Ik heb een extreem luie puber. Stel je voor dat je ook iets zou moeten doen in het huis? Waarom zou je? Elk taakje is een groot gezeur, ik krijg een resting bitch face als antwoord, inclusief een bijpassende attitude. Hoe zorg ik ervoor dat ze zonder gezeur die paar kleine taakjes oppakt?
Florien
Ha daar is-ie, de puber met een attitude ter zwaarte als de schooltas van een brugklasser!
Een probleem dat herkenbaar zal zijn voor de meeste puberouders. Voor mij in ieder geval wel. Meehelpen in het huishouden, zelfs op het meest minimale niveau, lijkt soms wel alsof we onze kinderen zojuist hebben gevraagd hun eigen hoodie op te eten als ontbijt.
Florien, met de deur in huis: ook bij ons thuis is het behelpen met meehelpen. Ja, ook wij hebben regels in huis als het om meehelpen gaat en nee, daar houden de pubers zich soms… eh… best vaak… eh… meestal niet aan.
En dan zal iedere opvoedkundige zeggen: wees consequent! Maar iedere ouder met pubers weet ook dat de consequentie van consequent zijn is dat rollende ogen, gezucht en gekreun en een dagelijkse strijd in huis dan je deel zullen zijn.
Ik heb geen zin om iedere keer weer dat conflict aan te gaan. Ook (en misschien is dat gemakzuchtig) omdat ik weet dat het geen onwil is van pubers, ze doen het niet om me te pesten, maar ze zien het gewoon niet. Die sokken op de badkamervloer. Die volle afvalemmerzak. Dat bord op het aanrecht. Die lege wc-rol. Die plastic zak op de grond, waar ze gewoon overheen stappen. Die eeuwige stinkende sneakers in de hal. Die jas op de grond.
Ik heb in de loop der pubers besloten mijn principes inzake huishoudelijke taken niet te principieel door te voeren. Ik heb gewoon geen zin om die zeikvader te zijn die alsmaar blijft corrigeren en mekkeren over de rotzooi in huis.
Dan raap ik maar wat vaker een kledingstuk op. Dan zet ik maar wat vaker dat bordje in de vaatwasser. Ik beloon liever goed gedrag in plaats van telkens weer negatief gedrag te benoemen. Liever motiveren dan corrigeren. Maar: áls ik dan een keer expliciet vraag of ze willen helpen, dan wil ik ook dat zij niet gaan lopen klagen en zuchten.
Een paar tips nog, die bij ons goed werken:
- Koppel je hulp aan hun verantwoordelijkheden. “Als jij zo even de vuilnis buiten zet, help ik je straks even met die mail. Ik zorg ik dat er dit weekend pizza is.”
- Timing is belangrijk – vraag niet om hulp tijdens favoriete games of shows, maar kies momenten waarop je puber toch al “beschikbaar” is.
- Geef inspraak: “Welke huishoudelijke taken vind je het minst vervelend?” Mijn jongsten vinden de vaatwasser inruimen vreselijk, maar uitruimen veel minder erg.
- Soms helpt het om subtiel te laten zien wat de consequenties zijn van niet meehelpen, zonder het een strijd te maken. “Ik moet nu de was doen, dus ik kan je niet even naar voetbal brengen.”
- Wat ook helpt: samen taakjes uitvoeren. Samen de vaatwasser inruimen. (En na de gedane taak, als die vaatwasser helemaal is opgeruimd, bedank ik ze ook echt voor het meehelpen.)
- Laat zien dat je zelf ook actief bezig bent met huishoudelijke taken als je kinderen het zien. En dan niet zuchtend en passief agressief met net iets meer geluid die vaatwasser inruimen, maar gewoon laten zien dat dit werk is dat gedaan moet worden. Niet door kabouters, maar een mens: jij.
Maar hoe dan ook: de meeste pubers zullen nog niet snappen dat zij echt niet het middelpunt van het universum zijn, dat de rest van de wereld er niet ten dienste van hen is. Maar dat gaan ze ook niet begrijpen als je ze steeds maar blijft berispen.
Nee, Florien, het is niet altijd makkelijk om met een puber in huis samen te leven, vooral niet als elke kleine taak voelt alsof je moet onderhandelen met een topdiplomaat. Maar de dag komt dat je ineens merkt: krijg nou wat! Iemand heeft de vaatwasser uitgeruimd. Vrijwillig. Zonder het te zeggen.
Alle sterkte tot die dag aanbreekt!
Kluun
Kluun geeft puberadvies: 'Mijn kind spijbelt af en toe, hoe kan ik hier het beste mee omgaan?'
