Anne Bakker weet sinds een jaar dat ze uitgezaaide borstkanker heeft. Ze is ongeneeslijk ziek, haar gezondheid gaat achteruit en de dood ligt op de loer. Toch weet ze van elke dag het beste te maken.
“Je hebt alleen vandaag, knoop dat in je oren,” geeft Anne mee.
“Ik werk met dak- en thuisloze mensen en ik had een leuke, maar hectische dag, toen ik zag dat de huisarts drie keer mijn privénummer had gebeld. Ik dacht vooral: mens, laat me met rust”, vertelt Anne. Een paar weken eerder had ze na de oproep van het bevolkingsonderzoek een mammografie, maar de link legt ze niet meteen. Als ze de huisarts terugbelt blijkt dat de uitslag van het onderzoek niet goed is. Anne wordt doorverwezen naar het ziekenhuis en in gesprek met de oncoloog krijgt ze de diagnose. “Mijn dochters (24 en 27) waren erbij. Met z’n drieën kregen we te horen dat ik borstkanker met uitzaaiingen heb. Onze wereld stond op z’n kop.”
In de periode voor de diagnose voelt Anne zich niet ziek, de verwoestende uitslag komt uit het niets. “Achteraf besefte ik dat ik wel wat griepachtige klachten had gehad, maar dat is ook niet zo gek in mijn werk. Verder had ik zelf niets gemerkt, ik voelde bijvoorbeeld geen knobbeltje in mijn borsten.”
Het behandelplan laat even op zich wachten, door het aantal uitzaaiingen is het een puzzel. Als de opties eenmaal op tafel liggen, heeft Anne haar bedenkingen. “Ik vond het moeilijk om volmondig ja te zeggen tegen een zware behandeling. Ik heb een ingewikkeld leven gehad, ik wil kwaliteit van leven en comfort, ook al leef ik dan korter.”
Bij Anne gaat er snel een knop om. “Ja, het is heel klote, maar ik moest ermee omgaan en keuzes maken.” Er zijn verschillende behandelopties en ze kiest uiteindelijk voor een minder zware behandeling op basis van hormoontherapie tijdens een second opinion geadviseerd door het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis. Dit traject start in maart 2025.
Borstkankerchirurg Hester kreeg zelf borstkanker: 'Ik kan het me nog beter voorstellen wat voor zorgen en vragen een patiënt heeft'
Anne is hulpverlener in hart en nieren, dus ze besluit om te blijven werken. Haar wens is om het gewone leven zoveel mogelijk te laten doorlopen en kwaliteit van leven te behouden zodat ze fijne dingen met haar vrienden en dochters kan blijven doen. “De realiteit haalde me in. Ik kreeg steeds meer pijn, vooral door de uitzaaiingen in mijn rug”, legt Anne uit. Ze blijft werken, maar wordt uiteindelijk, zeer liefdevol, naar huis gestuurd. “Dat was ergens in mei of juni en het moment dat ik het naar mezelf ook toe durfde te geven: ze hadden gelijk.”
Nu, ongeveer een jaar na de start van haar behandeling, gedraagt de kanker van Anne zich redelijk stabiel. “In oncologische zin gaat het goed, maar mijn conditie is verslechterd. In de praktijk betekent dat veel vermoeidheid. Het is constant opnieuw uitzoeken wat kan en aanpassen. Ik lever stukje bij beetje iets in, daar komt een gek soort rouw bij kijken.”
Anne probeert er niet te veel bij stil te staan en dat lukt over het algemeen goed. “Ik heb veel meegemaakt in mijn leven en dat heeft me aanpassingsvermogen gebracht. Dat gebruik ik nu ook om mee te bewegen met mijn steeds veranderende gezondheid. Ik probeer per dag te leven. Natuurlijk heb ik ook slechte dagen waarop niks lukt en er veel pijnstilling aan te pas komt. Dan probeer ik me eraan over te geven en te denken: morgen is weer een dag.”
Hoelang ze nog te leven heeft weet Anne niet, de gemiddelden vertellen dat je nog ongeveer drie jaar leeft na de diagnose. “Ik trek me er niet te veel van aan, want dan ga ik er misschien naar leven. Maar het is niet zo dat ik helemaal niet bezig ben met mijn sterfelijkheid. Ik ruim mijn huis op en heb ook al zaken op papier gezet voor mijn uitvaart. Voor mijn dochters wil ik dat het goed geregeld is.” Met hen erover praten is emotioneel, maar ze neemt haar dochters wel mee in haar overwegingen. “Dat is ook balanceren. Wat deel ik wel en wat niet, het is heel pijnlijk om met de dood van je moeder bezig te zijn.”
Een van de voorbereidingen die Anne heeft getroffen is het laten maken van een levensportret. Dat is een op video opgenomen interview over je leven, waarbij je alles mag vertellen over je jeugd, relaties, gezin, werk en dingen die jij belangrijk vindt. “Ik weet niet of ik er nog ben als mijn dochters grote zaken mee gaan maken zoals trouwen en kinderen krijgen. Ik vind het een fijn idee dat ik nog ergens op beeld ben en ze mij kunnen zien en horen vertellen over hoe ik terugkijk op mijn leven.”
Na het maken van een levensportret krijg je als geportretteerde de kans om de video te bekijken. “Het duurde even voordat ik dat durfde. Maar ik ben blij dat ik het heb gedaan, ik herken mezelf er heel erg in. En gelukkig heb ik het gedaan nu ik me nog redelijk goed voel en er niet te ziek uitzie.” Anne heeft ervoor gekozen om het bestand al met haar dochters en een dierbare vriendin te delen. “Het is een document voor na mijn overlijden, maar ze mogen het ook nu al zien. Mijn vriendin heeft al stukjes gekeken. Ze wordt er verdrietig van omdat het haar confronteert met dat ze me gaat verliezen. Maar het is fijn om er met iemand over te kunnen praten. Mijn dochters bewaren de video voor later.”
Slechts 3 procent van de vrouwen kent 12 symptomen van borstkanker: 'Nog een lange weg te gaan'
Voor haarzelf heeft Anne vrede met haar ziekte, maar voor haar dochters wordt ze er wel kwaad over. “Natuurlijk vind ik het verdrietig dat ik dingen niet ga meemaken, maar ik sta daar ook niet te lang bij stil. Ik maak me zorgen om mijn dochters. Hun vader is wel een beeld, maar daar hebben ze een hele andere band mee dan met mij. Ik was en ben hun ouderfiguur. Het zijn hele leuke, slimme meiden, maar veel te jong om hun moeder te verliezen. Ik had het hun zo gegund dat ik er nog veel langer voor hen zou kunnen zijn.”
Anne praat hier wel over met haar dochters, maar het blijft een ingewikkeld gesprek. “Ik voel me de veroorzaker van hun verdriet, maar ik probeer dat buiten mezelf te plaatsen, want kanker is de veroorzaker.”
Een bucketlist heeft Anne niet, al zet ze wel kleine stipjes op de horizon om naartoe te leven. “De werkelijkheid stond eerder voor de deur dan gedacht, dus fysiek-intensieve uitjes gaan niet meer. Ik kan bijvoorbeeld op dit moment niet meer een dagje naar Amsterdam. Daar ben ik geboren en we wilden de stad graag nog een keer bezoeken. Ik moet het nu kleiner zoeken. Op dit moment kijk ik heel erg uit naar het voorjaar, op mijn balkon zitten en afspreken met lieve mensen. Ik doe waar ik vandaag zin in heb, het leven is nu.”
Een fragment uit het levensportret van Anne.
Dit bericht op Instagram bekijken
Check je borsten: niet alleen een knobbeltje, maar déze uiterlijke veranderingen kunnen óók wijzen op borstkanker
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
