'Mijn naam staat achter de patiënt die met de ambulance is overgekomen. Het is Mats, vijf jaar, met leukemie'

‘Mats is erg suf en reageert nauwelijks’

Van de nachtdienst krijg ik overgedragen dat Mats thuis een epileptisch insult heeft gehad. De ambulanceverpleegkundige heeft hem hiervoor medicatie gegeven, waardoor het insult stopte. Alleen is Mats daarna niet meer goed wakker geworden. Zijn vitale parameters zijn stabiel, maar hij is erg suf en reageert nauwelijks. Hij moet direct voor een CT-scan.

Wanneer ik de kamer binnenkom, zitten zijn ouders allebei aan een kant van het bed. Ze houden zijn hand vast. Ik richt me tot Mats. “Hé lieverd, we gaan even van de kamer af om een scan van je hoofdje te laten maken. Zo kunnen we hopelijk ontdekken waarom je nu zo ziek bent.” Ik weet dat hij niet reageert en mij waarschijnlijk niet hoort. Toch voelt het belangrijk om hem te vertellen wat we gaan doen.

”Een nieuwe insult’, roep ik’

Ondertussen legt de arts aan zijn ouders uit wat we gaan doen. Als we de kamer uitrijden, leg ik mijn hand even op de schouder van zijn vader. De CT laat geen bloeding zien. Dat lijkt voor nu goed nieuws. Maar waarom Mats nu zo ziek is, weten we nog steeds niet. Als de arts de kamer net uit is voor verder overleg over Mats, krijgt hij opnieuw een insult.

Ik zie hoe zijn lichaam verstijft, gevolgd door ritmische schokken van zijn armen en benen. “Oh nee”, roept zijn moeder terwijl ze in huilen uitbarst. Terwijl ik op de noodbel druk, kijk ik op de klok: hoe laat begon dit? “Een nieuw insult”, roep ik.

Binnen een paar seconden vult de kamer zich met artsen en verpleegkundigen. We zorgen dat Mats veilig ligt en houden zijn luchtweg vrij. Mijn collega geeft me een zuurstofkapje, dat ik over zijn neus en mond plaats. De minuten tikken weg, maar het insult houdt aan. We geven de voorgeschreven noodmedicatie: midazolam. Het wordt stil in de kamer. Iedereen kijkt naar Mats. En dan stopt het schokken. Een golf van opluchting trekt door de kamer, maar Mats wordt niet wakker. Hij ligt stil, met zijn ogen halfopen.

‘Ernstige hersenschade’

Zijn moeder buigt over hem heen. “Mama is altijd bij je”, fluistert ze zacht. Ik voel mijn tranen opkomen, maar slik ze weg. Precies deze zin zeg ik altijd tegen mijn eigen meiden als ze gaan slapen. Of als ze verdrietig zijn. Mama is altijd bij je. Later die dag komt de uitslag van de MRI. Er is ernstige hersenschade te zien. Vanmorgen begonnen we nog met de vraag: hoe krijgen we de epilepsie onder controle? Nu weten we dat we Mats niet meer beter kunnen maken.

Met een zwaar gevoel loop ik voor de laatste keer zijn kamer binnen. Ik weet dat ik Mats niet meer ga zien. “Ik had Mats zo graag op een andere manier leren kennen”, zeg ik. “Maar ik ben blij dat ik hem heb leren kennen en dat ik vandaag voor hem mocht zorgen. Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht.”
Meer weet ik eigenlijk niet te zeggen.

Ik loop de kamer uit en doe de deur zachtjes achter me dicht. En dan komen toch de tranen die ik vanmorgen nog had weggeslikt.

Het boek Een lach, een traan en een tondeuse van kinderoncologieverpleegkundigen Ellen Brom en Stephanie Blom is verkrijgbaar in de boekhandels en online via Uitgeverij Prometheus of Bol.com.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Guus (5) heeft leukemie, al weken speelt zijn leven zich af binnen de vier muren van het ziekenhuis'Lees ook