Ruzie, verraad en verstoting: het komt voor in de beste families. In deze rubriek vertellen vrouwen over de pijn, de botsingen en het loslaten van wie hen ooit het dierbaarst waren.
Deze week vertelt Marianne hoe een ingrijpende scheiding niet alleen een einde maakte aan haar huwelijk, maar ook aan het contact met twee van haar drie volwassen kinderen.
Marianne heeft drie volwassen kinderen: twee dochters en een zoon. Na een huwelijk van ruim veertig jaar komt haar relatie onverwacht ten einde. Over de precieze aanleiding wil ze niet veel vertellen, wel deelt ze wat de breuk met haar deed. “Ik raakte volledig in paniek. Ik dacht: ik verlies in één keer mijn hele gezin. Mijn echtgenoot, die de liefde van mijn leven was, mijn rol als moeder, mijn thuis. Alles viel weg.”
In die periode woont Marianne tijdelijk in een bed & breakfast en zit ze naar eigen zeggen diep in de rouw. “In die donkerte ben ik wild om me heen gaan slaan. Ik heb ook lelijke dingen naar mijn kinderen gestuurd. Niet omdat ik niet van ze hield, maar omdat ik in paniek was.”
Na de scheiding verdwijnt haar jongste zoon zonder verdere uitleg uit haar leven. Met haar oudste dochter is er aanvankelijk nog contact, maar ook die band wordt steeds afstandelijker. Alleen haar middelste dochter ziet ze nog. Daardoor kan ze ook haar jonge kleinzoon blijven zien.
‘Ik werd uitgewist op het moment dat ik afscheid wilde nemen’: Dana (55) over het verlies van haar vader na jaren zonder contact
Marianne vindt het belangrijk om niet alleen te vertellen wat het contactverlies met háár doet. “Mensen zeggen over de keuze van de kinderen heel snel: ‘Schandalig, je bent toch hun moeder? Je hebt ze grootgebracht.’ Maar vergeet niet wat volwassen kinderen meemaken als hun ouders uit elkaar gaan.” Vooral bij haar oudste dochter ziet ze achteraf in wat haar eigen aandeel was. “Ik heb haar veel te veel belast met mijn verdriet en problemen. Dat zie ik nu heel duidelijk. Zij hoorde niet op die plek te staan.”
Die erkenning kwam pas later, toen Marianne zich verdiepte in familiesystemen en intensief aan zichzelf begon te werken. “Ik kan maar één iemand veranderen, en dat ben ik zelf. Mijn gedachten, mijn gedrag en hoe ik op dingen reageer. Daar heb ik keihard aan gewerkt.”
Wat ze moeilijk vindt, is dat ze die verandering niet aan haar kinderen kan laten zien. “Ik zou zo graag met hen naast me willen lopen en zeggen: ‘Kijk, ik zie wat ik toen niet goed heb aangepakt.’ En ik zou ook willen horen hoe het voor hén is geweest.”
Het gemis omschrijft Marianne als rouwen om ‘levende doden’. “Dat klinkt misschien hard, maar het voelt echt zo. Een goede vriendin van mij is overleden. Ik kan de hele wereld rondreizen, maar ik ga haar nooit meer tegenkomen. Mijn kinderen zijn er wél. Als ik bijvoorbeeld in het theater zit, scan ik de zaal. Als ik iemand zie lopen met hetzelfde silhouet als mijn zoon of dochter, denk ik: zouden zij het zijn? Die hoop blijft.”
Toch wil ze niet verbitterd raken. “Mijn hart is echt doormidden gescheurd. Maar ik probeer iedere dag positief op te staan, met liefde aan ze te denken en ze geluk toe te wensen.”
'Als kind voelde ik me verantwoordelijk voor haar leven': Soraya (41) over opgroeien met een moeder die op haar leunde
Het moeilijkste vindt Marianne het wachten. “Als ik wist dat ze morgen kwamen, was vandaag niet zo zwaar. Maar ik weet niet of ik vijf jaar wacht, tien jaar of tot mijn dood.”
Die onzekerheid probeert ze te verdragen door haar kinderen de ruimte te geven. “Ik denk dat je als ouder soms zo veel van je kinderen moet houden dat je ze ook kunt loslaten. Zij hebben hun eigen leven, hun eigen gedachten en hun eigen verwerking. Ik mis ze iedere dag. Ik wil dat ze weten: mijn hart en mijn deur blijven open.”
Wil jij net als Marianne jouw verhaal delen over verbroken contact in de familie? Mail dan je verhaal, samen met je naam, leeftijd en telefoonnummer, naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘In de beste families’. Dit kan uiteraard ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Marleen en haar vader hadden jaren geen contact: ‘Hij wilde erkenning als vader, maar die band was er niet’
Mirjam Rasmussens is redacteur bij LINDA. Je kunt haar kennen van de rubriek In de beste families, maar ook over vrouwengezondheid, lifestyle en media schrijft ze graag. Als ze haar toetsenbord even met rust laat, vind je haar waarschijnlijk op een yogamat of achter een schildersdoek.
