Beste Kluun,
Ik heb een dochter van 17. Ze is geslaagd voor haar havo en is nu aan een hbo-studie begonnen. Ze wist niet zo goed welke studie, en toen werd het ‘dan maar deze’. Ze heeft een vriend, een bijbaan, zit op hockey, heeft veel vriendinnen en gaat veel uit. Ze kan daar niet in doseren, want je zult maar eens wat missen (fomo!).
Het enige wat ik heb afgesproken is dat als ze op vrijdag school heeft, dat ze dan niet gaat stappen op donderdag, want alcohol en korte nachtjes vind ik geen goede combinatie om op vrijdag naar school gaan. Maar ja, dan liegt ze de boel bij elkaar omdat ze toch gewoon gaat stappen.
Wat ik belangrijk vind is dat ze in ieder geval haar studie serieus neemt. Als blijkt dat ze een verkeerde keuze heeft gemaakt, geen probleem, maar nu doet ze helemaal niks. Ik vraag me zelfs af of ze er wel altijd heen gaat. Maar ik betaal 2500 euro collegegeld per jaar, plus boeken kopen.
Waar houdt mijn zeggenschap op? Hoe voorkom ik elke keer discussie? Ik heb nu het gevoel dat ik mezelf maar als hotel moet zien, me nergens meer mee moet bemoeien, dan hebben we ook geen gezeik meer. Maar eigenlijk heb ik daar totaal geen zin in, ben gekke Henkie niet…
De hamvraag is: moet ik nu alle regels loslaten omwille van de lieve vrede hier in huis?
Groeten,
M.
Beste M,
Join the club! Alle ouders krijgen te maken met het laatste deel van de adolescentie van hun kind: het laatste beetje losmaken van de ouder. Ik noem je dochter hier bewust geen ‘puber’, want technisch gezien is ze daar, zeker als meisje, wel uit met haar zeventien.
De prefrontale cortex, ons ‘regiebrein’, zeg maar de verkeerscentrale van onze hersenen waarmee we plannen, risico’s afwegen, empathisch vermogen hebben en – vooral, in haar geval – prioriteiten stellen, groeit nog door tot je 25e. Het brein is al een stuk verder ontwikkeld dan aan het begin van de puberteit, maar het is nog niet af.
Het is niet voor niks dat rechters bij het bepalen van de strafmaat bij jong volwassenen in ogenschouw nemen dat cruciale delen van het brein nog niet ontwikkeld zijn.
Maar daar heb jij nu niks aan.
Jouw hamvraag is er een die veel ouders hebben of stellen: de ‘het-is-hier-geen-hotel-TOCH?’ vraag. Iedere ouder bepaalt zelf in hoeverre hij of zij bereid is als onbezoldigd hotel te fungeren voor haar inmiddels ontpuberend kind.
Ik kan je wel wat tips geven. Stop met ruzie maken over die donderdagavond. A) werkt het niet, dat merk je aan haar gelieg, en B) gaat het niet om die donderdag.
Het beste in deze situatie is het Eerlijk Gesprek. Een respectvol gesprek tussen een ervaren volwassene en een stagiair volwassene.
Vraag je dochter wat ze de komende tijd wil. Als zij zich per se een tijd lang wil onderdompelen in een poel van hedonisme, met veel feesten en amper studeren, dan is dat haar keuze. Laat haar. Het is haar goed recht, ze heeft haar HAVO diploma gehaald, ze is wettelijk bijna volwassen.
Maar. Maak haar ook duidelijk dat jij stopt met zo’n leven te faciliteren en financieren op de dag dat ze achttien wordt. Je wilt graag haar studie financieren, als zij daar resultaten bij behaalt (of, wat je terecht stelt, in ieder geval heel hard haar best doet).
Maar zeg haar dat je vanaf haar achttiende niet alleen stopt met het financieren van dat leven, maar ook kostgeld gaat vragen, als ze het lang-leve-de-lol-leven belangrijker vindt dan studeren. En het staat haar vrij op zichzelf te gaan wonen, als ze mama’s bemoeienis beu is.
Vanaf dat moment zal ze moeten kiezen: of serieus studeren (en daarnaast gedoseerd lol maken), of gaan werken om haar levensstijl en haar thuishotel te kunnen betalen.
‘Je puberteit ligt achter je, lieverd’, zou ik als boodschap overbrengen. ‘Welkom in de echte wereld, de wereld waarin iedereen recht heeft op haar eigen keuzes en ook de consequenties daarvan.’
Of, zoals een grote wijsheid luidt: iedereen heeft recht op zijn eigen problemen.
Heel veel succes met het gesprek!
PS: Eén ding nog. Je dochter is pas zeventien. Dit komt goed.
Kluun geeft puberadvies: 'Dat je kind seks heeft en dus volwassen wordt, is moeilijk voor ouders'
