'Hoe oneerlijk is het dat je als achtjarig meisje in een ziekenhuisbed ligt, terwijl je veel liever op school bent'

‘Ze lag in bed en wilde niets’

Stiekem had ze zelfs gehoopt dat haar cellen niet goed genoeg zouden zijn, zodat de kuur uitgesteld moest worden. Haar ouders waren daarentegen dolblij dat de behandeling gewoon door kon gaan. Ik kreeg Juul maar moeilijk aan het lachen. Ze lag in bed en wilde niets. Dat was anders dan ik van haar gewend ben.

Meestal is ze vrolijk, baldadig en altijd in voor een geintje. Maar gisteren liet ze vooral zien hoe stom het is om kanker te hebben. Hoe oneerlijk het is dat je als achtjarig meisje in een ziekenhuisbed ligt, terwijl je veel liever op school bent. Haar klas had namelijk een uitje naar een klimpark en Juul kon niet mee vanwege de chemokuur. Dat maakte haar extra verdrietig.

''De leukemie, ik denk dat het terug is', zegt Hanna (15) enigszins nuchter'Lees ook

‘Langzaam verschijnt haar ondeugende lach’

Wanneer ik deze ochtend bij haar binnenstap om haar controles te doen, ligt ze nog steeds sip in bed. Als ik haar vraag hoe ze zich voelt haalt ze amper haar schouders. Veel woorden komen er niet uit. “Ik heb een goed idee”, zeg ik net voordat ik haar kamer weer wil verlaten. Nieuwsgierig kijkt ze op van haar iPad. “Wat dan?”

“Laten we iemand flink in de maling nemen!” Haar ogen worden groter en langzaam verschijnt de ondeugende lach terug op haar gezicht. “Maar voordat ik je vertel wat we gaan doen, moet jij eerst je medicijntjes innemen.” De avond voor haar opname had Juul haar sonde eruit gespuugd. Ze weigerde een nieuwe. Ze had beloofd goed te gaan eten en zelf haar medicijnen in te nemen. De verpleegkundig specialist gaf haar het voordeel van de twijfel en Juul mag zich nu gaan bewijzen.

De glimlach verdwijnt en maakt plaats voor een pruillip. Vanuit de ouderkamer hoort haar moeder ons gesprek. Ook zij benadrukt nog maar eens dat Juul moet laten zien dat ze het zelf kan. Ik spreek met haar af dat ik over een halfuur terugkom.

‘Het is de vijfde dag dat Sophie (3), die leukemie heeft, bij ons is opgenomen. Ze mist thuis en haar zussen’Lees ook

‘Het medicijncupje is leeg’

In de tussentijd verzamel ik alles wat ik nodig heb om het plannetje uit te voeren. Wanneer ik terugloop naar haar kamer, spiek ik eerst even door het raampje naast de deur. Ik ben blij verrast wanneer ik zie dat het medicijncupje leeg is en Juul aan de tafel haar boterham zit te eten. Ik klop op de deur en stap naar binnen. Mijn verzamelde spullen houd ik omhoog: een grote spuit en een 7-meter infuuslijn. Juul kijkt mij vragend aan. “Moet mijn lijn vervangen worden?” vaagt ze mij. Ik lach, “nee joh, dit hoort bij de grap die we uit gaan halen!”

Ik leg haar uit dat we de lijn vanaf haar bed omhoog kunnen plakken zodat het uiteinde net boven de deur uitkomt. Zo kan Juul vanuit haar bed de mensen die binnenkomen verrassen met een koud en nat avontuurtje. Juul is meteen enthousiast en vult de spuit en de lijn vast met water terwijl ik op de stoel klim om de infuuslijn vast te maken aan de muur. Als alles klaar is, vraag ik Juul op haar bel te drukken. Zelf verstop ik me in de badkamer.

Niet veel later komt mijn collega, tevens maatje van deze dag, op de bel af. Ze stapt nietsvermoedend de kamer binnen en vraagt wat ze voor Juul kan betekenen. Op dat moment duwt Juul met volle overtuiging de spuit in. Mijn collega krijgt de volle laag en slaakt een gilletje. “Pas maar op dames, het gevecht is nu écht begonnen”, zegt de doorweekte collega. Ze knipoogt naar Juul die dubbel ligt van het lachen. Missie geslaagd!

Het boek Een lach, een traan en een tondeuse van kinderoncologieverpleegkundigen Ellen Brom en Stephanie Blom is verkrijgbaar in de boekhandels en online via Uitgeverij Prometheus of Bol.com.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Wanneer we binnenkomen ligt Roos (17) in bed. Ze is de eerste die iets zegt: 'Ik ga dood hè?''Lees ook