Greets zoon Koen (17) raakte vermist bij het Gardameer: 'Na vier dagen vonden ze zijn lichaam'

Overnachting bij het Gardameer

Het is de zomer van 2018 wanneer Greet en haar man met zoons Koen en Max en drie van hun vrienden onderweg zijn naar Kroatië. Omdat het een lange rit is, maken ze een tussenstop bij het Gardameer. Vanaf de camping waar ze overnachten rijdt een shuttlebus naar een discotheek in de buurt. Koen, Max en hun vrienden gaan ernaartoe.

Na een geslaagde avond gaan de jongens terug naar de camping. “Max en een vriend misten de bus, omdat ze nog naar het toilet moesten. Koen en twee andere vrienden stapten wel in. Zijn vrienden zaten voorin, Koen achterin. Het was onbekend terrein, dus ze hadden geen idee waar ze precies moesten uitstappen. Bij de juiste halte stapten zijn vrienden aan de voorkant uit. Veel jongeren van de camping verlieten de bus en door de drukte zagen ze Koen niet. Ze dachten dat hij er aan de achterkant uit was gegaan. Dat bleek niet zo te zijn.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Geen paniek zaaien

Als Greet en haar man de volgende ochtend wakker worden, zien ze meteen dat Koen niet in zijn tent ligt. “Ik vroeg aan de jongens waar hij was. Ze vertelden dat ze de hele nacht hadden gezocht, maar Koen nergens konden vinden. Ze hadden ons niet wakker gemaakt, omdat ze geen paniek wilden zaaien. Ik zei gelijk: ‘Dit is niet goed, Koen blijft niet zomaar weg. Hij is er niet meer.’ Ik voelde het aan alles, noem het moederintuïtie.”

Die ochtend melden ze Koen als vermist bij de lokale politie, maar daar krijgen ze te horen dat ze pas na 48 uur in actie komen. “We zijn naar een ander politiebureau gegaan, een dorp verderop, maar ook daar deden ze niets. We gingen terug naar het eerste bureau. Blijven volhouden, dacht ik.”

Uiteindelijk pakt de politie de zaak diezelfde dag nog op. “’s Avonds hebben ze een drone de lucht ingestuurd bij het Gardameer en werd er een crisiscentrum opgezet. Helikopters, brandweer en politie werden ingezet om Koen te zoeken.”

Minke's zoon (24) overleed tijdens Schotse wandelvakantie: 'Toen de politie belde, stierf ik zelf ook een beetje'Lees ook

Hartverwarmende steun

“Het was een en al emotie. Chaos in ons hoofd. We sliepen niet, aten niet. We waren alleen maar aan het zoeken, zoeken en nog eens zoeken. We hadden ontzettend lieve buren op de camping. Zij zaten in een grote appgroep van mensen aan het Gardameer en meldden daarin meteen Koens vermissing. Daar hebben we veel aan gehad.

Via de appgroep probeert de familie meer te weten te komen over Koens laatste uren voor zijn vermissing. “We kregen tips en kwamen steeds meer te weten over wat er die avond was gebeurd.” Mensen op de camping organiseren zoekacties en familieleden komen naar Italië om te helpen. “Ook al was de camping vol, er werd voor iedereen plek gemaakt. De hulp en het medeleven waren hartverwarmend. Dat zal ik nooit vergeten.”

Lichaam gevonden

Ondanks alle steun en talloze zoekacties wordt er dagenlang geen spoor van Koen gevonden. “We zochten al vier dagen, waren radeloos. Dan werd er een schoen of een kledingstuk gevonden en moesten we kijken of het van Koen was. Er was continu emotie en stress: wat krijgen we nu weer te zien? Wat vinden ze nu weer? Maar de spullen die werden gevonden, waren niet van Koen.

Op een gegeven moment komt er iemand in een golfkar naar hun camper. “Of we mee konden komen. We werden naar een huisje gebracht en daar hoorden we de woorden die we niet wilden horen: ‘We hebben een lichaam gevonden.’”

Elke dag verdriet

Op dat moment weten Greet en haar man nog niet of het om hun zoon gaat; Greet heeft wel het vermoeden. Bijna twee uur lang wachten ze in het huisje terwijl het lichaam geïdentificeerd wordt.

“Toen kregen we het bericht dat hij het was. Ik kon alleen maar schreeuwen. Al die tijd houd je hoop en dan ineens is het definitief. Wat er op zo’n moment door je heen gaat, is niet voor te stellen. Die pijn voel ik nog elke dag. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ook al is het acht jaar geleden, het verdriet blijft.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Greet heeft haar zoon na zijn overlijden niet meer gezien. “Ze hebben ons afgeraden om hem zelf te identificeren, omdat Koen vier dagen in het water had gelegen. Hij had al zijn persoonlijke spullen nog bij zich: zijn sleutels, telefoon en portemonnee. Dus we wisten dat het Koen was.”

Wat er die nacht gebeurde

Later wordt steeds duidelijker wat er die nacht met Koen is gebeurd. Als zijn vrienden de avond na het stappen bij de camping uit de bus stappen, blijft Koen achterin zitten. Door de drukte merkt hij niet op tijd dat ze uitstappen. Pas als de bus weer rijdt, beseft hij dat hij zijn halte heeft gemist. “We hoorden later van een meisje met wie hij in de bus zat dat hij ineens opsprong toen hij vanuit de rijdende bus zijn vrienden langs de weg zag staan. Hij heeft nog op de deur gebonkt en de chauffeur gevraagd om te stoppen, maar dat deed hij niet.”

Koen stapt bij de eerstvolgende halte uit, een behoorlijk eind van de camping. Hij besluit terug te lopen. “Het was een vrij gevaarlijke weg met een soort looppad achter de vangrail, met veel gras en takken. Daar heeft Koen gelopen, zo bleek uit sporen. Het was pikdonker en Koens telefoon was leeg, dus hij had geen lampje. Ineens was daar een gat en is Koen zes meter naar beneden in een duiker gevallen.”

De duiker, een ondergrondse waterdoorgang, was vanaf de weg nauwelijks te zien. “Zelfs overdag. Het duurde vier dagen voordat politie en brandweer het ontdekten.”

Koens hoedje

Vlak voor de vakantie koopt Greet een hoedje voor Koen, dat hij vervolgens bijna voortdurend draagt. Als Koen vermist raakt, verdwijnt ook het hoedje. “In die appgroep had ik gevraagd of iemand het hoedje had gezien. Twee weken nadat we thuis waren, toen Koen al was begraven, kwamen twee politieagenten bij ons: ‘We hebben zijn hoed gevonden’, zeiden ze.

Een jongen had het hoedje in de discotheek gevonden en meegenomen. “Toen hij onze oproep in de app zag, heeft hij de hoed naar de politie in Nederland gebracht. Dat het uiteindelijk bij ons is teruggekomen,  ontroert me nog steeds.”

Vernieuwde weg

Elk jaar keren Greet en haar man terug naar de plek waar ze hun zoon verloren. Deze zomer is het acht jaar geleden dat Koen om het leven kwam. Zes jaar geleden is de weg waar het ongeluk plaatsvond vernieuwd. Op uitnodiging van de burgemeester zijn Greet en haar man aanwezig bij de opening. Tijdens die bijeenkomst wordt Koen herdacht.

“Alle brandweerlieden en politieagenten die destijds betrokken waren, waren erbij, net als burgemeesters uit meerdere dorpen. Er staat nu een gedenkteken ter ere van Koen en de weg is prachtig geworden: met veilige fietspaden, looppaden en veel verlichting.”

Het gedenkteken ter ere van Koen. Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Voor Greet geeft het troost dat de plek nu veiliger is voor anderen. “Er komen zoveel kinderen zoals Koen langs die plek. Door zijn overlijden is de kans dat daar nog een ongeluk gebeurt veel kleiner.”

‘Zijn droom is toch nog uitgekomen’

“Koen was een ondernemend kind dat precies wist wat hij wilde. Hij leefde snel voor zijn leeftijd, maar was tegelijkertijd een oude ziel.” Koen zat op het vwo en hoewel het plan was om na de middelbare school naar de technische universiteit te gaan, ligt zijn passie ergens anders. “In de tweede klas kwam hij tijdens een muziekles voor het eerst echt in aanraking met muziek. Dat maakte iets bij hem los. Hij leerde zichzelf piano en gitaar spelen, wilde schrijver worden en was daar iedere dag mee bezig.”

In die tijd neemt Koen korte stukjes muziek op, die hij naar een vriend stuurt. Na zijn overlijden krijgen die opnames een bijzondere betekenis. “Om zijn verdriet te verwerken, heeft die vriend van al die losse stukjes één nummer gemaakt ter herinnering aan Koen. Dat nummer staat op Spotify en er is een video waarin Koen op het podium te zien is. Voor ons is dat heel bijzonder. Zijn droom is toch uitgekomen.”

Ter nagedachtenis aan Koen van Keulen: 14 juni 2001  –  20 juli 2018. 

Oproep

Voor de rubriek Monumentje zijn we op zoek naar persoonlijke verhalen van ouders die hun kind zijn verloren tijdens een vakantie of reis. Wil je jouw verhaal met ons delen? Je kunt mailen naar lezer@linda.nl met je naam, leeftijd, telefoonnummer en een korte beschrijving van je verhaal. Mogelijk nemen we dan contact met je op.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Lydia's dochter Rosa (17) overleed plotseling tijdens een vakantie in Berlijn: 'Na twee weken mocht ik haar pas zien'Lees ook