Mijn kind spijbelt af en toe. In principe vind ik dat nog niet eens het probleem. Want ja, hebben we niet allemaal wel eens gespijbeld toen we jong waren? Maar ik vind het wel erg dat hij erover liegt als ik er met hem over in gesprek ga (in de app kun je tegenwoordig alles zien). Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?
Yvonne
Ha Yvonne,
O, wat hadden wij het gemakkelijk vroeger! Spijbelen was een koud kunstje, als je tenminste een beetje handig was in het vervalsen van de handtekening van paps en mams. (Ik droom af en toe nog steeds dat ik weer op school zit, het hele jaar niet bij wiskunde ben geweest en dan ineens eindexamen moet doen)
Maar daar kunnen onze eigen belhameltjes mooi naar fluiten, nu Big Parent is watching them door Magister. Je bent als gezonde puber nog niet in de friettent beland met je matties tijdens een zinloos uur geschiedenis, of je vader appt al waarom je niet in de klas zit.
Maar goed. Laat ik niet de draak steken met de klassieke puberkwestie van het spijbelen.
Eerst even over je opmerking over het liegen. Ik hoor het je bijna zeggen, Yvonne: ‘en als-ie er nou maar gewoon eerlijk over was geweest…’. Tja, spijbelen en eerlijk zijn is nou eenmaal niet een voor de hand liggende combinatie. Ik moet de eerste ouder (inclusief mezelf) nog tegenkomen die op de mededeling van een puber dat-ie vandaag weer eens lekker twee spijbeluren in het park of in een dönerzaak heeft doorgebracht, beantwoordt met: ‘Wat goed van je, lieverd, ga zo door.’
Als puber heb je drie mogelijkheden, ook als het om verzuim op school gaat:
1 Gewoon voldoen aan het woud van eisen en regels dat je ouders en school stellen. Kan, maar dan zou ik wel vast wat budget reserveren voor de psychotherapeut, zo rond je dertigste.
2 Continu de strijd aangaan met docenten en ouders door iedere overtreding eerlijk aan te kondigen en communiceren. Kan ook, maar dan moet je als puber bereid zijn om je hele pubertijd oorlog te voeren op ieder terrein. Geloof me, dat wil de puber zelf ook niet.
3 Of, en (spoiler) dat lijkt me het meest gezond in het proces van losmaken van je ouders, die zelf nog wat moeite hebben met het loslaten van hun kind: je een beetje door de pubertijd heen jokken, hier en daar wat verzwijgen en de schone schijn ophouden dat je een heuse superpuber bent.
Maar goed. Terug naar de spijbelkwestie. Wat kun je er als ouder aan doen, als die niet incidenteel, meer een gewoonte wordt die leidt tot een exit op school?
Het allerbelangrijkste, bij ieder conflict of probleem met je puber: blijf in gesprek. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: “Ik heb gezien dat je niet op school was, terwijl je zei van wel. Daar wil ik het morgen (of zo) met je over hebben.
Daarmee geef je je puber ook kans om te denken wat hij wil zeggen. Begin het gesprek zonder beschuldigingen.
Toon begrip, maar laat je niet afschepen. Begin bijvoorbeeld met ‘wil je eens vertellen wat er aan de hand is? Ik weet dat je veel spijbelt. Wat is de reden waarom je veel lessen overslaat?’
Probeer te achterhalen waarom er wordt gespijbeld. Is het stress, verveling, problemen met leraren of klasgenoten? Als je de kern van het probleem begrijpt, kunnen jullie samen naar oplossingen zoeken. Leg daarbij uit dat structureel spijbelen voor hemzelf heel nare consequenties kan hebben.
Laat hem meedenken in de afspraken die je samen maakt. Het zal hem helpen zich meer zelf verantwoordelijk te voelen voor zijn acties.
Als spijbelen een terugkerend probleem blijkt te zijn, overweeg dan ook extra ondersteuning zoals counseling of mentorprogramma’s op school.
Het gaat erom een balans te vinden tussen begrip tonen en grenzen stellen als ouder. Hoe lastig ook, uiteindelijk draait alles om open communicatie en wederzijds respect!
