‘Wij gaan scheiden.’ Ik verslik me bijna in mijn slaapwelthee. ‘Wacht … wat?’ stuur ik meteen terug. Maar mijn jeugdvriendinnetje Kim wil er op dit moment blijkbaar niet te veel woorden aan vuil maken.
Het is bijna tien uur en ze weet dat ik graag vroeg naar bed ga. ‘Ja, ik snap dat dit binnenkomt, maar voor ons was het al drie jaar trekken en sleuren. Ik heb besloten om voor mezelf te kiezen en laat hem met veel liefde los.’
'Nu ik in de perimenopauze zit concurreer ik qua stemmingswisselingen moeiteloos met mijn zoon van 17'
Mijn hoofd maakt een snelle optelsom. Het is al de derde echtelijke breuk op twee maanden tijd in mijn vrienden- en kennissenkring. Toevallig las ik afgelopen week ook in de krant dat het scheidingspercentage momenteel het hoogst is bij vrouwen tussen de 40 en 50. In de meeste gevallen is er geen derde persoon in het spel, maar kiezen de vrouwen voor zichzelf. Zelf kan ik alleen maar begrip tonen. Ik scheidde toen ik net 33 was. Kleine kinderen, maar de breuk was onvermijdelijk. Ook ik koos toen voor mezelf en was ervan overtuigd dat het ook beter zou zijn voor onze kinderen. Zelfs als die ukjes, zonder daar zelf voor te kiezen, week om week in een ander huis zouden wonen.
Daarover hoeven Kim en alle andere scheidende leeftijdsgenoten minder te piekeren. De meesten hebben pubers, die zichzelf en hun vrienden op de eerste plaats zetten, maar met wie je ook al een goed gesprek kunt voeren. Over de liefde en het leven. En dus ook over het waarom achter de scheiding van hun ouders. Maar het blijft lastig, op welke leeftijd dan ook.
Eigenlijk wil ik haar meteen bellen, maar ik begin al te geeuwen. Bovendien wil ik vermijden dat ik haar lastigval met ongevraagde raad zoals: ‘Ben je zeker dat het niet je hormonen zijn?’ Toen ik zeven jaar geleden stopte met alcohol, was dat mijn stokpaardje. Een paardje dat door de meeste vrienden meteen op stal werd gezet. Want niemand van mijn vrienden wou toegeven dat de dramatische ruzies, de oververmoeidheid en de sombere gedachten vaak het gevolg waren van dat glaasje teveel.
Evi Hanssen openhartig over perimenopauze: 'Het voelt als een omgekeerde pubertijd'
En dus houd ik het hormoonvingertje bewust achterwege. Want naast opvliegers, brainfog en onverklaarbare gejaagdheid is het al moeilijk genoeg te aanvaarden dat hormonen zo veel macht hebben over wie je bent en wat je voelt. Al laten ze je irritatieniveau wel naar ongekende hoogten schieten en helpen ze je tegelijkertijd om eindelijk te zien wat je misschien al jaren wist. Dat je niet echt voor elkaar gemaakt bent. Of toch niet voor de resterende veertig jaar. Het is gewoon voor alle partijen wennen wanneer je vrouw of moeder verandert. Ons hele leven bouwen we op en investeren we in de liefde. Om dan, ergens in het midden, te besluiten dat het tijd is om los te laten.
De cijfers geven mijn vriendin trouwens gelijk. Want wat blijkt: bij tienduizenden vrouwen gaat een scheiding tijdens de overgang gepaard met meetbare, positieve gezondheidseffecten zoals een beter dieet, meer beweging en een fitter lijf. Loslaten blijkt voor veel vrouwen niet alleen emotioneel, maar ook fysiek bevrijdend te zijn.
Kim stuurt me een bericht over een einde, maar ik lees een vurig begin.
De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt.
'Niet alleen mijn gezicht lijkt z'n eigen weg te gaan, ook mijn lichaam doet vrolijk mee'
