Mijn zus ging achter mijn rug om met mijn vent naar bed. En ik denk niet dat dit haar dit ooit kan vergeven.
Vanaf mijn 28e had ik een relatie met Dave. Hij kon het goed vinden met mijn ouders en mijn jongere zus, daar was ik blij om. Ik was smoorverliefd, hij ging vreemd bij het leven. De relatie was toxisch en heeft drie jaar geduurd. Door alle stress ging ik van maat 40 naar maat 34. Als ik hem belde dat het eten klaar was kreeg ik soms de reactie: ‘Ik ben even bij je zusje, drink mijn koffie op en kom eraan’. Ik zocht er niets achter.
Op een gegeven moment zat ik met Dave en zijn beste vriend in een kroeg en ging hij ‘even een rondje doen’. Dat deed hij wel vaker. Zijn vriend zei dat hij het niet meer kon aanzien en vertelde mij waar hij heen ging. Naar mijn zusje dus. Nog nooit heb ik zoveel pijn en verdriet gehad.
De relatie met Dave was uiteraard voorbij. Ik heb mijn zus een brief geschreven. Geen reactie gehad, niet eens een sorry. Ik heb haar een keer face to face gevraagd: ‘Waarom heb je dit gedaan?’ Haar antwoord was: ‘Ik moet aan mezelf denken.’ Inmiddels heb ik al jaren geen contact met haar. Maar helemaal loslaten doet het me niet. Als ik iets lees of zie over zussen die ook beste vriendinnen zijn, doet dat me altijd pijn. Wat vind jij? Moet ik het haar vergeven?
Liefs, Rianne
Yasmin: 'We hadden een trio afgesproken, maar toen ik thuiskwam waren zij al volop bezig'
Lieve Rianne,
Het komt niet vaak voor dat ik sprakeloos ben, maar jouw relaas heeft me wel even met stomheid geslagen. Wat een knauw moet jij hebben gehad. Bedrogen worden door je zus én je partner is een hard gelag. Hoe kun je ooit nog iemand vertrouwen? Je partner kun je dumpen en gelukkig heb je dat gedaan, maar je zus blijft je zus. Ik ken haar niet en kan niet bedenken wat haar heeft bezield. Waarom liet ze dit gebeuren achter jouw rug om?
Als er een keer in een dronken bui iets was gebeurd, was het misschien nog te verklaren en ooit te vergeven, maar stelselmatig de vriend van je zus binnenlaten, is onverteerbaar. Was ze verliefd op hem? Waarom heeft ze dat dan niet gezegd? Dat jij haar nooit hebt kunnen vergeven, snap ik dus heel goed. Vergeving is geen plicht. Je kunt best verder leven zonder iemand te vergeven, want dat doe je al jaren.
Ik zou haar alleen vergeven als jij daar zelf behoefte aan hebt. Als het jou rust geeft. Als jij merkt dat de woede en het verdriet nog steeds te veel ruimte innemen en jij daarvan bevrijd wil worden. Vergeven doe je dan niet voor haar, maar voor jezelf. Maar als afstand jou juist vrede geeft, dan is dat óók een legitieme uitkomst. Soms is geen contact de gezondste keuze. Familie is belangrijk, maar niet heilig. Iemand die je structureel verraadt, verspeelt soms zijn plek.
Natuurlijk had je liever een zus gehad die ook je beste vriendin is. Maar dat heb je niet. En daarin ben je zeker niet de enige. Voortkomen uit dezelfde ouders betekent niet dat je vriendinnen zult zijn door dik en dun. Dat is de helaasheid der dingen. Het steekje dat je voelt als je iets leest over twee geweldige zussen, is een venijnige herinnering aan oude pijn. Maar je bent doorgegaan. En je weet dat jij nooit zo’n zus zou zijn. Dat is een schrale troost, maar hopelijk toch een troost.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
José (54): 'Ik wil een nieuwe man, maar voel geen enkele behoefte om weer aan seks te beginnen'
