Vleesboom. Ik vind het een van de smerigste woorden die er bestaan. Ik zie meteen een uitstulpend, vlezig iets voor me.
Daarom zeg ik liever myoom, alleen weet bijna niemand wat dat is, dus moet ik er vervolgens toch achteraan zeggen: “Dat is een vleesboom.” Een goedaardig gezwel van spier- en bindweefsel in de baarmoeder. En ik had er nogal wat.
'Ik leef van de uren waarop ik even geen pijn heb. Er ligt een injectie voor me klaar die me per direct in de overgang brengt'
Achteraf denk ik dat mijn vleesbomenverhaal al ergens rond mijn veertigste begon. Mijn menstruaties werden steeds heftiger. Veel bloed, flinke buikkrampen. “Dat hoort bij de perimenopauze”, zei iedereen. Tot ik rond mijn achtenveertigste ineens een buik kreeg die eerder bij een drachtige vrouw paste.
“Ben je er zeker van dat je niet zwanger bent?” vroeg de huisarts. Nadat ik vroeg of onbevlekt ontvangen misschien tóch bestond, drong ik aan op een verwijzing voor een buikecho. Drie mensen in mijn omgeving hadden in die periode darmkanker en ik wilde weten wat er aan de hand was.
“Afgezien van een paar vleesboompjes zie ik niets raars”, zei de radioloog. Volgens hem konden die onmogelijk mijn bolle buik veroorzaken. En dikker worden rond je middel hoorde nou eenmaal bij mijn leeftijd. “Je moet aan de bak. Buikspieroefeningen doen, op dieet.” En die vleesboompjes zouden waarschijnlijk vanzelf slinken naarmate de overgang vorderde.
Dus ik flink aan de bak. Alles werd dunner, maar mijn buik bleef bol en boos. Intussen sméékte ik om die overgang.
''Word ik kaal?', vroeg ik paniekerig: mijn lichaam neemt me keihard in de maling'
Mijn menstruaties werden vaker en heviger. Ook dat werd gezien als iets wat bij de overgang hoorde. De gynaecoloog schreef me bio-identieke hormonen voor. Maar de bloedingen en buikpijnen werden erger. Mijn buik werd boller. En op een gegeven moment hield het bloeden gewoon niet meer op.
Toch weer een echo. En toen bleken die myomen flink te zijn gegroeid. Andere manieren om ze weg te halen waren bij mij geen optie meer, mijn baarmoeder verwijderen was de beste oplossing. Wachtlijst: elf maanden. Om die tijd te overbruggen, kreeg ik hormonen tegen de bloedingen en pijn, plus injecties die me kunstmatig in de overgang brachten, in de hoop dat de myomen zouden slinken. Maar niets hielp.
Ik was ten einde raad. Hoe moest ik dit nog elf maanden volhouden? Inmiddels bloedde ik al acht maanden lang iedere dag. En niet zo’n beetje ook. Aan tampons en maandverband was ik zo’n 130 euro per maand kwijt en nóg kon ik doorlekken. Ik droeg alleen nog maar wijde, zwarte broeken. Door al dat bloedverlies kreeg ik ijzertekort en was ik uitgeput.
Op zoek naar informatie belandde ik in een besloten Facebookgroep. Blijkbaar hadden veel meer vrouwen myomen dan ik dacht, alleen hoor je er nauwelijks iets over. Dus besloot ik er ook in mijn columns open over te schrijven: over mijn myomen, het bloedverlies, die buik en uiteindelijk mijn baarmoederloosheid. Niet bepaald sexy onderwerpen, maar een taboe doorbreken vond ik belangrijker. En toen ontplofte mijn inbox.
Ik kreeg ongelooflijk veel berichten van vrouwen die zichzelf in mijn verhaal herkenden. Vrouwen met dezelfde klachten, bij wie ook myomen waren ontdekt. Door al die reacties drong pas echt tot me door hoeveel vrouwen hiermee te maken hebben en hoe weinig we er eigenlijk over praten. Misschien helpt het woord ‘vleesboom’ ook niet echt. Klinkt toch als iets wat je liever ergens onder de grond laat groeien.
'Met elke voorbijgaande dag lijkt het alsof ik nieuwe stoornissen verzamel'
Mijn baarmoeder is zeven maanden geleden verwijderd. Na de operatie vertelde de arts dat mijn baarmoeder vol zat met myomen en dat het haar niet verbaasde dat ik zo veel klachten had. Niet zomaar wat vleesboompjes dus. Een compleet vleesbos.
En god, wat ben ik dólblij weer mezelf te zijn. Ik hoop vooral dat we er meer over gaan praten. Want juist door ervaringen te delen, herkennen we misschien eerder wanneer bloedverlies niet meer ‘gewoon een heftige menstruatie’ is. Of wanneer die buik waarin je jezelf niet meer herkent reden is om nog een keer aan de bel te trekken. Hoe eerder je weet wat er in je lichaam speelt, hoe eerder je er iets aan kunt doen.
Dus noem ze myomen. Noem ze desnoods vleesbomen, hoe smerig dat woord ook klinkt. Maar noem ze.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn moeder werd ouder en zieker, haar plant ouder en sterker. Mijn moeder ging dood, haar plant nog even niet'
