Ik heb un coup de vieux, zoals de Fransen het zo mooi zeggen. Geen zachte overgang, maar een harde klap. Van de ene nacht op de andere: van jong naar oud.
Aanvankelijk zocht ik de oorzaak buiten mezelf. Het licht zat vast niet goed bij de podcast waarin ik te gast was. Mijn hoofd leek wat gezwollen, mijn ogen minder sprekend. Maar ach, het is een podcast. Het gesprek is belangrijker dan het beeld, suste ik mezelf.
Bij de tweede podcast begon ik te twijfelen. Mijn gezicht leek ingevallen. Diepere groeven rond mijn mond en op mijn voorhoofd. Een beetje grauwig. Pas bij de derde opname, toen ik mezelf op beeld nauwelijks nog herkende, drong het tot me door: dit is geen slecht licht meer. Dit ben ik. Ouder. En het is zichtbaar.
'Apart slapen is volgens mijn man het begin van het einde, maar tijdens de overgang is dat juist andersom'
Tot nu toe was de natuur mild voor me geweest. Wat fijne lijntjes, maar niets dramatisch. Ik werd gewoon … volwassener. Maar blijkbaar was het geen toeval dat een zeurkous op Instagram onder een foto schreef: er bestaat zoiets als botox. En dat een gerenommeerde wellnesskliniek me onlangs geheel belangeloos een verjongingsbehandeling aanbood. Ik zag het niet. Tot nu.
Wordt er gefluisterd: wat is Evi oud geworden? Niet alleen mijn gezicht lijkt zijn eigen weg te gaan, ook mijn lichaam doet vrolijk mee. Mijn moederarmen probeer ik met liefde te omarmen. Hoewel ik drie keer per week met gewichten sleur, hebben ze het reliëf van een maanlandschap. Tegelijk doen ze me denken aan de armen van mijn mama: zacht, warm, geruststellend. Armen die niet langer gemaakt zijn om te tonen, maar om te knuffelen. En dan zijn er de rolletjes van vet en vel die plots overal opduiken. Onder mijn oksels, op mijn rug, rond mijn beha, boven en onder mijn slip. En uit de binnenkant van mijn dijen lijken plots twee flapgordijnen te groeien.
'Nu ik in de perimenopauze zit concurreer ik qua stemmingswisselingen moeiteloos met mijn zoon van 17'
Mijn metabolisme lijkt ondertussen met vervroegd pensioen. Ja, ik at misschien af en toe een chocolaatje meer. En ja, door een drukke periode sportte ik twee weken niet. Maar moet dat zich dan meteen permanent rond mijn middel vestigen? Voorlopig blijf ik weg van de weegschaal. Ik ben al slechtgehumeurd genoeg. Maar deze ontboezemingen, dat alles wat lager hangt, zijn enkel voor in deze column. Ik probeer er luidop niet te veel over te klagen. Ik heb vriendinnen die deze leeftijd nooit hebben bereikt. Die nooit de luxe kregen om ontevreden te zijn over hun lichaam, omdat het werd verzwolgen door kanker. Dat besef zet alles weer in perspectief.
De overgang zou ook een tijd van persoonlijke groei zijn. Van zachter worden voor jezelf. Dus zocht ik een foto op van toen ik zeventien was en zeventien kilo lichter. Ik was model voor amateurfotografen en reclamefolders. Zwart-wit. Donker lijntje om de lippen. Croptop. Spijkerbroek met open knopen. Lekker nineties. Ik kijk naar dat bloedmooie meisje met strakke buik, pronte borsten en tengere armen en voel vooral medelijden.
Want ik vond mezelf toen dik. Wat wist ze weinig. De foto heb ik mooi ingekaderd en op mijn bureau gezet. Niet om te verlangen naar wie ik was, maar om eindelijk dankbaar te zijn voor wie ik ben geweest. Om die jonge meid eindelijk te bewonderen, want dat deed ze zelf te weinig. En om te beseffen: ooit had ik een strakke buik. Die tijd is voorbij.
C’est la vie, zoals de Fransen zo mooi zeggen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Als jonge moeder bleef ik ook vaak in de auto zitten, om nog even te genieten van de stilte'
