Het is kennelijk een trend aan het worden om met meerdere mensen tegelijk je verjaardag te vieren. Afgelopen weekend had ik in ieder geval mijn derde multiparty.
Het concept is vrij eenvoudig. Neem een aantal, maximaal vier, personen die gaan verjaren. In de meeste gevallen, tenminste in mijn ervaring, gaat het dan om bijzondere getallen zoals het worden van veertig.
'Als je iemand iets moois wil geven, kies dan nóóít voor dit cadeau. Niemand wil dit krijgen'
Dan organiseer je gezamenlijk een feestje en nodigt iedereen zijn eigen vrienden en familie uit. Klinkt leuk. Is een vreselijk idee.
Het probleem is namelijk dat je vier groepen genodigden bij elkaar zet, die elkaar allemaal niet kennen. Want Corry heeft hele andere kennissen dan Ria. Niemand kent dus veel aanwezigen en daarom hangt men in kleine plukjes bij elkaar. Meestal de persoon met wie ze gekomen zijn en dan nog één of twee mensen. En daar ben je ook wel een keer mee uitgepraat. Op het feestvarken kun je ook niet rekenen, want niet alleen heeft die nog meerdere jarigen om mee te vieren dat ze een feest geven, ook moet die als een gek vijfminutengesprekjes voeren met alle aanwezige gasten die in een hoekje een beetje in hun ranja staan te kijken.
Als je echt mazzel hebt – en dat had ik – heeft het feest plaats in het clubhuis van een sportkantine. Ik had nooit gedacht een dj te zien trekken aan de sfeer onder de gezellige verlichting van een tafeltennisvereniging, maar het is me gelukt.
De mensen die een jas bij zich hadden, konden zich melden bij de garderobe. Die bestond uit de kleedkamer, waar een enorme stapel jassen op de grond was gestort. Het rook er naar een mengelmoes van zweet en stilstaand water. Ik gooide ook mijn jas erbij en verheugde me er nu al op om straks de hele stapel door te moeten ploegen op zoek naar mijn jas, als ik weer zou vertrekken. Want dat ik lang zou blijven, dat leek me alvast uitgesloten.
Het is een beetje zoals een gezelschap na een uitvaart. Je móet er even naartoe, maar je kent nauwelijks iemand en wil vooral naar huis.
'Het zou de bijzondere schooldag compleet verpesten en dat wilde ik absoluut niet op mijn geweten hebben'
Wat ik even gemist had, was dat er een thema was. Proud to be fout. Het was voor veel gasten genoeg geweest om eens goed uit te pakken. Er liep iemand rond als Elvis, er waren pruiken en gekke brillen en één iemand was in bubbeltjesfolie gekomen. Dat leek me meer een uiting van een fetisj, maar als je echt trots op jezelf mag zijn, dan past dit perfect in de omschrijving.
Toch geïntrigeerd geraakt sprak ik bubbelman aan. Hij was de vriend van één van de jarige Jetten en had de locatie geregeld, zei hij trots. Op mijn vraag of hij ook pingpong speelde, vertrok zijn gezicht. Met een zeer serieuze blik zei hij dat de officiële naam tafeltennis was. Pingpongen doe je maar op de camping.
Ik besloot eens buiten te gaan kijken, waar een frietkar stond. Het hoogtepunt van de avond. Terwijl ik een frikandel speciaal en een patatje oorlog at, een prima combi zeker gezien het thema, besloot ik dat ik prima kon vertrekken zonder iedereen dag te zeggen. Ook trots op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik wil niet de boomer uithangen, maar ik schrok enorm van wat ik moest betalen op het terras'
