets gezonds. Geven haar een portie aandacht en een stukje maatwerk. Dochter praat me bij over het tentamen dat ze net gemaakt heeft. Meerkeuzevragen zijn niet haar ding, maar het ging goed genoeg. Vijf studiepunten erbij, en een paar weken verlost van BSA-stress.
In mijn jeugd ‘mocht’ je veel langer over je studie doen. Tuurlijk moest je je punten halen, maar het systeem was veel minder rigide. Zo had ik tijd om in eigen tempo te ontdekken hoe het was om op eigen benen te staan. Koken, kleding wassen, samenwonen met mensen die je niet kent, opruimen, nou ja, een soort van. Ja, daar hoorde uitgaan en bier drinken ook bij. Naast school. Ik leerde door die mix hoe ik mezelf enigszins in leven kon houden. Volwassen worden.
De dochter van mijn vriend werkt nu tijdelijk als schoonmaker bij bejaarden. Na de zomer waagt ze poging twee aan dezelfde studie. En knokt ze weer tegen de punten. En met haar vele anderen. Tuurlijk, presteren onder een beetje druk is prima. Maar in je eerste jaar, en op die leeftijd, steeds dat zwaard van Damocles boven je hoofd voelen, dat is toch gruwelijk?
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn vrouw versierde ik 33 jaar geleden door recht op m'n doel af te gaan: don't talk, just kiss'
