Vanuit de keuken zie ik twee mannen aan de zijkant van het huis staan. Een plek waar je vanaf de straat prima kunt komen, maar niet zomaar per ongeluk terechtkomt.
Ik loop naar buiten en vraag of ik ze kan helpen. Ze kijken elkaar aan voordat er iemand begint te praten. Als ik ze moet omschrijven zou ik uitkomen bij de term louche. De grootste van de twee, zo’n twee meter lang met een polo waaronder zijn buik een stukje te zien is, begint na een seconde of tien te praten. Hij zegt dat ze de nieuwe glazenwassers van de buurt zijn, omdat de vorige ermee gestopt is. Of ik interesse heb in hun diensten?
'De taken in huize Versteegh zijn redelijk helder verdeeld, maar dít doe ik blijkbaar steeds verkeerd'
Ik ben meer geïnteresseerd in waarom ze niet hebben aangebeld en in plaats daarvan gewoon de tuin zijn ingelopen. Er volgt wederom een stilte waarna de andere man, een oud petje scheef op zijn hoofd en een monowenkbrauw, zegt dat ze dat wel geprobeerd hebben, maar dat de bel kapot is. Bij de voordeur hangt een bel die tevens een camera is en elke beweging registreert. Als die het niet meer doet zal de batterij wel leeg zijn. Straks meteen even opladen.
Voor glazenwassers lijken ze niet bijzonder veel kennis te hebben als het gaat om ramen. Als ik informeer wat het tarief is dat ze rekenen om alle ruiten te lappen en hoe vaak ze dan langs komen, word ik voor de derde maal beantwoord met zwijgen. Zo vaak als nodig, is kennelijk de beste respons die ze in huis hebben. Inmiddels heb ik het idee dat dit onaangekondigde bezoekje niks te maken heeft met streeploze vensters aan de buitenkant van ons huis, maar eerder iets met het bezoeken van de binnenkant op een moment dat er niemand thuis is.
Toch wil ik dit gesprek op een normale manier beëindigen, want ik wil ze ook niet tegen me in het harnas jagen, dus vraag ik nogmaals naar de kosten. Dat hangt er natuurlijk vanaf hoe vaak we komen. Hoe vaker we de ramen doen, hoe meer het kost. Nou, dat schiet op. Ik bedank ze vriendelijk en zeg geen interesse te hebben. Ze halen hun schouders op en lopen de tuin weer uit.
'Daar sta ik dan, midden in de nacht, in mijn onderbroek op straat'
Ik besluit ze, als een gluurbuur en veilig door de jaloezieën, even na te kijken. Zonder ook nog maar ergens anders aan te bellen vertrekken ze. In de app bekijk ik meteen daarna de beelden van de deurbel. Of eigenlijk het ontbreken daarvan, want het blijkt dat ze daar helemaal nooit voor hebben gestaan. Ook blijkt de batterij nog ruim voor driekwart vol en alles werkt naar behoren.
Een week later zie ik bij de buren de glazenwasser, die al sinds we hier wonen de ramen in de buurt wast, aan het werk. Ik loop naar hem toe en zeg hem dat ik gehoord heb dat hij er mee gaat stoppen. “Stoppen? Hoe kom je daar nou bij?” “Nou, er waren hier van de week twee mannen en die vroegen of ik interesse had in hun diensten nu jij met pensioen gaat.” “Hoe oud denk jij dat ik ben”, zegt hij lachend. “Ik ga de komende jaren nog helemaal niks en ik zou maar een beetje opletten. Dit is een bekende truc bij inbrekers die aan het scouten zijn voor een volgende klus. Maar jij hebt zulke vieze ramen, ik denk dat ze niet eens naar binnen konden kijken.”
Een stuk betere verkooptechniek dan die andere twee. Kortom: we hebben vanaf nu een glazenwasser.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Mijn moeder is gevallen en dat drukt me met de neus op de feiten, ze wordt fragieler'
