Moeders Eva Hermans-Kroot en Tycho Reijnders van 'Over mijn Lijk' maken podcast: 'Eerbetoon aan onze kinderen'

Susan en Daniela

Het is Daniela die Susan benadert voor het eerste contact. “We hebben elkaar een keer ontmoet bij een online AYA-meeting (Adolescents & Young Adults, jongvolwassenen met kanker, red.). Tycho pushte vaak dat ik met Susan moest afspreken. Hij vermoedde dat we het goed met elkaar konden vinden.”

Op 25 februari 2025 krijgt Susan een bericht. “‘Ik wens je zo veel kracht en sterkte’, zo startte Daniela’s appje. Eva is overleden op 30 november 2024 aan longkanker. Daniela en ik gingen appen en bellen, en daar zijn we sindsdien niet mee gestopt”, lacht ze. “Ik ben lang op zoek geweest naar iemand met wie ik mijn verdriet kon delen. Tot Daniela me appte. We delen alles met elkaar. Het helpt dat we dezelfde humor hebben. Vorige week zat jij even in de put. Dan zijn we er voor elkaar en maken we grapjes. Ik zal ze niet herhalen”, grinnikt Susan. “Nee, dan denken mensen dat we rijp zijn voor het gesticht”, lacht Daniela.

“We bellen midden in de nacht als we niet kunnen slapen. Het is uniek”, vertelt Susan. Dat beaamt Daniela. “We hebben voor het eerst afgesproken op 28 april 2025, de dag dat Tycho is overleden aan darmkanker. Heel bizar.”

De start van de podcast

Na een paar maanden belt Daniela Susan met ‘een wild idee’. “Ik zat er al even op te broeden om een podcast te maken. Áls ik het zou doen, wilde ik het maar met één iemand doen en dat is Susan. Nog voordat mijn verhaal klaar was zei ze ja”, lacht ze.

Susan: “Vanaf het horen dat je kind ongeneeslijk ziek is, tot het overlijden en alles erna is best een eenzaam proces. Iemand hebben die je écht begrijpt, is onbeschrijfelijk fijn. Wat wij hebben met elkaar, gunnen we een ander zo. Ook daarom maken we de podcast.”

Tekst loopt door onder de foto.

Daniela en Susan tijdens een podcastopname

AYA Fonds

Daniela en Susan wisselen ideeën uit, en al gauw staat er een concept. “Vervolgens zochten we een sponsor. Gelukkig was het AYA Fonds bereid om de podcast mogelijk te maken, waar we heel dankbaar voor zijn”, vertelt Susan. “Het AYA Fonds helpt jongvolwassen die kanker hebben. Ze hebben veel betekend voor Eva. Ze heeft daarom een deel van de opbrengsten van haar boek aan het AYA Fonds gedoneerd.”

Ook Tycho heeft veel gehad aan het AYA Fonds, vertelt Daniela: “In het ziekenhuis zit een AYA-lounge en er zijn AYA verpleegkundigen, die gespecialiseerd zijn in de omgang met jongvolwassenen met kanker. Tycho heeft ontzettend veel steun aan hen gehad. AYA’s hebben specifieke behoeften. Daarom vinden we het zo belangrijk dat de organisatie aandacht krijgt.”

In de bloei van je leven, en dan ineens kanker: 'Jonge patiënten hebben vaak last van een schuldgevoel'Lees ook

Stuk verdriet!

Susan en Daniela gaan aan de slag met het maken van de podcast. “En een jaar later is ons kindje geboren”, lacht het duo. Voor de eerste opnames bereiden ze zich amper voor. “We zijn er blind in gegaan. Als je te veel voorbereidt, wordt het denk ik niet heel authentiek”, zegt Susan.

In de podcast bespreken ze álles rondom rouw, verlies en de dood. Dit doen ze met een flinke dosis (zwarte) humor. “We willen een zwaar thema luchtig en bespreekbaar maken. Niet droevig, dan zijn mensen na een half uur luisteren kapot. Onze insteek is dat het voor de luisteraar voelt alsof ze bij ons aan de keukentafel zitten”, vertelt Daniela.

Bekijk hieronder een fragment uit de eerste aflevering:

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Stuk Verdriet (@stukverdrietdepodcast)

Ze ontvangen verschillende gasten in Stuk verdriet!. “Zoals broers, zussen en vrienden van mensen die iemand hebben verloren. We spreken daarnaast in aflevering twee een vader met zijn dochter die een hersentumor heeft. Ook komen rouwtherapeuten langs om te vertellen over rouw en advies te geven wat mensen kunnen doen voor iemand die rouwt.”

Wat kun je (beter niet) zeggen tegen iemand die rouwt?

Ook geven Susan en Daniela advies uit eigen ervaring. “Het is geen verplichting om mensen te helpen die in een situatie zitten met ziekte of verlies. Maar als je dat wel wil, hebben wij tips. We vertellen in de podcast welke opmerkingen wij pijnlijk vinden”, zegt Daniela. Ze begint: “Veel mensen weten niet wat ze moeten zeggen, dus spreken ze je niet aan. Dat voelt nog eenzamer. Dan kan je beter zeggen: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik vind het verdrietig.'”

Daniela noemt een vraag die je beter niet kunt stellen. ‘Heb je het al een plekje gegeven?’ “Je leert ermee leven, maar je kind verliezen geef je geen plekje.” Susan is het daarmee eens. “Mijn nekharen gaan ervan overeind staan. Nog zo’n opmerking is ‘ik begrijp je’. Dat bedoelen mensen goed, maar het is pijnlijk. Je kan zeggen ‘ik probeer je te begrijpen’, maar het gat in je hart begrijp je pas als je ook een kind bent verloren.”

Hoewel iedereen andere voorkeuren heeft, vertelt Susan dat zij geen voorkeur had voor het ontvangen van bloemen. “Die hadden voor mij crematorium vibes. Het fijnste vond ik een maaltijd(bon). Met een rouwbrein vergeet je vaak te eten. Dat iemand eten brengt of een maaltijd laat bezorgen is dan zó fijn.”

Koen (29) heeft kanker en is te zien in 'Over Mijn Lijk': 'Er zit een bom in mijn hoofd en niemand weet hoe lang de lont is'Lees ook

Platform Stuk verdriet!

Daniela en Susan zijn naast de podcast het platform Stuk verdriet! gestart. Daniela: “De bedoeling is dat je in een oogopslag alle thema’s rondom rouw op een website gebundeld kunt vinden. Het is niet alleen voor mensen die een kind zijn verloren, het is voor iedereen die met verlies te maken krijgt. Daarnaast willen we een platform bieden waarop mensen een rouwmaatje kunnen vinden. Het platform willen we omzetten in een stichting, maar dat kost geld. Daarom zijn we een GoFundMe begonnen. Zodra we een stichting zijn, kunnen we fondsen werven. Daarmee willen we meetings organiseren, zodat mensen elkaar kunnen ontmoeten en kijken met wie ze een klik hebben.”

“Ook komt er een plek op de site waar mensen hun verhaal kunnen delen. Anderen kunnen hun steun betuigen en een privébericht sturen. Zo kunnen ze ook zelf afspreken”, zegt Daniela. Susan: “We hopen dat mensen zich gehoord en geholpen voelen. Ze mogen ons ook altijd een bericht sturen.”

Blijf praten

De moeders bespreken in de podcast hoe je verder kan leven met iemand die er niet meer is. “Blijf erover praten”, zeggen ze unaniem. Susan adviseert: “Noem de namen van de mensen die je mist. Iemand is pas weg, als je niet meer over diegene praat. Haal herinneringen en leuke anekdotes op.”

Ze delen allebei een dierbare herinnering aan hun kinderen. Daniela: “Als ik moet kiezen, dan zijn het toch herinneringen uit zijn laatste jaar. Slapen lukte niet meer, meestal door de pijn in zijn hoofd door de uitzaaiingen. We lagen dagelijks samen op de bank en hielden serie- of filmmarathons. Hij lag tegen me aan, ik hield zijn hand vast. Een domme serie kijken en samen zijn. In de stilte van de nacht je zó verbonden voelen. Er was geen ruis van buitenaf. Alleen wij twee. Samen tegen de rest van de wereld.”

Susan heeft ontelbaar veel mooie momenten met Eva. Ze denkt onder andere nog vaak terug aan een surpriseparty die ze voor haar dochter heeft georganiseerd. “Als kind ging Eva altijd op tijd naar bed. Ik hoefde haar nooit naar bed te sturen. Ze werd zestien jaar en was geslaagd. Met vriendinnen ging ze uit eten en bij thuiskomst was er een surprise. Om 20.00 uur zei ze: ik ga naar bed. Tegen alle gasten moest ik zeggen dat madame ging slapen. Ik kan hier zo hard om lachen. Dit blijft me altijd bij.”

Een eerbetoon aan Tycho en Eva

De eerste zes afleveringen zijn inmiddels opgenomen. Ze hopen er nog véél meer te maken, want ‘gesprekstof hebben ze genoeg’. Ook kunnen luisteraars insturen waar ze graag meer over willen horen. “Wilde plannen zijn er genoeg. Een gooi doen naar het winnen van de Dutch Podcast Awards is er een van. We willen Stuk Verdriet! veel groter maken. We dromen ervan dat we het platform zijn waar mensen aan denken wanneer ze te maken krijgen met verlies. We horen nu al terug hoe fijn het is dat we hierover praten en dit onderwerp opengooien. Zelf kunnen we ook ons ei kwijt. We blijven benadrukken hoe fijn het is om over onze kinderen te praten. Voorheen was ik alsmaar moe, nu heb ik een doel dat me energie geeft ter nagedachtenis aan mijn kind.”

Zo voelt het ook voor Daniela. “Het is voor ons ook een stukje verwerking. Ik zou er heel anders bijlopen als ik hier niet mee bezig was geweest. Het is een eerbetoon aan onze kinderen. We doen dit allemaal vanuit het gedachtegoed van Tycho en Eva. We willen dat ze trots op ons zijn.” “Dat zijn ze ook”, verzekert Susan. “Onze kinderen hebben iets uitgedragen in Over Mijn Lijk en op social media. Wat wij nog voor hen kunnen doen is hun nalatenschap blijven verspreiden.”

Daniela en Susan proosten na de opnames van aflevering drie en vier met het drankje Kleine Hallo van Tycho.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Wil je Daniela en Susan steunen in het opzetten van Stichting Stuk Verdriet? Dat kan hier. Daarnaast hebben Tycho’s ouders de Tycho Noah Foundation gestart om geld in te zamelen voor meer onderzoek naar het zegelring carcinoom, het type kanker waaraan Tycho is overleden.  

Marit uit 'Over Mijn Lijk' blijft tot het einde haar humor houden: ‘Zal ik even een lamp aan en uit doen?’Lees ook