Ik heb straf. En nee, niet voor de lol. Was het maar zo’n feest. Deze straf heb ik mezelf opgelegd. Het zit zo.
Twee maanden geleden mocht ik naar een bruiloft van vrienden in Portugal. En ja, dat was net zo insta-waardig als het klinkt. De dag was overgoten met zon, liefde en wijn.
Om toe te voegen aan de feestvreugde was er een dresscode: summer chic. Ik wilde een lange, luchtige jurk die niet kreukte. En er was haast bij, want het huwelijk viel tijdens mijn draaiperiode van de Bevers-film.
'Ik heb ooit iets te lang naar filmpjes over tradwives gekeken en nu zit ik er middenin'
Lang leve internet. Na twee keer klikken was daar al de in mijn ogen perfecte jurk. Wavy, olijfgroen met bloemen in een soort oud roze; perfect. En spotgoedkoop, iets waar de Hollander in mij ook blij van werd. Een klein stemmetje in mijn achterhoofd probeerde nog iets waarschuwends te roepen over AI en prijs kwaliteit verhoudingen. Maar dat geluid verloor het keihard van mijn hebberige kant. Ik weet het, ik weet het… Ik bestelde die jurk.
Toen ik het ding een paar dagen later uit een lullig plastic zakje trok wist ik al genoeg. Tegen beter weten in trok ik ‘m toch aan. Misschien viel het mee …
Natuurlijk viel het niet mee. Stom. Terugsturen en door, dacht ik nog. Ik zocht naar het retourformulier, maar dat was er niet. Uiteindelijk las ik op de website dat ik een mail moest sturen naar het bedrijf. Dit ging een lange exercitie worden.
Ik stuurde een bericht en kreeg antwoord van ene Zoe. Of ik een foto van mezelf in die jurk kon sturen met daarbij een uitleg van wat er mis was. Are you fucking kidding me, Zoe?! Maar Zoe maakte geen grap. Ik ook niet. Dus schreef ik vriendelijk doch helder terug dat ik een foto vragen een achterlijk idee vond en dat ik van die jurk af wilde.
Zoe’s reactie daarop was complex; terugsturen was een probleem, want dat ding kwam uit China. Maar als ik die jurk gewoon hield, dan mocht ik er met vijftig procent korting iets anders bijbestellen. Kennelijk was mijn boodschap niet bij haar aangekomen. Deze keer ging ik er steviger in. Om in het landenthema te blijven, er zat geen woord Chinees bij: ‘Beste Zoe, ik wil geen andere jurk, ik wil mijn geld terug’.
Daarop verkoelde onze relatie. Als ik dat ding echt niet wilde moest ik ‘m op eigen kosten naar hun warehouse in China terugsturen. Zodra die daar binnen was zou ik mijn geld terug krijgen.
'Er bestaat een verschil tussen alleen zijn uit vrije wil en alleen overblijven omdat iedereen iets leukers te doen heeft'
Inmiddels zijn er tien weken verstreken. Als straf, om mezelf te leren nooit meer zoiets stoms te doen, moet ik iedere week informeren naar de status van mijn pakket. Want dat is uiteraard nog steeds niet gearriveerd in hun warehouse. Volgens mijn nieuwe vriendin Zoe is het inmiddels al wel vier keer opnieuw aangemeld bij de Chinese douane. Zoe vindt het ook allemaal heel vervelend voor me, maar ze houdt het goed in de gaten.
Vanmorgen besloot ik dat het nu wel genoeg is. Dat schreef ik haar ook. Er kwam meteen een reactie: ‘Your message could not be delivered’, wat ik in deze hele situatie dan toch wel weer heel grappig vind. Zelfs mijn mail komt niet meer aan. Ik denk dat het wel een beetje klaar is met die straf.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Deze vrouw wist 250 jaar geleden al hoe een clitoris eruitziet'
