Wat een heerlijke rondreis door Bali had moeten worden, mondt uit in doodsangsten: Miranda rijdt tijdens een jungletocht de afgrond in.
“Op een quad had ik al wat ervaring en ik vond dat een veel fijner idee dan die scootertjes waar iedereen daar op crosst”, vertelt ze. En tóch gaat het mis.
Miranda, haar man Riccardo en dochter Jaimy gaan op een drie weken durende groepsreis naar Bali met een aantal bevriende koppels die ze kennen van eerdere reizen. Na de lange vlucht acclimatiseert de groep eerst een paar dagen: genieten van Ubud, een tocht door de rijstvelden en natuurlijk het heerlijke eten. Miranda: “De eerste indruk was echt fantastisch, ik heb in ieder geval een klein beetje kunnen proeven van het eiland. Helaas stond de quadtocht waarbij het misging ‘al’ gepland voor dag zeven.”
Miranda heeft zin in de tocht. Ze heeft al een paar parcoursen en tochten gereden op een quad, dus de nodige ervaring is op zak. “Dit vond ik een veel fijner idee dan die scootertjes waar iedereen daar op crosst”, vertelt ze. “Ik vind scooterrijden in Nederland al niet chill, laat staan dáár. Aan scooters ben ik op Bali dus ook echt niet begonnen, maar een quad voelde voor mij helemaal prima. De tocht ging ook echt goed, maar het cliché klopt: een ongeluk zit in een klein hoekje.”
De tocht leidt de groep door het regenwoud van Bali. Miranda bestuurt een eigen quad, haar man en dochter rijden samen iets achter haar. “Het ging hartstikke goed, m’n dochter vertelde later zelfs dat Riccardo trots tegen haar zei: ‘Kijk je moeder dat eens effe doen daar’,” vertelt ze. “Het stomme was dat dit ongeluk gebeurde op een recht stuk, zonder moeilijke manoeuvres. De dagen ervoor had het flink geregend en ik voelde daardoor mijn achterwiel wat wegglijden. We reden langs een ravijn van tientallen meters hoog, dus ik gaf direct wat gas bij om mezelf op het pad te houden. Tijdens het bijsturen raakte mijn achterwiel een steen, die de quad uit balans bracht: ik reed het pad niet op, maar áf. Zo de afgrond in.”
De vriend die achter haar rijdt, ziet het gebeuren: Miranda vliegt de weg af en verdwijnt in het groen van de jungle die onder hen ligt. “Het voelde alsof ik in een groene droogtrommel zat”, vertelt Miranda. “Alles ging zo snel, in een split second was alles om me heen groen en wist ik niet meer wat onder of boven was. En toen die enorme smak: ik viel ergens tegenaan, vervolgens klapte de quad bovenop me. Toen werd het even zwart, maar daarna voelde ik me verbazingwekkend helder. Ik begon eigenlijk met het checken van al mijn gewrichten: kon ik alles nog bewegen? Was er een kans dat ik die quad van me af kon krijgen?”
Nathalie (30) werd aangevallen door grizzlybeer: 'Uitgerekend toen haperde mijn geweer'
Miranda’s familie en vrienden zijn in de veronderstelling dat ze een meter of dertig naar beneden is gestort en beginnen in paniek haar naam te roepen. Maar Miranda heeft geluk gehad: ze is ‘slechts’ een paar meter gevallen en opgevangen door een bamboeboom die op de helling groeit. Ze moet dus alsnog heel voorzichtig zijn, omdat een verkeerde beweging ervoor kan zorgen dat ze nog verder valt. De quad verdrukt vooral de linkerkant van haar lichaam, ze vermoedt dat ze haar arm heeft gebroken. Haar hoofd zit klem, maar zo goed en kwaad als het gaat begint ze terug naar boven te schreeuwen.
“Er ging een soort switch om toen ik hen hoorde roepen”, vertelt ze. “Ik dacht: ik móét mijn dochter laten horen dat ik nog leef, ze mag niet denken dat ik dood ben. Dus ik ben terug gaan schreeuwen: wat ik zag, wat ik voelde, dat ik half in een bamboeboom leek te hangen. Dat ze de quad niet te veel mochten aanraken, vanwege het kantelgevaar. Ondertussen probeerde de groep een manier te vinden om bij me te komen.”
De redding zit ‘m uiteindelijk in een klein bergpaadje, zo’n twee meter onder de boom waar Miranda in hangt. Al die tijd blijft ze alert en deelt ze zelfs instructies uit aan de groep. “Waar dat vandaan kwam weet ik ook niet”, lacht ze. Ze weet zich veilig onder de quad vandaan te wurmen en op een toegegooide handdoek van de helling af te schuiven, richting het bergpaadje.
“Toen ik daar kwam werd ik helemaal niet goed, het voelde alsof ik ging flauwvallen. Ik heb mezelf nog snel in de stabiele zijligging gelegd, daarna kwamen de gasten van het quadbedrijf aan met een brancard. Dat was misschien nog wel het allerengst aan de hele situatie: totaal overgeleverd langs een afgrond getild worden. Maar één iemand hoeft z’n grip te verliezen en je valt weer. Gelukkig ging dat goed.”
Bibi's beste vriendin Mariska overleed tijdens een reis: 'We hebben het idee dat er iets niet klopt'
Als Miranda weer op de begaanbare weg is, volgt een discussie: moet er een ambulance komen? Dat kan zomaar een uur duren in deze omgeving. Het alternatief is bij een local in de auto stappen richting de dichtstbijzijnde kliniek. “Het werd optie B”, vertelt Miranda. “Het ziekenhuis waar ik naartoe werd gebracht was ronduit armoedig. Schimmel op de muren, overal bloedvlekken … Het was verschrikkelijk. Ik werd op een kamer gelegd naast iemand die op dat moment aan haar tenen werd geopereerd. Gewoon middenin een slaapzaal.” Niemand spreekt Engels, dus moet Miranda uittekenen wat haar is overkomen. Uiteindelijk wordt er één foto gemaakt, waarna ze naar huis wordt gestuurd met pijnstillers.
“De eerste drie nachten terug in het hotel had ik echt doodsangsten. Ik ben van een helling gevallen en een hele quad is bovenop me geklapt, het kán toch bijna niet met zo’n sisser aflopen? Elke keer dat ik mijn ogen dicht deed dacht ik dat ik nooit meer wakker zou worden. Ik was heel bang voor hersenschade, maar ook dat ik mijn oudste dochter nooit meer zou zien: zij was niet mee op deze reis, maar op vakantie met haar vriend. De angst zat er goed in en de grootste klap kwam dus eigenlijk pas na het ongeluk.”
Miranda maakt de drie weken op Bali vol, maar dan wel in hotelbedden. Ze heeft te veel pijn om ook maar ergens heen te kunnen. Haar man en dochter verzorgen haar en zorgen ervoor dat ze op de terugvlucht twee stoelen voor zichzelf heeft: “Ik was als de dood dat iemand tegen me aan zou tikken, zoveel pijn deed het. Vooral mijn arm. Terug in Nederland bleek dat die elleboog gebroken was, dat hadden ze op Bali even gemist. Verder had ik opgerekte kniebanden, maar dat was het: geen hersenletsel, geen andere enge zaken.”
Waar Miranda wel maandenlang mee blijft rondlopen is angst. Thuis gaat het prima, maar zodra ze de hort op moet merkt ze dat ze dat eigenlijk niet ziet zitten. Dat ze de eerste vakantie na Bali weer in het ziekenhuis belandt, helpt niet mee: “Eventjes ‘zon en niks’, dat was het idee. Ik vond het spannend, maar had mezelf gekalmeerd met het idee: ‘Je komt echt niet twee vakanties achter elkaar in het ziekenhuis terecht’. Wel dus. Ik lag daar aan de beademing door een luchtweginfectie met een enkele longontsteking.” Lachend: “Ik weet ook niet hoe ik het voor elkaar kreeg.”
Sindsdien krijgt ze van haar omgeving steevast de vraag: ‘En? Alles goed gegaan?’ als ze terugkomt van een reis. Want Miranda gaat nog wél, ze laat zich liever niet tegenhouden door die angst: “Ik moet elke keer even die drempel over, maar ik ga wel. Anders kom je nergens meer en dat wil ik mezelf, en mijn gezin, niet aandoen. Quad rijden heb ik wel voor eeuwig afgezworen. Ik was goed voorbereid en toch ging het mis, dus dat raad ik mensen echt af. Doe het gewoon niet.
Wat ik wél aanraad is om mensen te laten weten wat je op een vakantiedag gaat doen, zeker als je alleen op reis bent. Onder het mom van ‘mocht je niets meer horen, weet je waar je moet zoeken’. De wereld is verschrikkelijk mooi, laat eventuele risico’s je niet tegenhouden. Maar reis verstandig.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Tim (26) verongelukt nadat zijn droom uitkomt in IJsland: 'Ik laat nooit meer een kind weggaan zonder knuffel'
