“Vrouwen schrijven alleen maar over zichzelf”, zei de man tegen de man in een mannenpodcast en ik dacht dat hij een grapje maakte, maar volgens mij zat er geen Zelfspot bij.
“Vrouwen moeten niet alleen maar over zichzelf schrijven”, zei de man, “want emancipatie gaat toch ook over je kunnen verplaatsen in iemand anders?” De man maakte zich druk. Al die vrouwen die maar over vrouwendingen schrijven. Hij noemde het gênant.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan alle verhalen over onderwerpen die vrouwen aangaan, die ik als journalist jarenlang alleen kwijt kon bij vrouwenbladen omdat ze voor ‘gewone mensen’-bladen niet mainstream genoeg waren.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan het onderzoek waaruit bleek dat mannen vooral boeken lezen die geschreven zijn door andere mannen, terwijl het geslacht van de auteur voor vrouwelijke lezers niet uitmaakt.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan hoe verhalen met een mannelijke hoofdpersoon worden gezien als universeel en verhalen met een vrouwelijke hoofdpersoon als een apart genre, omdat van vrouwen wordt verwacht dat ze zich in mannelijke personages kunnen verplaatsen, maar andersom natuurlijk niet.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan de Bechdel-test als feministische maatstaf voor films, waarbij de enige vereiste is dat er twee vrouwelijke personages met een naam in een film voorkomen die met elkaar een gesprek hebben over iets anders dan een man en dat nog altijd een groot deel van de films zelfs deze absolute ondergrens niet haalt.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan Eva Jinek die een documentaire maakte over de worstelingen van moeders in onze moderne maatschappij en hoe jammer critici het vonden dat ze hiermee als serieuze journalist op de ‘Libelle-tour’ ging, in dezelfde periode dat twee mannen een unaniem bejubelde documentaireserie uitgebrachten over hoeveel ze wel niet van melancholische Franse liedjes hielden.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan Lize Korpershoek die een documentaire maakte over vrouwen die weinig plezier beleven aan seks en hoe ze met de mannelijke presentator van een talkshow vooral moest praten over hoe sneu het was voor haar vriend, terwijl de tafelheer haar vroeg wat hun toekomstige kinderen er wel niet van zouden denken.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan #metoo en hoeveel verhalen van vrouwen er uiteindelijk nodig waren om tot het collectieve inzicht te komen dat het probleem dat vrouwen al jaren aan de kaak probeerden te stellen misschien toch wel echt bestond.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik moest denken aan de vrouwelijke comedian die vertelde over Sally Ride, de eerste Amerikaanse vrouw die de ruimte inging, en die van de hooggeleerde collega’s van NASA de vraag kreeg of honderd tampons genoeg zouden zijn voor een trip van zes dagen. En dat het geen grapje was.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik dacht aan alle verhalen van vrouwen die werken in omgevingen die niet op hen zijn ingericht. Die rijden in auto’s die niet veilig zijn gemaakt voor hun lichamen. Medicijnen slikken die niet op hen zijn getest. Pijnen lijden die niet worden erkend. Worstelen met stoornissen die niet worden gediagnosticeerd. Overlijden aan hartkwalen die niet worden herkend. Omdat ze rondlopen in lichamen die ‘afwijken van de norm’ en daarom onvoldoende worden bestudeerd. Terwijl de verhalen die ze hierover vertelden lang niet werden geloofd.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in een ander”, zei de man tegen de man. En ik dacht aan al die vrouwen die hun ervaringen blijven delen, in de hoop dat de mensen op wie de hele wereld is ingericht, zich ooit wat beter in hen kunnen verplaatsen.
“Verplaats je toch eens in de ander”, hoorde ik. En ik dacht: wat een goed idee.
“Vrouwen, verplaats je toch eens in de ander”, zei de man. Blijkbaar moeten we dat nog leren. Misschien kan de man in de mannenpodcast ons voordoen hoe het moet.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Lieve vrouwen, het is echt oké om kinderdingen saai te vinden'
