'De kamer verandert in een paar seconden in een plek waar iedereen maar één doel heeft: zorgen dat hij het haalt'

De noodbel

Als ik voor de koelkast sta hoor ik de noodbel in mijn zak afgaan. Zonder dat ik op mijn telefoon kijk, zegt mijn gevoel naar welke kamer ik moet. Het is een baby van een paar weken oud met AML. Gisteren is hij teruggekomen van de intensive care. Tijdens de overdracht die ochtend heb ik al gehoord dat hij aan de Optiflow ligt voor extra zuurstofondersteuning. Hij had een onrustige nacht en een PEWS-score van 8.

Ik pak de spoedrugzak en ga naar binnen. Het kindje wordt door de arts al geballoneerd. De kamer verandert in een paar seconden van een gewone ziekenhuiskamer in een plek waar iedereen maar één doel heeft; zorgen dat hij het haalt. Ik hoor de ABC hardop uitgesproken worden. A: Vrij. B: Probleem, de saturatie is 78 procent. Waar kan ik helpen, denk ik. Wat is nu mijn plek, wat moet er gebeuren?

'We vieren wat er te vieren valt, dus ook Maartjes (14) eerste chemo van haar laatste kuur'Lees ook

‘En dan moet je door met de orde van de dag’

Een collega ontfermt zich over de ouders. Een ander schrijft de bevindingen en handelingen op het bord. Ik zorg dat er voldoende ruimte is op de kamer en bied hulp waar nodig. Het bloed dat is afgenomen stuur ik op voor een bloedkweek en ik bepaal een bloedgas. De intensive care wordt opgeroepen via de reanimatiebel.

Voor mijn gevoel duurt alles lang. Er gebeurt zoveel tegelijk, maar tegelijkertijd lijkt iedere seconde voorbij te vliegen. Als de intensive care er is, nemen zij het over en wanneer het kindje stabiel genoeg is voor transport gaat hij terug naar de ic waar hij gisteren nog vandaan kwam.

En dan moet je opeens weer door met de orde van de dag. Alsof er niks gebeurd is, loop ik terug naar mijn eigen patiënt. De medicatie moet nog worden gegeven, de controles moeten nog worden gedaan, de dag is pas net begonnen. Aan de buitenkant lijkt het alsof er niets is gebeurd. Maar in mijn hoofd speelt de situatie nog even door. Hebben we alles goed gedaan? Hoe gaat het nu met hem? En vooral; hoe moet het voor die ouders zijn geweest?

'Guus (5) heeft leukemie, al weken speelt zijn leven zich af binnen de vier muren van het ziekenhuis'Lees ook

Achter iedere kamerdeur een verhaal

Het is een van de gekste dingen aan ons werk. Dat je binnen een paar minuten van volledige adrenaline weer terugschakelt naar de dagelijkse zorg. De zorg gaat namelijk ook gewoon door, andere ouders die vragen hebben en andere verpleegkundige handelingen die gedaan moeten worden.

Later komen we na een time-out bij elkaar om de situatie te evalueren. Wat ging goed? Wat kon beter? Hoe hebben we samengewerkt? Het is belangrijk om stil te staan bij wat er is gebeurd. Niet alleen om ervan te leren, maar ook om als team even terug te kijken naar een moment waarop iedereen op elkaar moest kunnen vertrouwen.

Misschien is dat wel een van de bijzonderste dingen aan ons werk. Dat je binnen enkele seconden moet kunnen omschakelen. Van een medicijn pakken naar een acute noodsituatie. En vervolgens weer terug naar de dagelijkse zorg. Terwijl je ondertussen weet dat er achter iedere kamerdeur een eigen verhaal schuilgaat.

Het boek Een lach, een traan en een tondeuse van kinderoncologieverpleegkundigen Ellen Brom en Stephanie Blom is verkrijgbaar in de boekhandels en online via Uitgeverij Prometheus of Bol.com.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Hoe oneerlijk is het dat je als achtjarig meisje in een ziekenhuisbed ligt, terwijl je veel liever op school bent'Lees ook