Kluun geeft puberadvies: 'Ik word helemaal gek van die zooi op de slaapkamer van mijn zoon'

Slaapkamer van je puber

Dat laatste is voor een puber van groot belang. Als puber heb je vaak het idee dat iedereen zich met jouw leven bemoeit. En laten we wel wezen: dat is ook meestal zo. De hele dag, week in week uit, verwachten mensen iets van je. Je ouders, je docenten, je vrienden: allemaal vinden ze iets, willen ze iets, eisen ze iets van je. En allemaal hebben ze hun eigen agenda en eigen mening over hoe jij je zou moeten gedragen.
Hoe je je zou moeten kleden.
Wat voor punten je op school moet halen.
Hoe je je moet gedragen.
Hoe en wanneer je je huiswerk moet maken.
Met wie je om moet gaan (en met wie beslist niet).
Wanneer je schone kleren aan moet.
Wanneer je je haar moet wassen.
Enzovoort, enzovoort. De hele dag door, zeven dagen in de week.

En dan is er één plekje, dat helemaal van jou is. Het is je enclave van vrijheid in een wereld waarin iedereen zich met jou bemoeit.
Jouw slaapkamer is de plek waar jij en alleen jij bepaalt hoe het er daar uitziet, wat je er doet, en ook wat je er niet doet. Bijvoorbeeld die zooi opruimen.

Kluun: ‘Tijdens het kotsen, kon ze gelukkig wel met mooi gelakte nagels die smerige wc-pot vasthouden’Lees ook

Gezellig huis

De meeste pubers hebben een heel ander beeld van een gezellig huis dan hun ouders. Laat ik op het mezelf betrekken: ik hou van een opgeruimd huis. Mijn werkkamer is opgeruimd, mijn bureau leeg, ik kan niet tv kijken zonder dat we eerst de tafel hebben afgeruimd, elk bord dat ik op het aanrecht zie staan, zet ik meteen in de vaatwasser en mijn favoriete dag in huis is de vrijdag, als onze onvolprezen schoonmaker Amina net is geweest en het hele huis schoon en opgeruimd is. Ik kan dan echt genieten.

Mijn pubers zien niet eens dat Amina is geweest. Het boeit ze oprecht niet dat overal in huis sneakers, etensresten, borden, koppen, mokken, schooltassen, hoodies, handdoeken, sokken, sneakers, schoolboeken, opladers en laptops rondslingeren. Opgeruimd of niet: het huis wordt er in hun optiek niet gezelliger of minder gezellig van.

En dat uit zich in hun slaapkamers. Bij de een ziet er het erger uit dan bij de ander, maar opgeruimd is het in geen enkele van de slaapkamers van onze kinderen.

Ik zal eerlijk zijn: ik word bijkans gek als ik af en toe een blik in die slaapkamers werp. Dus heb ik daar een remedie voor gevonden: ik doe de deur dicht en kijk niet.

Ik heb een paar regels opgesteld:

1 In ons huis bepalen mijn vrouw en ik de regels. Je ruimt op wat je hebt gepakt en je helpt mee met opruimen als wij het vragen.
2 Voor de slaapkamer geldt er een andere regel. Het is hun slaapkamer, niet de mijne.
3 Zolang er zich geen etensresten, knaagdieren, massavernietigingswapens of artikelen bevinden die vallen onder de wet op verboden wapenbezit of de opiumwet, is het hun pakkie an.

En zo is iedereen blij: zij hebben er geen enkel probleem mee dat ze (in mijn ogen) in een stinkend rovershol slapen, ik blok het in mijn hoofd.

Lukt dat? Meestal wel. Sinds we deze regels hebben ingesteld, hebben we een stuk minder oorlog in huis.

Sterkte met wegkijken, Anna!

Kluun geeft puberadvies: 'Ons samengestelde gezin bleek een recept voor hoogoplopende irritaties, flinke drift- en huilbuien'Lees ook