Hier het dringende advies om, als je een glas omstoot en het in stukken breekt, goed te controleren of je daarna daadwerkelijk al het glas hebt opgeruimd.
Tijdens een etentje met vrienden was ik druk bezig met het inschenken van de wijn. Tegelijkertijd was ik een verhaal aan het vertellen en aangezien ik nogal geanimeerd praat, stootte ik daarbij een zojuist gevuld wijnglas om.
Zonde, want niet alleen dronken we een heerlijke fles witte wijn, maar ook brak de kelk van het pootje af.
'Als je iemand iets moois wil geven, kies dan nóóít voor dit cadeau. Niemand wil dit krijgen'
Een wenkbrauw van mijn vrouw trok omhoog. Het was weer eens zo ver. Met grote regelmaat help ik, altijd geheel per ongeluk, servies de vernieling in. Mijn motoriek is zelfs zo onhandig dat mijn moeder het vroeger Factor Jan noemde. Ik trok een verontschuldigend gezicht, terwijl ik stukjes glas en wijn aan het opruimen was. Hierna kon de avond voortgezet worden. Een minuut of tien later nam ik een slok water. Het glas had niet eens direct naast het gesneuvelde wijnglas gestaan, maar meteen voelde ik wat geks in mijn mond. Iets wat duidelijk heel scherp was. Het voelde absoluut niet prettig.
Met mijn hand haalde ik twee stukjes glas uit mijn mond. Het ene stuk had weinig kwaad gedaan, het andere had helaas een sneetje in mijn tong gemaakt. Een tong bloedt als een rund, weet ik nu.
Toch was dat helaas niet het grootste probleem. Met het doorslikken van de slok water was er een derde stukje glas mee naar binnen gegleden en dat zat nu vast in mijn keel. Die bloedende tong kon me gestolen worden, dit was een acuut probleem. Nog een paar keer slikken deed niks en ook een aantal slokken water hielpen niet. Maar het moest er wel uit, en snel ook. Ik voelde hoe het stukje glas met zijn scherpe kanten dingen aan het doen was die ik nog een tijdje zou voelen. Inmiddels kon ik de paniek niet meer echt verbergen voor de rest van het gezelschap. “Volgens mij heb ik net een stukje glas doorgeslikt en zit het nu vast in mijn keel”, zei ik met een mond vol bloed.
Mijn eerste instinct was een vinger in mijn keel steken om zo te kijken of het naar buiten geduwd kon worden. Terwijl ik onderweg was naar de wc werd ik op hoog volume teruggeroepen. Blijkbaar was er een snelle online zoektocht gedaan en bleek dit zo ongeveer het domste wat je kunt doen. Het glas kan op zijn weg naar buiten meer schade aanrichten dan het bij binnenkomst had gedaan. Ook stond er dat je bij bloed meteen contact op moest nemen met een arts. Dat leek me geen beste graadmeter door de eerder genoemde tong.
'Het zou ook iets treurigs hebben om als veertiger nog wél wekelijks de zon op te zien komen'
Een stukje brood eten kon helpen. Niet te veel op kauwen en dan hopen dat het brood het glas mee naar binnen veegt.
Ik griste een wit bolletje uit de la, spuugde het meeste bloed uit, en nam een grote hap. Het goede nieuws was dat het stukje glas inderdaad naar beneden verdween. Wat minder was, was dat het kennelijk met een scherpe kant tegen mijn slokdarm zat, want ik voelde hoe het al krassend naar beneden verdween.
Toch was de opluchting groot. Naar alle waarschijnlijkheid zou ik het glas binnen 48 uur gewoon uitkakken. De keel zou ik nog wel een paar dagen voelen, maar dat was dan maar zo. Nadat de tong ook gestopt was met bloeden pakte ik een glas uit de kast. Ik had wel een wijntje verdiend.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Gezamenlijk een feestje vieren: klinkt leuk, maar is een vreselijk idee'
